TOBIO. Nu, Micxjo! Du bravaj junuloj ekiras edzigxi.
MICXJO. Senprokraste ni devas ekiri.
TOBIO. Tuj, Micxjo, tuj. Du bravaj junuloj, kiujn ecx renkontanta
malsata rabistaro ne timigus.
ESKO. Mi neniam timas, pacxjo.
TOBIO. Tion mi scias. Sed mi volas vin atentigi pri io. Antaux
nelonge, kiel vi scias, oni proklamis en la pregxejo pri granda
sxtelisto, kiu sxtelis de fremdlanda grafo multajn milojn; pripensu,
se vi okaze lin renkontus sur la vojo, lin malliberigus kaj ricevus
rekompencon. Kioma sumo estas promesata al kaptinto de tiu terurulo?
MICXJO. Sepcent taleroj.
TOBIO. Sepcent taleroj! Mi diras al vi ambaux: akre rigardu cxiun,
kiun vi renkontas. Memoru ankaux lian eksterajxon: mallonga hararo,
pintbarbeto kaj nigra makulo proksime de la maldekstra naztruo, laux
la anonco. Vizitu ankaux la sagxulon, logxantan en la sama vilagxo
kiel la fiancxino de Esko. Kaj se vi renkontus tiun sxteliston--kio
estus bonsxanco--certe vi povus lin ekkapti, vi ambaux.
ESKO. Tuj mi sxnurligus lin kaj facile vindus kvazaux infanon. Aux
cxu vi kredas min timi unu viron? Micxjo, palpu tiun brakon, palpu
tiun femuron, palpu tiun genuon!
MICXJO (palpas laux admono de Esko). Ja--ah!
ESKO. Ja--ah, Micxjo! Sur tiu genuo, tute nuda, mi martelfrapas la
ledon. Cxu vi kredas?
MICXJO. Mi kredas, ke vi estas fortulo.
TOBIO. Fortega, fortega kanajlo li estas, mi tion scias.
ESKO. Rigardu tiujn vangojn; sciu, Micxjo, tiu gorgxo ankoraux ne
sentis guton da brando, neniam mi aperis en drinkejo, nek
noktovagadis por frapi la pordojn de subtegmentaj dormejoj, kiel
multaj aliaj faris; sed tiuj ja apartenas al la brutaro, kiuj
fine estos lokataj maldekstre, ili apartenas al la kapraro.
TOBIO. Mi garantias, ke vi estas prava, Esko.
MICXJO. Se mi ne eraras, Esko, vi antaux nelonge ankoraux kredis, ke
la infanojn oni trovas sub planko de vaporbanejo.
ESKO. Gxuste tion mi kredis.
MICXJO. Kaj ecx ankoraux vi ne bone scias kiamaniere la homo envenas
mondon.
ESKO. En cxi tiun pekan mondon. Gxuste tiel.--Kion vi auxdis pri miaj
laborvizitoj en la parohxo?
MICXJO. Nur bonon.
ESKO. Mi ne sxtelas, ne.
TOBIO. Kompreneble, tute ne.
ESKO. Mi ne sxtelas. Ho ne.
ZEBEDEO. Sxst!
TOBIO. Silentu! La kantoro skribas.
ESKO. Tion mi ne faras.
ZEBEDEO. Tobio!
TOBIO. Cxu vi bezonas la parafon?
ZEBEDEO. Tien cxi vi gxin desegnu. (Tobio desegnas en la atesto sian
parafon.)
MICXJO (aparte). Kiel finigxos la edzigxvojagxo, mi ne scias, sed mi
estas certa, ke la tuta afero koncerne la junulinon kaj sxian mastron
estis nura sxerco, kvankam laux opinio de Esko severa vereco.--Nu,
farigxu kiel ajn, mi akompanos kaj administros la vojagxmonon de la
fiancxo.
ZEBEDEO. Tre bone.
TOBIO. Gxi estas simpla kaprinhufo, sed gardu sin iu alia por desegni
gxin tien.
ZEBEDEO. Perdo de honoro.
TOBIO. Perdo de honoro kaj vizito cxe malliberejo! Severa legxo! Sed
kiu petis false uzi parafon de iu alia? Estas nur parafo, ekzemple
jena kaprinhufo, sed gxia signifo estas grava.
ZEBEDEO. Micxjo Vilkastus!
TOBIO. Micxjo, desegnu vian parafon. Vi atestu, ke mi donas
edzigxpermeson al mia filo.
MICXJO. Mi atestas kaj je bezono jxuras pri tio. (Desegnas sian
parafon.)
ESKO (aparte). Ankaux mia parafo estos tie desegnota.
ZEBEDEO. La rajtigo do estas preta. (Al Tobio.) Mi transdonas
gxin al vi kaj vi povas gxin transdoni al kiu vi volas; tio ne plu
koncernas al mi.