NORA. Ho, mi petegas vin, Torvald; mi petas vin elkore, -- nur unu
horon ankoraux!
HELMER. Ecx ne unu minuton, mia dolcxa Nora. Vi scias, ke estis
interkonsento. Jen jen; en la cxambron; aux vi malvarmumigxos.
(Li kondukas sxin malgraux sxia kontrauxstaro, iom pusxetante en
la sidcxambron.)
LINDE. Bonan vesperon.
NORA. Kristine!
HELMER. Nu do, sinjorino Linde, vi cxi tie tiom malfrue?
LINDE. Jes, pardonu; mi ege volis vidi Nora kostumita.
NORA. Cxu vi sidis cxi tie min atendante?
LINDE. Jes; bedauxrinde mi ne venis suficxe frue; vi jam estis
supre; kaj mi ne volis hejmeniri antaux ol mi vin vidis.
HELMER (forprenas la sxalon de Nora). Jes, bone rigardu sxin. Mi
opinius, ke sxi valoras esti rigardata. Cxu sxi ne estas cxarma,
sinjorino Linde?