Petro Falk. Gotfrido Falk (eniras el la malantaua pordo, iomete
ebria).
Gotfrido.
Sinjoro, la lakeo al mi diris, ke mi trovos matenmanghon en tiu chi au en
la apuda chambro.
Petro.
Kun kiu mi havas la honoron paroli?
Gotfrido.
Chi tie mi ne vidas matenmanghon, do mi supozas, ke en tiu
chambro -- (montras la apudan chambron).
Petro.
Mi mem kondukos vin tien, kiam mi scios . . ?
Gotfrido.
Kredeble Minher van der Kapelen? Mi supozas tion sekve de via tuta
eksterajho. Mi estas la heredanto de la maljuna Falk, de tiu amerika
richegulo, lia nepridubebla heredanto.
Petro.
Chu vere? Tiam vi devus esti la plej malfelicha el liaj parencoj, kiel vi
tion volas pruvi?
Gotfrido.
Minher van der Kapelen, oni estas tre malfelicha kun neniam satigebla
soifo, kiel la mia.
Petro.
Nu, shajnas al mi, ke hodiau vi jam iom satigis ghin.
Gotfrido.
Malprave! Mi ja iomete provis, sed la plena satigado de mia soifo estas
ekster la limoj de ebleco, kaj jhus pro tio mi deziregas tiun ripete
cititan matenmanghon --
Petro.
Tamen mi petas, havu paciencon, nur por kelkaj minutoj, por ke mi antaue
eksciu, kiugrade vi estas parenco de la mortinta sinjoro Falk.
Gotfrido.
Mi ne precize scias. -- Lia nomo estas Falk, ankau la mia estas Falk; li
posedis monon; mi tian specialajhon nur periode posedas, mi do estas lia
nerefutebla heredanto kaj chiuokaze mi estas plensenca.
Petro.
Se vi ne havas alian pruvon de parenceco!
Gotfrido.