Stel dit nimmer uit tot morgen.
(_Wijsheid en deugd in klein octavo_).
Ik vulde op de fraaie, ouderwetsch gedrukte uitnoodiging, onze drie namen
in en begaf mij wandelend naar het likeuren huis dat "'t Lootsie" heet,
maar dat niets van een loods heeft, integendeel een erg mooi ouderwetsch
huis is.
O dierbare wederhelft kinderen en nabestaanden! wat is het daar gezellig,
altijd is er Gezelschap aanwezig na den middag, vóór den middag niet zoo
dikwijls want dan borrelen de bezoekers minder.
Ik liet mij een prijscourant geven en trok mijn jas uit om goed te kunnen
proeven, in hemdsmouwen ben ik altijd meer op mijn gemak, maar aangezien
Klaas, mij beleefd verzocht niet alzoo te doen, heb ik met mijn jas aan,
evenzeer genoten van de liekeur.
Wanneer gij dit leest beste vrouw zult gij watertanden, de Aniesette is
overheerlijk, de Kurassou niet te zoet en met een echte Kurassou smaak,
heel wat anders als 't bogt dat gij gewoonlijk drinkt, NB. als gij dit
gelezen hebt lust gij niets meer uit "de Vergulde druif" waar gij altijd
laat halen.
Klaas bepaalde zijn beproeving op, Kakkoulikeur een sterke drank uit
sjokolaad gestookt en Nadaniël nam Krem de Mokka--ook een liekeur, evenwel
vervaardigd uit koffie met room.
Nadat ik mijn volle bekomst had van Aniesette en Kurassou verlustigde ik
mij aan diverse andere zoete dranken als "Hoe langer hoe liever,--Roosjes
zonder doorn,--Odematante,--Vergeet mij niet,--Drie maal drie,--Kwartier
voorvijven; bovendien probeerde ik een likeur waarvan ik den naam niet durf
schrijven als bijgeval Jansje van onzen buurman, die altijd zoo rood wordt
als de een of ander een onfatsoenlijkheid zegt, in de kamer is.
Als zij er is, waarde wederhelft! laat zij dan even naar den winkel gaan
want de likeur heet--"Hempje ligt op". Ik zal de prijskoerant van Lucas
Bols voor u mede brengen dan kunt gij in gedachten ook alles eens proeven.
Klaas en Nadaniël waren geducht aan de beproeving geweest en zagen zoo rood
als wortelen en ik voor mijzelf voelde mij zoo vroolijk en pleizierig als
ik in lang niet was weshalve ik Wien Neerlandsch bloed zong, waarin
Nadaniël de tweede stem vervulde, een omstandigheid waardoor Klaas
mankoliek werd en gevoelig begon te huilen. Aan ons gezang vermeidden zich
intusschen de andere bezoekers, die echter niet zingend instemden.
Hoewel ik de menigte die wij gedronken hadden op geen gering getal schat,
voelden wij geen zwaarte in het hoofd of in de beenen en erkenden dus de
deugdzaamheid der liekeuren en ook de goedkoopte, want 't proeven op
uitnoodiging kostte niets, weshalve wij meer genoten hadden dan betalender
wijs zou geschied zijn.
Aangezien er nog geen Elektriesieteit genoeg door de ondernemers wordt
geleverd en nog geen gasverlichting aanstekelijk is op 't terrein kunnen de
koffiehuizen enz. s'avonds, niemand ontvangen en moet het publiek een goed
heenkomen zoeken. Diensvervolgens gingen wij naar huis waar ik nu dezen zit
te schrijven terwijl de jongelui mij herinneren wat ik vergeet.
Vaartwel! morgen verder. Ook de schilderijen tentoonstelling hoop ik ter
bezichtiging te bezoeken waardoor mijn verblijf alhier wel een dag langer
zal duren. Schrijf me cito terug of alles goed gaat in de koomenij en weest
gegroet van uw waarde vader en bloedverwant. JORIS KOMIJN.
* * * * *
Derde Dag.
AMSTERDAM, Mei 1883.
