von
Klaus Groth.
„Lütt Ebbe[56], kumm ropper, hier babn na de Föst[57],
krup ünner[58], ja kik mal, hier bu’t wi en Nest.
Du sittst as Gardrutjen[59] er Hahn ünnert Bett,
as en Mus in en Heeddis[60], wa nett, o wa nett!“ --
„Du Spitzbov, du Gaudeef[61], man weg, ga man weg!
Weest noch vergangn Jahr? O wa slech, o wa slech!
Wa seet ik un brö[62], harr ni Korn oder Kröm[63],
un Spatz flog to Dörp, räsonneer in de Böm.
„Du Spitzbov! du Gaudeef!“ -- „Lütt Ebbe, swig still,
vuntjahr[64] ward’t ganz anners: will mi betern -- ik will!
Mi steken de Fettdun[65] -- kumm, kik mal, wa schön!
Vuntjahr ward dat anners, schast[66] sehn, schast mal sehn!
„He Hadbar[67] kumt bald, wahnt uns dicht aewern Kopp,
bu’t en Hus as en Korf[68], stellt sik baben derop[69],
op een Been, opt anner, de Näs inne Flünk[70]!
Wa klappert he fründli: „Gudn Morn, Nawer Lünk[71]!“
„Un denn schint de Sünn hier lankt Dack[72] rein so blank,
un denn trekt de Rok hier vunn Schösteen hentlank[73],
un denn kumt Annstina mit Weten und Kaff[74]:
Tuck, tuck! -- Kikriki! un wi beidn krigt wat af.
„Ok heff ik man sehn, hier de Koppel int Gras:
Nawer Anton will Rogg sei’n[75], dat kumt uns to paß;
un denn hier de Bom vaer uns Kinner to fleegn,
un wi merrn dermank[76], watn Vergnögn, watn Vergnögn!“
„Du Spitzbov, lat sehn: dats dat Nest, dats dat Nest?
Mak to, un hal Feddern un Dun[77], dats dat best!
Ol Anton sin Pudelmütz liggt günd achtern Tun[78]:
Plück as, mak man to, lats man bu’n, lats man bu’n!“