Vagis amanto kaj knabin',
Kun la hej, kaj la ho, kaj la hej noni no,
Kaj en la kampoj trovis sin,
En la printemp', la sola bela ringtemp',
Nun kantas fring', hej ding a ding ding,
Amantoj amas ĝin.
Inter la kampoj de sekal',
Kun la hej, kaj la ho, kaj la hej noni no,
Kuŝadis ili en la val',
En la printemp', k. t. p.
Ekkantis ili je la hor',
Kun la hej, kaj la ho, kaj la hej noni no,
Ke vivo estas nura flor',
En la printemp', k. t. p.
Ho, ĝoju dum la estantec',
Kun la hej, kaj la ho, kaj la hej noni no,
Ĉar kronas amon maturec',
En la printemp', k. t. p.
Tuŝ.
Vere, junaj sinjoroj, kvankam estis nenia granda materialo en la
kanteto, tamen la ario estis tre malbelsona.
Unua Paĝio.
Vi vin trompas, Sinjoro; ni kantis laŭtakte, kaj ne perdis la
taktotempon.
Tuŝ.
Je mia fido, jes; mi pensas la tempon perdita, dum kiu mi aŭdis tiel
malspritan kanton! Adiaŭ; kaj Dio plibonigu al vi la voĉojn. Venu,
Aŭdreo.
[Ĉiuj foriras.]