Pardonu, mi audis ion tie chi.
Raten.
Chu vi estas la shupurigisto de tiu chi gastejo?
Sinjoro Bergwald.
Shupurigisto?
Raten.
Servisto, lakeo, se vi tion preferas.
Sinjoro Bergwald.
Tute ne sinjoro, mi nur faras tion pro komplezemo je miaj loghantoj.
(Frapas al la pordo de Viktor.) Sinjoro, jen viaj botoj. (Viktor iom
malfermas kaj prenas ilin.) Ne sinjoro, mi estas la posedanto de tiu chi
domo.
Raten.
Vi do ludonas loghejojn?
Sinjoro Bergwald.
Certe, sed mi nun chiujn fordonis.
Raten.
Diablo! Kial vi ne forprenis la anoncon: loghejojn! tie chi oni parolas
Esperante? Chu vi opinias, ke mi nur eniris por vidi vian malinteresan
vizaghon? Cetere, kiuj estas viaj luantoj?
Sinjoro Bergwald.
Sinjorino kaj sinjoro.
Raten.
Kiel? Kia sinjorino kaj sinjoro?
Sinjoro Bergwald.
Pardonu, mi estas Dresdena domposedanto, mi ne bezonas respondi viajn
demandojn. Krom tio vi shajnas tre ekscitita!
Raten.
Ekscitita, ata, ota! Chielo, malbenite, ate, ote! Mi do devas esti
ekscitita. Mi alvenis per automobilo, char lokomotivo ne estis havebla!
Miaj okuloj estas plenaj de polvo. Donu al mi akvon!
Sinjoro Bergwald.
Akvon?
Raten.
Certe! Por ellavi la polvon el miaj okuloj. (Vidas la florojn.) Jen, tio
sufichos. (Eljhetas la florojn, lavas al si la okulojn.)
Sinjoro Bergwald.
Sinjoro! Vi difektas mian tapishon.
Raten (sekigante la manojn per la kurteno).
Tio ne difektos ghin.
Sinjoro Bergwald.
Miaj kurtenoj! Ho ve! Mi alportas mantukon.
Raten.
Ne necese! (Alshovas seghon.) Sidighu!
Sinjoro Bergwald.
Dankon! Mi ne estas laca!
Raten (ordonema).
Sidighu!
Sinjoro Bergwald (mallaute).
Chu mi alvoku policanon?
Raten (ankau sidighas, multe pli afable).
Chu vi estas fraulo au edzo?
Sinjoro Bergwald.
Edzo.
Raten.
Mi estas kontenta. Vi havos kompaton kun malfelicha edzo kiel mi.
Sinjoro Bergwald.
Dio mia!
Raten.
Mi vivis dudek jarojn en la kolonioj, fine la hotentotoj min tedis, mi
revenis Europon kaj edzighis kun juna bela hispanino . . . . kaj
nun . . .
Sinjoro Bergwald.
Kion li diros al mi?
Raten.
Ni estis tiel felichaj! Per Esperanto ni trovis unu la alian, Esperanto
estis la lingvo de nia amo. Mi deziris ghojigi mian edzinon per la vizito
de la kvara kongreso. Kaj nun, kiam en la lasta stacio mi alportis al shi
bulkojn, shi ankau petis limonadon. Mi iras alporti ghin ne rimarkante, ke
la dek minutoj pasis -- jen la vagonaro forveturas kun mia edzino kaj juna
bela danghera Franco.
Sinjoro Bergwald.
Danghera Franco?
Raten.
Jes, li estis kun ni en la sama kupeo! Ili ne parolis unu vorton kune,
dum la vojagho, sed nun mi vidas la ruzon, ili volis forkuri -- la limonado
nur estis preteksto. Sed mi ilin trovos! Mi ilin mortigos! Mi ilin
polverigos, mi ilin disrompos kiel -- (li ekkaptas la florvazon).
Sinjoro Bergwald.
Sinjoro! Estas Saksa porcelano!
Raten (residighas).
Sinjoro, al mi diris policano, ke tiaj personoj eniris tiun chi domon,
montru ilin al mi, montru al mi viajn loghantinojn. (Ekstaras kaj pushas
la seghon kontrau la planko.)
Sinjoro Bergwald.
Trankvilighu, sinjoro! Vi detruas la domon!
Raten.
Montru viajn loghantinojn!
Sinjoro Bergwald (al si mem).
Dio mia! Se la juna sinjorino estas la forkurinta edzino! Ni chiuj estus
perditaj!
Raten (ekstarante kaj renversante sian seghon).
Vi rifuzas montri al mi vian loghantinon?