(La Mezvoja drinkejo. Ambauxflanke tableto. Je la dekstra tableto
sidas ZAKARIO kaj IVARO, antaux si ili havas brandobotelon kaj
glasojn. Je la maldekstra tableto sidas NIKO apud bierkrucxo.)
NIKO (aparte, trinkinta el la krucxo). Treege mi estas laca. Maristo
ne kutimas marsxi lauxlonge malebenajn kaj polvajn vojojn. Diablo! La
poplitoj rigidigxas, kiel cxe cxasata leporo, kaj mi ne scias kiam
atingi hejmon, se iu terkankro min ne akceptas en sia veturilo. Sed
tiu trinkujo forprenas mian lastan moneron, poste malplena estas
la monujo. Tamen ne maltrankviligxu, venos tempo, venos konsilo.
(Trinkas.) Kiaj malsagxuloj estas tiuj ambaux apud la alia tablo?
IVARO. Pripensu, onklo Zakario, hodiaux vespere, gxuste cxi-vespere
Esko revenas kun sia juna edzino de la edzigxvojagxo, kaj mi, kiu
laux via scio, devas venigi spicon por la postfesto, trovigxas tie
cxi kun du malplenaj manoj. Tondro kaj fulmo, onklo Zakario!
ZAKARIO. Cxio finigxos bone, se nur ni agas laux mia propono. Fidu al
mi, Ivacxjo! Ne malgxoju! (Ivaro trinkas.)
NIKO (aparte). Malpliagxa filo de la botisto Tobio kaj frato de
Marto, nun mi konas ilin!--Sxajnas, ke cxio ne estas, kiel devus. (La
drinkeja mastro envenas.)
IVARO. Kion vi diras, mastro, la komplezema homo, tiel helpema
al cxiuj? Rekompencon vi ankaux ricevos en la lasta tago, plenan
rekompencon, cxar vian malgrandan soifantan najbaron vi cxi tie
sensoifigis.
LA DRINKEJA MASTRO. Hi hi hi! petolulo!--Mi povas sciigi al vi ion.
IVARO. Cxu ni ne pagis al vi?
LA MASTRO. Cxio estas pagita.
IVARO. Nu, pri kio vi do murmuras?
LA MASTRO. Mi murmuras pro tio, ke, se ni havus bonsxancon, gxi povus
al ni doni treegan ekpusxon!
IVARO. Se gxi ekpusxus nin en inferon, estus felicxe por ni cxiuj.
ZAKARIO. Ivaro, nun vi ebriigxis!
IVARO. Dank' al la drinkeja mastro, limimpostisto de Beelzebubo.
ZAKARIO. Fermu vian fauxkon, knabo!
LA MASTRO. Ne, mia gasto; cxiuj havas parol- kaj sxercrajton tie cxi.
Ne gxenu vin, gastoj miaj!
ZAKARIO. Vi ion parolis pri ekpusxo de bonsxanco, kion vi opiniis?
LA MASTRO. Jen la afero: oni rakontas, ke en cxi tiu regiono antaux
nelonge vidigxis la lerta sxtelisto, kiu de fremdlanda grafo sxtelis
grandegan sumon, kaj al kies kaptanto estas promesitaj sepcent
taleroj.
ZAKARIO. Kia estas lia eksterajxo?
LA MASTRO. Tondita tonsurhararo, malgranda pintbarbo kaj nigra makulo
proksime al la maldekstra naztruo.
IVARO. Precize!
ZAKARIO. Sama viro!
LA MASTRO. Ni estu atentaj: eble li baldaux eniros tien cxi. Kaj se
ni sukcesus lin kapti, cxu ne estus ekpusxo de bonsxanco?
ZAKARIO. Granda ekpusxo!
IVARO. Se mi ekvidus lin, tuj mi lin sxnurligus, igus en mian
veturilon kaj gxoje rapidus hejmen kun mia monsxargxo, kaj poste al
polica komisaro.
NIKO (aparte). Bone, bonege! Petolajxo tre gaja ekprezentigxas al mi
kaj eble havigos al mi senpagan hejmrevenon.--Provi tauxgas!
Antauxen, Niko, kaj estu egale ruza kiel cxiam. La drinkeja mastro
min helpu. (Al la mastro.) Mastro, auxskultu al mi!
LA MASTRO. Volonte!
NIKO (flankeniras kune kun la mastro). Kredeble vi ne konas min?
LA MASTRO. Unuan fojon mi vidas vin.
NIKO. Vi eraras, mastro mia. Multajn krucxojn ni kune malplenigis.
LA MASTRO. Tion mi ne memoras. Diru vian nomon!
NIKO. Se mi forigus tiun barbon, certe vi trovus malantaux gxi
vizagxon de antauxa Niko Jarvela.