NIKO. Sed silentu, mastro!--Mi volus sxerce arangxi artifikajxeton,
por kio mi petas vian helpon. Ni eniru vian vestiblocxambron kaj dum
mi forrazos tiun barbon, vi tondos mian hararon kaj donos al mi alian
jakon kaj cxapelon. Sur pinto de l' mentono mi lasos pintbarbon kaj
metos nigran makuleton apud la nazo, kaj jen la granda sxtelisto
estas preta. Mi denove envenos, la tieuloj ekkaptos min; kaj ili ecx
ligu min per sxnuro; tio nenion faros, sed hejmen ili min senpage
veturigos. Imagu al la rido kaj gxojbruego, kiun cxio cxi kauxzos.
LA MASTRO. Tio sxajnas treege sagaca, sed atentu, ke gxi ne alportu
al vi malplezurojn. Cxu vi tuj kaj klare povas identigi vin?
NIKO. Estu kiel ajn, mi ne cedos de tiu sxerco pro iu ebla
malplezuro. Plue, kiam la sxtelo okazis mi min nutris per akvo kaj
pano en la malliberejo de Abo kaj al Abo mi alvenis rekte el la angla
sxipo.
LA MASTRO. Bone! Ni ekkomencu!
NIKO. Atendu! (Kun pli lauxta vocxo.) Kion mi sxuldas al vi?
LA MASTRO. Ses kopekojn, bona gasto.
NIKO (pagas). Adiaux!