von
Fritz Reuter.
Dat giwwt so’n Lüd’[80], dei hewwen Strid[81] mit jeden,
dei mit ehr in Gesellschaft sitt[82],
un ihre[83] sünd sei nich taufreden[84],
bet Ein sei köpplings ’ruter smitt[85].
Korl Stänker was so’n slimmen Gast,
un einen rechten Ekel[86] was’t,
un wo wat los was, dor was hei,
un ümmer gawwt ’ne Demolei[87].
Na, mal was denn tau Stargard[88] Ball;
un wat dat heit[89], dat weit[90] wi all:
tau Stargard Ball in ollen Tiden[91],
dat wull wat Richtiges bedüden[92],
dor danzten ’s bet an hellig Sünn[93],
un wer denn nich mihr stahen künn[94],
dei danzte up den Kopp herüm.
Na, as dat kamm so gegen Morgen,
lett Korl den Kutscher ’ran besorgen.
De Kutscher höllt twei lang, twei breid[95],
de Kutscher höllt, hei weit Bescheid. --
Nu kümmt Ein stramm de Trepp hendal[96],
de Husknecht seggt: „Dat is din Herr.“
„Ne,“ seggt Jehann, „dat ’s anners wer[97],
min Herr, dei sitt un drinkt noch mal.“ --
En anner kümmt in lichten Draf[98],
so recht behen’n de Trepp heraf,
de Husknecht seggt: „Paß up, Jehann,
dat is din Herr!“ -- „Ne,“ seggt de Kutscher,
„dat is hei nich, dat is so ’n Flutscher[99];
min Herr, dei kümmt ganz anners ’ran.“
Mit einmal ward dat dor en Larm
un en Spektakel -- Gott erbarm!
Ein ward de Trepp herunner smeten[100],
dunn seggt de Kutscher: „Holt en beten[101]!“
Un horkt un fött[102] sin Mähren wisser[103]:
„Na smit em mi man ’rin, dat is ’e[104].“
De blinne[105] Schausterjung’
von
Fritz Reuter.
„Ach, Meister! Meister! ach, ick unglückselig Kind!
Wo geiht[106] mi dit? Herr Je, du mein!
Ach, Meister! Ick bün stockenblind,
ick kann ok nich en Spirken seihn[107]!“
De Meister smitt[108] den Leisten weg,
hei smitt den Spannreim[109] in de Eck
un löppt[110] nah sinen Jungen hen:
„Herr Gott doch, Jung’! Wo is di denn?“
„Ach, Meister! Meister! Kiken S’ hir[111]!
Ick seih de Botter[112] up’t Brot nich mihr!“
De Meister nimmt dat Botterbrot,
bekikt dat nipp von vörn un hinn’n[113]:
„So slag’ doch Gott den Düwel dod!
Ich sülwst kann ok kein Botter finn’n.
Nu, täuw[114]!“ Hei geiht tau de Fru Meistern hen
un seggt tau ehr: „Wat makst du denn?
Wo is hir Botter up dat Brot?
Dor slag’ doch Gott den Düwel dod!“ --
„Is dat nich gaud för so en Jungen?
Ji sünd man all so’n Leckertungen[115];
ji müggten[116] Hus un Hof vertehren[117],
un ick sall fingerdick upsmeeren[118].
So geiht dat noch nich los! Prahl sacht[119]!
De Botter gelt en Grösch’ner acht[120].“
„Ih, Mudder, ward’ man nich glik bös,
hest du denn nich en beten Kes’[121]?“
Un richtig! Sei lett sick bedüden[122]
un deiht den Jungen Kes’ upsniden.
De Meister bringt dat Botterbrot herin,
giwwt dat den Jungen hen un fröggt[123],
ob sick sin Blindheit nu hadd leggt[124],
un ob hei wedder seihen künn.
„Ja, Meister,“ seggt de Jung’ ganz swipp[125],
„ja, Meister, ja! Ick seih so nipp,
as hadd ’ck ’ne Brill up mine Näs’,
ick seih dat Brot all[126] dörch den Kes’.“