_Waarde wederhelft, kinderen en nabestaanden!_
Ditmaal sta ik om zoo te zeggen met mijn mond vol tanden overwegende ik
weet niet waar te beginnen om u beschrijvend mede te deelen wat ik heden
mocht aanschouwen. Bijaldien gij gelooft dat ik overdrijf zult gij later
Klaas kunnen vragen en Nadaniel die mij heden redelijk wel voldaan heeft
aangezien hij beleefder is geweest dan vroeger en mij getrouwelijk heeft
uitgelegd wat ik niet wist; heb ik denzelven daarom een pond zoete
amandelmoppen beloofd welke gij mij zenden kunt, wordende dezelve hier te
Amsterdam niet vervaardigd in dezelfde kwaliteit als bij ons.
Heden bezocht ik het hoofdgebouw en stond onthutst over de groote variatie
van artikelen en uitstallingen die ik onmogelijk beschrijven kan, als
vorderend te veel tijd en te groote inspanning mijwaarts. Ik stip derhalve
met oordeel aan wat mij het meeste trof en beviel.
O! dierbare bloedverwanten van deze tentoonstelling is het eind weg, door
de veelheid der menigte zaken wordt een mensch duizelig en verward. Waar
zal ik u 't eerst over schrijven? Ik weet het inderdaad niet.
Alle hemelstreken zijn er vertegenwoordigd; Ik zag het eerst de afdeeling
Nederland en moet zeggen veronderstellenderwijs als vreemdeling denkend,
dat in ons vaderland de drankwet eigentlijk een gek ding is, want liekeuren
en sterke dranken zijn scheering en inslag. Ik heb nog nooit zooveel
fleschen en kruiken bij elkaar gezien en moet de hoeveelheid der gestookte
vochten onnoemelijk zijn in ons vaderland, wat voor een vreemdeling wel het
denkbeeld kan doen oprijzen alsof Nederland en liekeur een
onafscheidelijkheid zijn; ook ingelegde blikjes groenten en overheerlijke
worst, socijsen en schildpadsoep en andere varkensvleeschen zag ik met
rijkdom vertegenwoordigd, desalniettemin wil ik aan de fraaie meubelen en
andere nuttige instellingen niet te kort doen, benevens de sigaren, die ook
geen klein gedeelte van ons vaderland innemen. Daar ik niemand wil te kort
doen, of beleedigend overslaan, meld ik u dat op de tentoonstelling alles
te vinden is wat ons dierbaar land oplevert en door onze landgenooten wordt
gemaakt of verkocht. Hiermede nu, moet gij tevreden zijn.
Al wandelend door de hoofdzaal is mij een zonderling geval overkomen, dat
wel der moeite waard is om te worden geboekstaafd, tot leering en nut van
hen, die na mij, tentoonstellingen willen bezoeken; ook met het oog op de
ongerechtigheid der zaak.
Weet dan geliefde wederhelft en kinderen, uw vader is daar voor 50 cents
afgezet door menschen die fatsoenlijkerwijs gekleed zijn en met
beleefdheid mij er in lieten loopen. Ik zal u verklaren wat het was,
luistert!
Op een paar stoelen in de hoofdgalerij zitten twee heeren met een tafeltje
voor zich waarop mijn oog viel, op een groot boek net zoo dik als u lieve
vrouw eenmaal van uwe ouders present kreeg ik meen dat 't Vader Cats is--'t
ligt onder 't penantkastje in de achterkamer.
Toen ik naderbij kwam riep een kleine jongen met een schelle stem,
_"liverdor mesjeu siegné sievoeplê."_ Niet vermoedende welk een adder onder
dit gras schuilde naderde ik en vroeg met beleefde hoedoplichting: "Wat is
dit, jongeheer?"
Hij antwoordde, "dit is het gedenkboek der Tentoonstelling, dat iedereen
teekenen kan, als herinnering aan zijn bezoek, en middelerwijl gaf hij mij
de pen in de hand, nogmaals verzekerende dat ik aan de geheele stad er een
plezier mede deed door te teekenen, daar later het "liverdor" aan den
burgemeester zou worden ter hand gesteld, of aan de stad aangeboden voor 't
argief tot eeuwige nagedachtenis van alle degenen die bezoekend in de zalen
waren.
