Petro Falk. Hipolito Falk.
Hipolito (tre afable kaj komplezeme).
Sinjoro, mi estas tre malfelicha!
Petro.
Tion vi diras kun tiel gaja mieno, ke vere estas necesa via propra
certigo por kredigi ghin.
Hipolito.
La shajno trompas. La ekstera formo estas gaja, la vera aganta forto de
mia personeco, la akirajho de mia morala konscienco estas nefortika,
neanima, "dispecigita"!
Petro.
Dispecigita? Kompatinde! Kiun mi havas la honoron vidi?
Hipolito.
Hipolito Falk. Ghis antau kelkaj semajnoj la plej felicha viro, la plej
senzorga, lokita en la plej alta socia pozicio, nun, kiel mi jam diris --
Petro.
Dispecigita! Bone! Sed kiajn pretendojn chi tiu dispecigiteco donas al vi
por la heredo de mia mortinta amiko?
Hipolito.
La malplej dubindajn. Mi estas el Saksujo, nomata Falk kaj malfelicha.
Petro.
Kaj el kio konsistas tiu malfelicho?
Hipolito.
El artikolo de la Berlina jhurnalo de la kvina de Januaro. Por tion
komprenigi mi devas fari al vi priskribadon de mia antaua stato. Vi ja
scias, en kia embaraso estas chiu familio de kortega au sekreta konsilano
pro dauremaj dancantaj gastoj che siaj festoj kaj vesperaj aranghoj. Vi
ankau scias, kiel malagrable estas por mastrinoj havi dektri personojn
je tablo. -- Vi certe scias, kun kiaj klopodoj la necesaj kantistoj estas
akireblaj okaze de jubileo au festa tagmangho. Jen, sinjoro, tia mi
estis! Mi estis la "dekkvara", se ie kunmanghis dektri, -- mi dancadis, kaj
tie zorgis pri dancistoj, kie edzinigeblaj filinoj estis provizotaj -- mi
kantadis kiel dua tenoristo au unua basisto, kie ajn oni festmanghis.
Petro.
Tio ja shajnas al mi tute amuziga vivado kaj tamen vi estas dispecigita?
Hipolito.
Ekstreme! -- Jhurnalartikolo ruinigis min.
Petro.