Sceno 2 (daŭrigo).
Prospero.--De mi plu li ne vidis vualitan
La rolon kiun ludis Antonio--
Min rigardante kiel malsaĝulon,
Kaj reĝon sole de mizeraj libroj--
Li absolute duko sin anoncis!
Avida tiel estis li je povo
Ke li konsentis al la reĝ' Alonzo
Duklandon fari depagantan jare,
Submetis dukan al la reĝa trono,
Milanan kapon altan li klinigis ...
Duklando, ĝis li, ĉiam liberama!
Ve! Kia mallevaĵo!
Mirando.-- Diaj povoj!
Prospero.--Konduton lian notu, al mi diru
Ĉu frate kun mi agis via onklo--
Mirando.-- Mi pekus se ne noble mi ekpensus
Pri la avino mia--sed, patrinoj
Bonegaj naskis tre malbonajn filojn.
Prospero.--L'enradikita malamiko mia,
Alonzo tuj aprobis la proponon
Per kiu, por la submetiĝo landa
Kaj jara pago de dukatoj multaj,
Forpelus Antonio min kaj miajn
El la duklando, kiun de la reĝo,
Kun multaj ĝojaj, luksaj gratulegoj,
Akceptis nun perfida mia frato.
Soldatojn estis li subaĉetinta,
Pordegojn li malfermis en la nokto ...
Envenis bando, kiu, tra l'mallumo,
Forportis min, kaj ankaŭ vin ĝemantan,
Rapide el Milano!
Mirando.-- Ho ve, patro!
Tiamajn plorojn mi ne plu memoras,
Sed la pripenso min devigas plori.
Prospero.--Aŭskultu, tamen plie, ĝis mi venos
Al nuna la afero--ĉar sen tio
Ne taŭgus la rakonto.
Mirando.-- Kial ili
Tuj ne mortigis nin?
Prospero.-- Demando prava,
--El la rakonto rajte postulata--
Pro l'amo de l'popolo al Prospero
Ne faris ili sangavidan krimon:
Perfidon tiel ili belŝajnigis
Ke ĝi blindigis ĉiun Milananon.
En barko nin elsendis ili maren,
Sed, kiam la marmezon ni atingis,
Nin ili ĵetis en putrantan ŝipon
Senmastan, senŝnuraĵan, forlasitan
Eĉ de la ratoj.--Ho ve! malfeliĉaj!
Ni ekkriadis al la marondegoj,
Ekĝemis ni al la ĝemantaj ventoj ...
Koncerto stranga, sed ne simpatia!
Mirando.-- Ĉielo! kia mi malhelpo estis!
Prospero.--Ho, ne! fariĝis vi kerubo vera,
Traplenigita de l'ĉiela beno;
Rideto via min revivigadis!
Mi maron kiam faris pli salitan
Per el la koro tiel akraj ploroj,
Vi kuraĝigis min kaj fortigadis
Por kontraŭstari eblan mizeregon!
Mirando.-- Sed kiel ni el ŝipo landon trafis?
Prospero.--Per Dia helpo, kara!--Jes; nutraĵon
Ni havis--kiun reĝa konsilano
Gonzalo--elektita de Alonzo
Por tiel nin elpeli--al ni donis.
Ĉiele inspirita bonfarinto!
Li plie riĉajn vestojn, ŝtofojn, silkojn
Aldonis--pli eĉ ol mi diri povas!
Objektojn, kiujn ĝis nun ni uzadis,
Utilajn kaj bonegajn. Ĉar li sciis
Ke estas mi precipe libramulo,
Eltiris li el la biblioteko--
De mi ŝatita pli ol la Duklando--
Amatajn librojn, kaj al mi alportis.
Mirando.-- Ĉielo volu tiun homon beni!
Mi tre dezirus vidi lin!
Prospero (_Remetas la mantelon_).--Mirando,
Aŭskultu de l'rakonto la finiĝon.
Ĉi tien sur insulon ni alvenis,
Ĉi tie mi mem, edukisto via,
Instruis vin pli zorge ol princinon
Ĝuantan vane multajn liberhorojn,
Aŭ guvernistojn ne zorgamajn tiel.
Mirando.-- Ĉielo rekompencu vin!--Nu, patro,
Mi petas, diru kial vi ĵus kaŭzis
Tielan marventegon.
Prospero.-- Nu! sciiĝu
Ke tien ĉi, hodiaŭ, per okazo
Feliĉa, kvankam stranga, ĵus alvenis
La malamikoj miaj. Nun dependas
Zenito mia de favora stelo,
Influon kies devas mi fidele
Akcepti--aŭ neniam releviĝi--
Demandoj ĉesu! Vi nun dormi volas--
Kontraŭbatali tion vi ne povos--
Filino, ĝin obeu! (_Mirando ekdormas_).
(_Daŭrigota_).