Waarde wederhelft! ditmaal heeft mijn eigenliefde mij gefopt, want ik dacht
er vereerd door te zijn dat mijn naam later onder de oogen van zooveel
groote heeren zou komen, een wonderlijk gevoel stroomde door mij heen, toen
ik de pen nam en met mijn klein middelsoort in het boek zette:
*"Joris Komijn van Medemblik."*
Nadat ik mijn pen fatsoenlijkerwijze had schoon gelikt en aan mijn jaspand
afgeveegd, overhandigde de eene heer van het tafeltje mij een rolletje
papier met een elastiekje er om en zei: "Asjeblieft, hier is het bewijs dat
u geteekend heeft." Eerst vond ik het beleefd en ook sicuur dat men zulk
een bewijs afgaf, kennende anders een iegelijk en een elk beweren, te
hebben geteekend, maar ik veranderde iets van meening toen ik twee kwartjes
moest betalen voor dit papier dat op zich zelve geen twee centen waard
is--want de stempels die er op staan en den onnoozelen mensch in de waan
brengen dat de commissie van uitvoering der tentoonstelling die
certificaten heeft gestempeld tot bewijs van echtheid
zijn--fopperijstempels.
Er staat met blauw op: "De commissie van uitvoering" maar dat beduidt de
commissie die de geschiedenis van het boek uitvoert.
Nadanaël zeide mij ook niet te kunnen gelooven dat de wezentlijke Commissie
van uitvoering haar stempel zou laten misbruiken om argelooze menschen de
somma van 50 centen uit den zak te kloppen want:
Nooit is de argeloosheid
Bestand voor slim- of boosheid.
_(Wijsheid en deugd in klein octavo)_
Ik veroorloofde mij aan den heer van 't tafeltje beleefdelijk op te merken
dat ik zijn certifikaat geen cent waard vond, maar hij antwoordde niets
anders dan "je behoeft 't immers niet te nemen als je niet wilt!" Evenwel
zei hij dit zonder teruggeving der 50 centen.
Nu werd ik boos, noemde hem een afzetter, waarop hij niets antwoordde, maar
lachtte, Nadanaël zei later dat hij meende dat de heer zeide dat hij mij
voor een kaffer hield; dit evenwel heeft Nadanaël zeker verkeerd verstaan.
Tot mijn spijt zag ik hoe verschillende buiten menschen, argeloozen en
onnoozelen evenals ik, er in liepen en twee kwartjes betaalden; derhalve
zei ik aan Klaas dat hij op de beurs aan iedereen mijn ongeval moest
vertellen, opdat men zich zoo veel mogelijk voor schade wachten kan. Ik zeg
ook u geliefde bloedverwanten, bijaldien er Medeblikkers, die gij kent,
naar de Tentoonstelling gaan, waarschuwt hen voor "'t liverdor." Voor 2
kwartjes is een herinnering aan de Tentoonstelling te krijgen, die veel
aardiger is; 't is de zakdoek van Adriaan Schakel, die grappig is en nuttig
in éénen adem.
Wanneer het maar meer en meer bekend wordt dat het "liverdor" een
bankroetje na zich sleept, zal men zich niet meer laten beet nemen--en
teekenen, zonder certifikaat. Ik geloof beste wederhelft! dat de
ondernemers er dan spoedig mede zullen ophouden, want ik heb een zwaar
vermoeden dat zij veel meer om de twee kwartjes geven, dan wel om de
naamteekeningen.
Ik heb Klaas ook laten teekenen, met het bevel, om als men hem een
certifikaat wilde geven, beleefdelijk te zeggen "dank u wel, houdt uwe 't
maar." Nadaniël zegt, dat als iedereen dit doet de mannen van 't tafeltje
er zeker iets van krijgen dat zij niet overleven. Aangezien ik nu de dood
van een achtingswaardig mensch niet veroorzaken wil of op mijn geweten
nemen, heb ik Klaas bevolen, om het niet verder te vertellen--en over dit
schandaal te zwijgen.
