Originale verkita de F. A. Meigh.
Unu el la plej amuzigaj okazaĵoj, kiujn mi estas vidinta, okazis dum
la ĉiujaraj sportoj de nia vilaĝo. Inter la diversaj eroj sur la
programo de amuzaĵoj, k.t.p., estis unu por la knaboj, kiuj havis
nur dekses jarojn kaj oni donacis grandan premion al la gajnanto.
Oni estis elmezurinta antaŭe longan kurejon sur la kampo, kaj meze
de ĝi oni alligis per la kvar anguloj, grandan veldrapon. Ĉiuj
knaboj kiuj deziris partopreni en la amuzaĵo devis demeti siajn
botojn kaj jakojn kaj ilin meti amase ĉe la malproksima flanko de la
veldrapo.
Tiam la knaboj sin aranĝis ĉe la komencaloko kaj oni donis al ĉiuj
el ili novan (duonpencan) bunon kaj botelon da ŝaŭmanta limonado.
Ĉe antaŭaranĝita signalo ili devis gluti la bunon kaj limonadon
kiel eble plej rapide. Tuj kiam unu estas fininta oni lin permesis
ekkuri tra la kurejo.
Mi neniam forgesos la diversajn metodojn, kiujn la knaboj uzis por
rapide malaperigi la nutraĵon. Iuj el ili premegis la bunojn per
la malpuraj manoj ĝis ili ŝajnis kiel nigraj kolbasetoj. Tiujn
ĉi apetitdonaĵojn ili penis gluti en tute sed la rezultatoj ne
estis ĉiam kontentigaj. Sed alia knabo enpuŝis sian tutan bunon
en unu vango kaj la botelan nazeton en la alia vango. Tiam okazis
eksplodon ĉar la limonado enŝaŭmadis en la buŝon pli rapide ol
li povis gluti kaj elŝovis la bunon. Kiel siaj kunuloj ekridegis!
Kiel ili tedis lin! Sed sentimige, li reenmetis la duonmaĉaĵon en
la buŝon, kaj sin preskaŭ sufokinte, li triumfis. Tiam komencis
la kuro. Kiam ili alvenis al la veldrapo ili devis rampi sub ĝin,
kaj estis tiel malluma tie, ke multaj, senintence piedfrapinte la
malantaŭajn amikojn (kaj ricevinte ree multajn frapojn) fariĝis
tiel konfuzaj, ke fine ili elrampis ĉe la fino, kie ili eniris kun
ruĝegaj, ŝvitaj vizaĝoj. Sed la aliaj kiuj eliris al la prava fino
ne povis trovi tuj siajn proprajn vestaĵojn. Ili aperis kiel aro de
kortbirdoj, skrapanta sur amaso da cindroj.
Tamen, post mallonga tempo ili sin vestis kaj per la restanta
energio, atingis la gajnstangon. Alia amuzaĵo, kiu kaŭzis multan
ridadon inter la rigardantoj estis la kapto de porketo, kiun oni
antaŭe ŝmiris per sapo.
Oni permesis nur la junajn edzinojn kunkuri por la porketo, sed
lia haŭto estis tiel glata ke neniu povis lin teni, kaj li kuris
timegige blekanta inter la rigardantoj; disĵetanta teren kelkajn
kiuj ĝenis lin.
Sed la amuzaĵo daŭrigis ĝis unu edzino (kun elstaraj dentoj) dum
la interpuŝo, falis sur la porketo, kiu estis laciĝinta, kaj lin
kaptis.
Voĉo apude ekkriis: "Ho! Nia Mario lin estas kaptinta per ŝiaj
dentoj."