Hipolito.
La jhurnalo enhavis noton, ke iu vivas en Parizo, kiu faras metion kiel
"dekkvarulo".
Petro.
Dekkvarulo? Kio tio estas?
Hipolito.
Tio ankau estas tia viro, kiu ebligas tagmanghojn de dektri personoj, el
kiuj neniu deziras morti. Tiu viro do estas mia rivalo, mia konkuranto,
nur kun la diferenco, ke li akceptis kontantan pagon. Fi! Mi ghin faras
senpage, nur por la manghajho. Oni ridis pri la dekkvarulo en Parizo, sed
oni hontis plue inviti min, la dekkvarulon en Dresdeno. Ili preferas
shpari la dektrian por eviti la dekkvaran.
Petro.
Nu, nu! Vi do efektive ne plu ekzistas?
Hipolito.
Ne, mi ne ekzistas! Malesperante pro la neokupitaj vesperoj mi farighis
aplaudisto. -- Mi ghis nun neniel estis teatroamanto, char tie oni ne
vespermanghas kaj la konfitejo ne bezonas dekkvarulon. Nun mi devas
chiuvespere iri tien, mi devas aplaudadi ech kiam mi ne amuzighas. Tio
estas tre maldolcha, sinjoro! Kaj vi ne povas imagi, kiom tio lacigas
pulmon kaj manojn. Kie aliaj amuzighas, tie mi devas labori ghis shvitado.
Petro.
Mi do ne farus ghin.
Hipolito.
Facile dirita! Kie do mi pasigus la vesperojn? En societo mi devas esti.
En teatro estas varme; bona lumigado; delikataj manieroj; krom tio oni
povas partopreni en la diskutado la sekvantan matenon.
Petro.
Lau chio de vi dirita, mi ekkonis unu el tiuj enigmaj personoj troveblaj
nur en urbego.
Hipolito.
La tuta enigmo estas, ke mi ne havas monon, ke mi partoprenas en chiu
plezuro, kaj ke chie mi estas afable akceptata.
Petro.
Vi havas nenion kaj partoprenas en chio, bonvolu klarigi.
Hipolito.
Tre simple. Kiel mi plenigas la vesperojn mi jam rakontis. Je tagmangho
mi chiam lasas min regali, chiu hotelmastro shatas min, char mi amuzas la
gastojn kaj incitas al trinkado. Restas nur la matenmangho, por tiu mi
ankau estas chiam preparita. Chiun tagon okazas almenau unu enterigo kun
la granda pompo, mi almetas la nigran veshton, la krepon chirkau mian
cilindron kaj nigrajn gantojn. (Faras chion, kion li diras.) Jen mi
aperas kiel longjara amiko de l' mortinto, trinkas chokoladon kaj
madejran vinon, mi enshovas min en kaleshon kiel malnova konato de l'
enterigota, faras samtempe novajn rilatojn kaj ghuas agrablan veturadon.
Petro.
Mi auskultas kaj admiras. Feliche ankau mi jam zorgis pri matenmangho.
Hipolito.
Ech se ne, mi instigus vin, tion fari. Estu kompleza, lasu min heredi.
Vere mi estas nedanghera homo, kontenta je malmulto, mi vivas tiel kviete
kaj simple.
Petro (ridetante).
Vi ja vidos. Bonvolu eniri en tiun chambron. Tie vi trovos kunheredanton
kaj matenmanghon.
Hipolito.
Permesu, ke antaue mi aranghas mian tualeton. La krepo restas, char mi
funebras pro mortinta parenco. Por la matenmangho blankan kravaton, por
la kunheredantoj multkoloran veshton kaj por deca eksterajho helajn
gantojn (aranghas sian tualeton lau diro). Jen! Preta! Mi tre ghojas
konatighi persone kun viro, kies famo alportis jam tiom da bono.
Petro.
Neeble!
Hipolito.
Tio ne malhelpas; estas ghentila frazo, agrabla al chiu. Gardu min en
favora memoro, kaj disponu pri mi che chiu okazontajho, kie oni havas
varmajn manghajhojn. (For, en la chambron flanken.)
Petro (sola).
Pli kaj pli amuzige! Mi ja estis preparita por iu ajn strangajho, sed la
personoj iom superas miajn atendojn. (Sonorigas.)