Nademaal het veel te omslachtig zoude zijn, om u waarde bloedverwanten, de
geheele tentoonstelling van A tot Z te beschrijven en gij ook wellicht in
slaperigheid zoudt vervallen door de herhaling, want er is van alle soorten
artikelen een veelheid van 't zelfde, zoo bepaal ik mij liever tot het
medebrengen van den wegwijzer en de adreskaartjes die ik overal nam, ter
herinnering en geef u alleenlijk beschrijvend de avonturen die ik ondervond
en beleefde. Ik besef dat u dit meer zal bevallen en deel u dus mede dat ik
hedenavond het Café-chantant heb bezocht met Nadaniël--Klaas had ik
voorshands tehuis gelaten tot nader orde.
O, geliefde wederhelft en kinderen! ik sta beschaamd en aangedaan tevens
over hetgeen ik nu denken moet. Alweder heb ik te haastelijk geoordeeld en
daardoor onwetend eene inrichting met den naam van onzedelijkheid besmet
die dit in geenen deele verdient.
Nadaniël had gelijk er is niets onfatsoenlijks in, zelfs een klein gedans,
dat ze hier *kan-kan* noemen vond ik zoo grappig dat ik over de
rarigheid die er aan kleeft heenstapte. Na de somma van f 1,- te hebben
betaald, Nadaniël zei weer "Pers" en betaalde niets kwam ik in het Café des
Ambassadeurs binnen en zag in de verte een tooneel, wel drie maal zoo
groot, als dat van de liefhebberij komedie bij ons--met Electriek verlicht!
Schoon dierbare vrouw! overschoon!--ik ging zitten en Nadaniël naast mij.
Het allereerst speelde de muziek een vroolijke deun, die mij wel beviel,
zoodat ik opgewekt wierd en met mijn hoofd onwillig de maat sloeg, terwijl
ik mijn rechtervoet bewegelijk heen en weer liet gaan. Een heer die achter
mij zat, was onaardig, want hij bedierf mijn pleizier door er aanmerking op
te maken en te zeggen dat hij wêe wierd van dat gewiegel; laf hé! voor een
groot volwassen mensch,--afijn de man had misschien zwakte van zenuwen.
Toen de muziek uit was kwam een heer, fijn gekleed in een zwarte rok en
witte das. Hij zong een prachtig lied. Nadaniël zei dat 't Fransch was,
maar ik geloof 't niet want telkens zong hij met een hooge noot in de keel,
duidelijk:
Danse! danse! danse! met je moer.
Danse! danse! danse dan toesjoer.--
Tusschen beide kreeg ik er kippenvel van, als hij zoo uithaalde en ik
dacht, omdat hij zoo rood werd, bij dat "je moer" (moeder klinkt toch
fatsoenlijker vindt gij ook niet?) als de man er maar niets van krijgt.
Gelukkig liep 't goed af. Wij applaudisseerden zoo hard we konden en toen
gaf die heer, Nadaniël zegt, hij heet teenoor, nog een stukje toe; ik vind
het netjes dat ze niet op een toegevertje zien. Toen kwam een
jongejuffrouw, O! beste vrouw, wat een hondje van een meisje, zij had een
japon, waarvan de bovenste helft de kleinste was. Gij hebt een goed gevulde
hals, waarde wederhelft, maar dat is door de dikheid der jaren, deze dame
evenwel had de gevuldheid door de jeugd, iets dat nog wel zoo schoon is; om
jaloersch op te worden voor u waarde wederhelft, maar desniettemin bemin ik
u met hartelijke huwelijksliefde daar dus niet van.
