Si Latina lingua meretur præservari; si in usum communem gentium
cultarum inter se sive presenti sermone, sive scripto
conversandum et ad commercium litterarium, ad congressus gentium
sive politicos, sive eruditos ac litterarios, sive vero
negotiorum: necesse erit uniformem adoptare enuntiationem,
particulares autem gentium, ut puta Italicam, Francicam atque
Germanicam et quæ gentes eos sequuntur, ut omnes Slavi et
Hungari, ventis dare, et omnino abolere. Sunt enim eæ
perversiones sæculo VIIᵒ a barbaris ortæ, præsertim in imperio
Constantinopolitano, ac prorsus nihil habent cum Romanis
commune, quinque sonos intelligo, qui Romanis litteris c, g, t
attribuuntur. Sunt scilicet hi soni – ut Anglica transcriptione
utar — sh, tch, tz, zsh, dsh, quasi c, g et t hos assequantur
sonos, quoties vocales e, i, et y subsequantur.
Silentium Grammaticorum Romanorum atque Græcorum de ea re ipsum
est refutatio.
Contrarium constat. Romani Græcum k ante e, i, y per c
transcripserunt:
cecrops, cerasus, Cilix, Cimon, cithara, Cybele.
Græci suo k transcripserunt vocabula Romana cum c ante ε, η, ι,
υ: