La arbaro.
Eniras Tuŝ-ŝtono kaj Aŭdreo.
Tuŝ.
Morgaŭ estos la ĝoja tago, Aŭdreo; morgaŭ ni edziĝos.
Aŭd.
Kaj mi tutkore tion deziras; kaj esperas ke la deziro esti edzigita
virino estas nenia malhonesta deziro. Jen venas du el la paĝioj de
la forpelita Duko.
Eniras du paĝioj.
Unua Paĝio.
Bone renkontita, honesta sinjoro.
Tuŝ.
Je mia fido, bone renkontita. Venu, sidiĝu, sidiĝu, kaj kantu.
Dua Paĝio.
Ni estas je via dispono: sidiĝu inter ni.
Unua Paĝio.
Ĉu ni tuj komencu, ne tusinte, ne kraĉinte, ne dirinte ke ni estas
raŭkaj, kio estas nur la prologo al malbonsona voĉo?
Dua Paĝio.
Certe, certe; kaj ambaŭ en akordo, kiel du ciganoj sur ĉevalo.