De jongejuffrouw zong dat ze zoo "bleu was, ze riep voortdurend uit van
"patiet bleu" eigentlijk verstond ik 't niet maar ik lachte toch mee toen
de anderen het deden; ik dacht anders meenen ze dat ik niet weet hoe 't
hoort. Evenwel heb ik opgemerkt dat zij in 't geheel niet "bleu" was. want
ze maakte zoenhandjes tegen Nadaniël en mij toen wij, vooral ik, zoo hard
in de handen klapten dat een paar menschen achter ons zeiden: "die twee
hebben handen als hamers"
Na deze zangeres kwam een heer, nog al dikker met een mankeliek gezicht en
witte handschoenen aan. Wat had die man een stem! Hij had 't erg over een
"maleur" dat hij ondervonden had en was erg naar, net of hij verdriet had
en als hij dan zoo heel diep in de tweede of derde stem zong, wees hij met
zijn eene hand naar den grond net als of hij zeggen wou, 'k ga gauw in 't
graf zoo'n gezicht zette hij ook. Nadaniël zei dat 't de bas was en dat de
bassen, namentlijk als 't goede zijn, altijd mankoliek zien of van moord en
doodslag zingen.
Nadat hij mij bijna tot tranen toe geroerd had over zijn ongeluk, kwam er
weer een jonge dame met een rood zijden japonnetje aan. 't Was bepaald een
geleend rokje, want 't was veel te kort.
Ik dacht waarlijk eerst dat zij, met verlof gezegd bloote beenen droeg,
maar goed bekijkend, bespeurde ik dat zij vleeschkleurige kousen aan had.
O! waarde aanverwanten wat was dat een grappenmaakster, ze sprong als een
kakkerlak en danste zoo komiek, dat ik van mijn stoel opstond om goed te
kunnen zien. Zij ging heelemaal over eene kant schuin staan en schudde met
haar eene been en arm net alsof ze met geweld die twee lichaamsgedeelten
wilde uitschudden en ondertusschen hield zij de andere hand tegen haar
achterhoofd, terwijl zij aldoor knipoogjes maakte. Ik hield mijn buik vast
van 't lachen en riep hardop "Bravo" dat hoorde zoo, zei Nadaniël, maar een
heer achter mij riep: zitten!" en toen riepen wel tien tegelijk zitten!
derhalve was ik genoodzaakt weer plaats te nemen, hoewel ik de
*"Kan-Kan"* zoo heet die dans, gaarne verder staande had genoten. Als ik
te huis kom zal ik u deze dans eens wijzen en voordoen, waarde wederhelft
en kinderen! want het is om je ziek te lachen.
Terwijl wij daar zoo zaten had ik reeds opgemerkt dat buiten de tent, "ge
moet weten lieve nabestaanden het Café des Ambassadeurs is open en bloot
aan de zijden in de lucht," ook muziek was. Een piano was hoorbaar, nu en
dan een orgel en andere instrumenten, zooals blikken deksels en een vijsel,
die met kracht bespeeld werden.
Nadaniël vroeg aan een Jan die ze hier in 't Fransch "cochon" noemen waar
die wonderlijke muziek van daan kwam en wij vernamen dat het eenige
bewoners der P. G. Hoofdstraat waren die uit piekanterigheid dat zij den
geheelen dag café chantant muziek hooren en 't vervelend vinden, ketel
muziek maakten.
Ik voor mij vond het erg lastig, want tussehenbeiden klonk het heel valsch
door elkaar, zoodat mijn tanden er zeer van deden en mijn ooren tuitten.
Een van de "cochons" beweerde dat vroeger, toen er nog geen gordijnen waren
en de bewoners der naburige huizen in het Café des Ambassadeurs op het
tooneel konden zien, zij de muziek minder lastig vonden en geen ketelmuziek
maakten. Of het waar is weet ik niet, maar in allen gevalle vond ik het
voor mij persoonlijk, jammer, dat ik voor mijn f 1 entree twee concerten te
gelijk hoorde, omdat één alleen wel zoo liefelijk is. Er waren ook veel
menschen in onze nabijheid, die vloekten en raasden als zij terwijl de
juffrouw van "Bleu Bleu" zong, door de buren hoorden spelen: "Sara je rok
zakt af" en dergelijke volksdeunen, die op zich zelve genomen niet
onaangenaam zijn, maar te samen met iets anders ongezellig klinken, vooral
als er bij in een vijzel gestampt wordt. Van den anderen kant moet ik
zeggen dat ik ook niet graag den geheelen dag muziek zou hooren, aan gezien
vooral des morgens de mensch niet altijd gestemd is om lichtvaardige
liederen te vernemen. Wanneer ze nu des morgens nog speelden: "Mijn eerst
gevoel zij dankbaarheid" of iets dergelijks laat ik het daar en zou ik het
zelfs stichtelijk vinden. Ik zou in 't belang van menschen zoo als ik, die
betalender wijs binnenkomen en aan de kibbelarij geen aandeel hebben, wel
aan de bewoners en de muzikanten willen zeggen: "Plaagt elkander niet
langer, want:
"Waar twee personen kijven,
Met boosheid zwaar vervuld,
Daar zal het waarheid blijven:
Zij hebben beiden schuld."
