ESKO. Vi devis skribi, kantoro, ke mi prenas tiun pasxon propravole.
ZEBEDEO. Mi skribis, kion mi skribis.
TOBIO. Cxio estas preta, mankas nur via porvojagxa sako, kiun vi tuj
ekhavos. Mi ne estas kulpa, pro tio, ke vi devas piediri, sed vi
revenos radbrue, tion mi scias. El domo de la fiancxino certe vi
ricevos cxevalon.
MICXJO. Mi kredas, ke ili nin bone forveturigos de tie.
TOBIO. Sendube, Micxjo. Kaj ekveturante, tion faru tiel ventege, ke
la koltuko de l' fiancxino flirtu kvazaux militflago, tio faros
imponan kaj fieran aspekton.
MICXJO. Ni ekveturos tiel rapidege, ke neniu okulo distingu la
gefiancxojn.
TOBIO. Bone dirite, amiko mia. (Esko estas sidigxinta apud la tablo
kaj intencas desegni sian parafon en la permeso-rajtigon.) Esko,
kion vi faras?
ESKO. Mia parafo devas esti en la rajtigo.