NORA. Jes, cxu ne, Torvald?
HELMER. Kaj mi auxdas, ke li ankaux estas suficxe lerta. Sed li
estas dejuneca konato de mi. Estas unu el tiuj senkonsideraj
konatecoj, de kiuj oni multfoje poste estas gxenata. Nu, mi povas
ja diri al vi tute senpere: Ni antauxnomigxas. Kaj tiu nediskreta
homo tion ne kasxas, kiam aliuloj cxeestas. Kontrauxe, -- li opinias
ke tio rajtigas lin familiare konduti al mi; kaj cxiumomente li
anoncas sian: "Vi, vi Torvald." Mi asertas al vi, ke tio tusxas
min malagrable. Li farus mian staton en la banko netolerebla.
NORA. Torvald, cxio cxi ne estas via sincera opinio.
HELMER. Nu? Kaj kial ne?
NORA. Ne, cxar estas ja nur malgrandanimaj konsideroj.
HELMER. Kion vi diras? Malgrandanimaj? Vi trovas min
malgrandanima!