(_Wijsheid en deugd in klein octavo_.)
Dit tusschen twee haakjes, nu vervolg ik de voorstelling. De electrieke
muziek van de Gebroeders Bozza is iets buitengemeens. Stelt u voor vijf
heeren als duivels gekleed, (evenwel zonder staarten) blazen op vijf
bazuinen met een geweld als of de dag des oordeels is aangebroken. In de
zaal hangen allerlei klokkenspelen, kastje, een lokomotief, een duivenhok,
een huisje dat in brand vliegt, een stuk of zeven trommen en allerlei
andere artikelen.
Tusschen het geblaas der bazuinen nu hoort men, door middel van de
electriek, die de middelste duivel door drukking der vingeren op een tafel
opwekt, een trommelspel, dan weer een klokgelui of geschel, nu en dan 't
geluid van een duif of 't zingen van een vogel. Soms is alles tegelijk in
beweging en stoomt de lokomotief dat 't verbazend is, 't is een wonderlijk
orkest, maar heel mooi--en 't speet mij dat 't uit was. Hoe of het kwam
weet ik niet, maar, ik gevoelde door de verschillende mij vreemde
aandoeningen die ik genoten had, behoefte om eens even naar buiten te gaan
en zei tegen Nadaniël, dat hij maar op mij moest wachten, want dat ik
dadelijk terug kwam.
Toen ik naar buiten wilde, zei een heer aan den uitgang, met beleefdheid
tegen mij, dat er geen "sorties" gegeven werden. Nademaal ik dit nu niet
begreep verklaarde ik hem de noodzakelijkheid waarom ik even weg wilde,
maar 't hielp niets, ik moest blijven of mijn gulden in den steek laten.
Met wellevendheid beduidde ik dien heer dat ik met geen mogelijkheid kon
blijven, waarop ZEd. antwoordde: "O! gaat u dan maar naast het orkest." Ik
begaf mij daarheen, maar vond mij erg teleurgesteld want iemand die ik,
voor een deur die er was, aantrof zei: "ik ben de directeur van deze
gelegenheid en ik mag hier alleen artisten binnenlaten."
Ofschoon ik hem trachtte te overtuigen dat ik, hoewel geen artist zijnde
toch even goed die deur kon binnengaan, bleef hij standvastig weigeren en
zei, dat zijn weigering alleen kwam om dat men de ondernemers van de Wasch
en gemak huisjes, geen concurrentie mocht aandoen, aangezien zij op zware
lasten zaten en dat ik dus op 't terrein moest gaan, als ik absoluut wilde.
Ondertusschen begon de muziek weder, namentlijk de goede en ik, niets
willende verzuimen waarvoor ik betaald had, begaf mij weder bij Nadaniël in
de zaal evenwel niet zonder groote benauwdheden, zoodat ik van het verdere
wat gezongen en gespeeld werd maar half genot had.
Gelukkig was het spoedig uit en konden wij naar huis gaan.
Wij liepen nog even op het terrein, maar door de plotseling invallende
duisternis, zoodra de laatste noot der muziek gespeeld was ging al 't licht
uit, kon ik niet vinden wat ik wilde en moesten wij een goed heenkomen
zoeken; 't Was waarlijk een geluk dat Nadaniël den weg zoo goed wist,
anders lieve aanverwanten had uw bloedverwant en vader, best kunnen
verdwalen.
