Marta
章节目录
共 18 段- La estinteco de Marta Swicka estis mallonga koncerne la jaro
- Ŝi finis, kaj ŝi staris nun kun manoj kunmetitaj sur la tali
- -- Ĉu ili estas perfektaj en ia sciado, tiuj kancelariistoj,
- Elparolante ĉi tiun demandon, la homo de eterna ridado levis
- -- Sekve, -- diris Marta, premante la manon de la mastrino,
- Marta jam ne rigardis la desegnaĵon; fiksitaj en la malplena
- Pomaditaj, parfumitaj, brilantaj, bonodorantaj, torditaj en
- La virino, kiu ricevis donacon el kompatema mano, direktis s
- -- Jes, iele tiel fariĝis, ke, kvankam ŝi estis bone edukita
- Nenio tamen ŝin lacigis, eĉ nenio nova ŝin malĝojigis. Sed s
- -- Mi diris al vi ĉion. Mi ne hontis konfesi la trompiĝojn,
- -- Dirante, ke via traduko ne estas sen certaj bonaj flankoj
- -- En la daŭro de mia tuta vivo, -- li ekkriis entuziasme, -
- -- Mi estis juna, bela, alkutimiĝinta al lukso kaj nenionfar
- Nun en la kudrejon eniris Marta. Ŝia vizaĝesprimo en tiu tag
- -- Pardonu, sinjorino, -- diris la mastrino kun iom da konfu
- Rapide ŝi prenis la infanon sur la brakojn kaj sidigis ĝin s
- Kaj tamen tiel povis esti: ho ve! ho ve! ne sole povis, sed