Er leefde eens eene oude vrouw, die een grondje bezat, even buiten de
stad. Zij voorzag in haar levensonderhoud door het verkoopen van de
produkten, die haar grondje opleverde. Zij had er cassave*, napis*,
tayers*, switi patata [304], bananen enz. op geplant en ging geregeld
naar de markt, om de opbrengst te verkoopen. Hierdoor was zij in staat,
niet alleen ruimschoots in haar onderhoud te voorzien, maar ook drie
kleinkinderen groot te brengen.
Haar kleinkinderen heetten Fini foetoe (spillebeen), Bigi bere
(dikbuik) en Bigi hede (groot hoofd).
De oude vrouw hield veel van haar kleinkinderen en deed alles, wat in
haar vermogen was, om ze tot nuttige leden der maatschappij groot te
brengen.
Zij had echter veel verdriet van hare lievelingen, daar zij
onverbeterlijke snoepers en dieven waren, trots hun jeugdigen leeftijd.
Eens op een morgen moest de oude vrouw naar de markt gaan, om als
gewoonlijk hare produkten te gaan verkoopen. Daar zij echter op haar
grondje een prachtigen dokoen-boom had met overrijpe dokoens*, welke
zij bestemd had, om als geschenk den granman aan te bieden, riep zij
hare drie kleinkinderen, voor zij van huis ging, bij elkaar,
waarschuwde hen ten strengste, om niet te snoepen van de dokoens, daar
bij ongehoorzaamheid hun een ongeluk zou overkomen.
De kinderen beloofden plechtig, te zullen gehoorzamen, waarna de
grootmoeder gerust ter markte ging.
Nauwelijks was de oude vrouw vertrokken, of de kleine bengels wierpen
begeerige blikken naar de rijpe dokoens en na fluisterend met elkander
gedelibereerd te hebben, besloot men, dat Bigi hede, die als een
geoefend klimmer bij de broêrtjes bekend stond, in den boom zou klimmen
en eenige prachtige dokoens zou plukken en voor de anderen naar beneden
zou werpen.
Zoo gezegd, zoo gedaan: fluks beklom de kleine dikhoofdige rakkert den
boom en begon hij, in plaats van de dokoens naar beneden te werpen,
zich flink te goed te doen en de een na de andere op te peuzelen.
Nadat het smulpartijtje in den boom een poosje geduurd had, vroeg
eensklaps Bigi bere aan Bigi hede of het goed smaakte.
Deze had echter zijn mond vol en daar hij niet kon antwoorden, schudde
hij met zijn dikken kop zóó hard van ja, dat zijn hoofd van den romp
viel en holder-de-bolder naar beneden viel.
Dit ziende, begon Bigi bere zóó hard te lachen, dat zijn buik, die al
tamelijk dik was van het smullen, als een bom uiteenbarstte. Fini
foetoe, dit ziende, schrok zóó hevig, dat hij het op een loopen zette,
de dokoens vergetende. Aan een breede sloot gekomen, sprong hij er
over, doch hij kwam daarbij zóó hard neêr, dat hij zijn beide
spillebeentjes brak.
De grootmoeder, thuis komende, hoorde in de verte reeds het gekerm van
Fini foetoe. Zij liet den jongen naar het hospitaal brengen, waar de
beentjes werden afgezet. De doode lichamen van Bigi hede en Bigi bere
werden zorgvuldig gekist, en, na mass’ra Krebs gewaarschuwd te hebben,
werden zij begraven onder den dokoenboom op het grondje van hun
grootmoeder.
Fini foetoe leefde nog jaren lang, maar hij moest op krukken loopen. Na
den dood der grootmoeder liet hij den dokoenboom omhakken.