Tehuis gekomen, vond ik Klaas dien ik f 1--gaf om morgen het Café des
Ambassadeurs te bezoeken; de jongeling was in zijn schik en verzocht de
complimenten aan allen. Hiermede verblijf ik voor heden als altijd.
Uw liefhebbende vader enz. enz.
JORIS KOMIJN.
NB. Zend mij bij de amandelmoppen voor
Nadaniël _cito_ eenig ondergoed, denk er om wat
azijn en water bij den mostert te doen, anders
verdroogt hij uw waarde vader.
* * * * *
Vierde Dag.
AMSTERDAM, Mei 1883.
_Waarde Echtvriendin en Bloedverwanten_,
Er gaat toch niets boven de kunst, alles wat
overigens het hart aandoet of den mensch tot nagedachten stemt verzinkt bij
de kunst in nietigheid. De kunst is alles! en daarom zeg ik: leve de
kunst!--O geliefde wederhelft! indien ik geen welgezeten koomenijsbaas was,
zoude ik kunstenaar willen zijn, al was het maar alleen om met
natuurlijkheid alles te kunnen voorstellen wat de Schepper, met
ondoorgrondelijke wijsheid, heeft gewrocht, tot een voorbeeld voor de
kunstenaren.
Ik bevind mij heden in een opgewonden stemming, want Nadaniël heeft mij
verzekerd, dat er onder de hedendaagsche kunstenaren heel veel
koomenijsbazen zijn, daarom wanhoop ik niet dat ook in mij iets groots ligt
en derhalve heb ik het plan om mij behalve op de letteren, ook op de
schilderkunst te werpen.
Dit voornemen heb ik te danken aan de Eksposietsie van de schilderijen die
ik heden bezocht zonder perreplu, veroorzakende deze een onkosten van 10
cents voor de bewaring, die onnoodig is.
Ik gevoel mij sedert gisteren zoo verheven, zoo echt kunstig, waarde
echtvriendin en nabestaanden! want ik heb op die tentoonstelling kennis
gemaakt met een sjenie, hij heet Maeceen en is een groot kunstenaar die
kennis heeft van al de schilderijen.
't Is bepaald een groot kenner want hij vindt bijna nooit iets mooi en weet
op alle schilderijen iets aan te merken. Hij praatte veel met mij en leerde
mij in één oogenblik de kunst begrijpen. Hij vertelde mij dat schilderen
eigenlijk zoo moeilijk niet is als 't lijkt en dat men, bijaldien men
slechts goede penseelen heeft en vooral een boel goede verf, een heel eind
ver komt in de kunst, ten minste wanneer men natuurlijken aanleg heeft en
navolgingstalent om de natuur getrouw na te bootsen.
Nu! dat heb ik; daarvan ben ik zeker. Herinner u maar eens dierbare
echtgenoote, hoe goed ik destijds, toen ik nog niet door de kathedrale
koortsen, die bezetting op mijn stem kreeg, een haan kon nabootsen en ook
thans nog met duidelijkheid, het geluid der kikkers voortbreng, terwijl ik
in hondengeblaf en kattengeschreeuw, lang niet onverdienstelijk, de natuur
overtref.
Ik deed bij wijze van proefstuk aan den heer Maeceen een honden geblaf na,
met gejank aan 't slot. Hij stond verbaasd over mijn talent, want de
oppasser kwam dadelijk kijken waar de hond was, hij snapte mij evenwel
niet, en toen ik nogmaals met natuurlijkheid een kat voorstelde zeide mijn
vriend mij, "ge hebt aanleg, veel aanleg, want ge copieert de natuur en
schilderen is niets anders dan copieeren--ge zult zonder twijfel ook in 't
schilderen wel iets kunnen leveren." Ik kocht derhalve heden voor *f
3.48^5 aan penseelen en voor ca. f 6 aan olieverf in tinnenspuitjes;
plankjes om op te schilderen heb ik te huis genoeg van de rozijnkisten, dat
is gladhout als 't afgeschaafd wordt.