NORA. Jes, estos tute necese, Torvald. Sed mi neniel progresas
sen via helpo; mi cxion tute forgesis.
HELMER. Nu, ni baldaux refresxigu cxion.
NORA. Jes, vi devas helpi min, Torvald. Promesu al mi! Ho, mi
tiom timas. La grandan festenon --. Vi devas dedicxi vin tute por mi
cxi-vespere. Ecx ne etan bankaferon; ecx ne plumon en la mano. Do?
Cxu ne, kara Torvald?
HELMER. Mi promesas; hodiaux vespere mi estos tute je via
dispono, -- vi senhelpa etulino. -- Hm, jen, unue ion -- (iras al la
pordo de la antauxcxambro)
NORA. Kion vi volas rigardi tie?
HELMER. Nur vidi cxu venis letero.
NORA. Ne, ne; ne faru, Torvald!
HELMER. Kion do?
NORA. Torvald, mi petas vin; estas neniu.