Origine, iam antaŭ longe, sur neloĝata insulo ĉe la bordo de la
Ruĝa Maro, vivis Parsio de kies ĉapelo la sunradioj rebrilis en
pli-ol-orienta pompo. Kaj la Parsio vivis ĉe la Ruĝa Maro kun nenio
krom sia ĉapelo kaj sia tranĉilo kaj kuir-forno de la tipo kiun vi
precipe neniam tuŝu. Kaj en iu tago li prenis farunon kaj akvon kaj
rosinojn kaj prunojn kaj sukeron kaj aferojn, kaj faris por si unu
kukon kiu mezuris du futojn transe kaj tri futojn dika. Ĝi ververe
estis Supera Komestiblo (_tio_ estas Magio), kaj li metis ĝin sur
la fornon ĉar al _li_ estis permesate kuiri sur tiu forno, kaj li
bakis ĝin kaj bakis ĝin ĝis ĝi estis tute brune bakita kaj odoris
plej sentimentale. Sed ĝuste kiam li estis manĝonta ĝin, venis sur
la strandon el la Komplete Neloĝata Interno unu Rinocero kun korno
sur sia nazo, du porko-okuloj, kaj malbona konduto. En tiuj tagoj la
haŭto de la Rinocero sufiĉe glate akordiĝis al ĝia korpo. Ĝi ekzakte
aspektis kiel Rinocero el la Arkeo de Noa, sed kompreneble multe pli
granda. Tamen, ĝi ne bone kondutis tiam, kaj ĝi ne bone kondutas nun,
kaj ĝi neniam bone kondutos. Ĝi diris: "Haŭ!" kaj la Parsio lasis tiun
kukon kaj grimpis al la supro de palmo-arbo kun nenio vestita krom sia
ĉapelo, de kiu la sunradioj rebrilis en pli-ol-orienta pompo. Kaj la
Rinocero renversis la oleo-fornon per sia nazo, kaj la kuko ruliĝis
en la sablon, kaj ĝi pikis tiun kukon sur la kornon de sia nazo, kaj
ĝi manĝis ĝin, kaj ĝi foriris, svingante sian voston, al la forlasita
kaj Ekskluzive Neloĝata Interno kiu oftas sur la insuloj Mazanderano,
Sokotro, kaj la Promontoroj de la Plilarĝa Ekvinokso. Tiam la Parsio
deiris de sia palmo-arbo kaj metis la fornon sur ĝiajn piedojn kaj
recitis la sekvantan _Slokaon_, kiun mi, ĉar vi ankoraŭ ne aŭdis ĝin,
nun deklamos al vi: --
Kiu la kukojn atakas
Kiujn la Parsio-viro bakas
Tiu la malfeliĉon elpakas.
Kaj estis multe pli da signifo en tio ol vi pensus.
_Ĉar_, kvin semajnojn poste, okazis varmo-ondo ĉe la Ruĝa Maro, kaj
ĉiuj malvestis ĉiujn vestaĵojn kiujn ili surhavis. La Parsio formetis
sian ĉapelon; sed la Rinocero demetis sian haŭton kaj portis ĝin sur la
ŝultro kiam ĝi venis al la strando por baniĝi. En tiu tempo la haŭto
butoniĝis malsupre per tri butonoj kaj aspektis kiel pluvmantelo. La
Rinocero diris tute nenion pri la kuko de la Parsio, ĉar ĝi estis
manĝinta ĝin tute; kaj ĝi neniam bone kondutis, nek tiam, nek poste,
nek estonte. Ĝi vadis rekte en la akvon kaj blovis bobelojn tra sia
nazo, lasinte sian haŭton sur la strando.
Okazis ke la Parsio preteriris kaj trovis la haŭton, kaj li ridis unu
ridon kiu dufoje ĉirkaŭis lian vizaĝon. Tiam li dancis trifoje ĉirkaŭ
la haŭto kaj frotis siajn manojn. Tiam li iris al sia kampadejo kaj
plenigis sian ĉapelon per kukeroj, ĉar la Parsio manĝis neniam ion krom
kukojn, kaj neniam balais sian kampadejon. Li prenis tiun haŭton, kaj
li trenis tiun haŭton, kaj li trotis tiun haŭton, kaj li frotis tiun
haŭton kaj plenigis ĝin per malnovaj, malfreŝaj, sekaj, tiklaj kukeroj
kaj kelkaj bruligitaj rosinoj, tiom kiom ĝi _entute_ povis enhavi. Tiam
li grimpis al la supro de sia palmo-arbo kaj atendis ĝis la Rinocero
venos el la akvo kaj surmetos ĝin.
Kaj la Rinocero surmetis sian haŭton. Ĝi butonis ĝin per la tri
butonoj, kaj ĉio tiklis kiel kukeroj en lito. Tiam ĝi volis grati sin,
sed tio nur malbonigis la aferon; kaj tiam ĝi ekkuŝis sur la sablojn
kaj ruliĝis kaj ruliĝis kaj ruliĝis, kaj ĉiufoje kiam ĝi ruliĝis la
kukeroj tiklis ĝin pli kaj pli kaj pli. Tiam ĝi kuris al la palmo-arbo
kaj frotis kaj frotis kaj frotis sin kontraŭ tiu. Ĝi frotis sin tiel
multe kaj tiel forte ke pro la frotado ekestis granda faldo en la
haŭto super la ŝultroj, kaj alia faldo malsupre, kie la butonoj antaŭe
estis (sed la butonoj estis forfrotitaj), kaj pro la frotado ekestis
pliaj faldoj sur ĝiaj kruroj. Kaj tio fuŝis ĝian humoron, sed ne faris
ajnan diferencon al la kukeroj. Ili estis interne de ĝia haŭto kaj ili
tiklis. Do ĝi iris hejmen, vere tre kolera kaj terure gratema; kaj ekde
tiu tago ĝis la nuna ĉiu rinocero havas grandajn faldojn en sia haŭto
kaj tre malbonan humoron, ĉio pro la kukeroj interne.
Sed la Parsio deiris de sia palmo-arbo, surhavante sian ĉapelon, de kiu
la sunradioj rebrilis en pli-ol-orienta pompo, prenis sian kuir-fornon,
kaj foriris en la direkto de Orotavo, Amigdalo, la Supraj Paŝtejoj de
Anantarivo, kaj la Sonaputaj Marĉoj.
--------------
Jen la bildo de la Parsio kiu komencas manĝi sian kukon sur la Neloĝata
Insulo en la Ruĝa Maro en vere varmega tago; kaj de la Rinocero kiu
venas el la Komplete Neloĝata Interno, kiu, kiel vi laŭvere povas
vidi, estas tute roka. La haŭto de la Rinocero estas tute glata,
kaj la tri butonoj per kiu oni butonas ĝin estas malsupre, do vi
ne povas vidi ilin. La kirlaĵoj sur la ĉapelo de la Parsio estas
la sunradioj rebrilantaj en pli-ol-orienta pompo, ĉar se mi estus
desegninta verajn radiojn ili estus plenigintaj la tutan bildon. En
la kuko estas rosinoj; kaj la rado-afero kiu kuŝas sur la sablo en la
antaŭo apartenis al unu el la batalĉaroj de la Faraono kiam tiu provis
transiri la Ruĝan Maron. La Parsio trovis ĝin, kaj konservis ĝin por
ludi. La nomo de la Parsio estis Pestalĝi' Pugalĝi', kaj la Rinocero
nomiĝis Strorkso, ĉar ĝi spiris tra sia buŝo anstataŭ tra sia nazo. Mi
ne demandus ion pri la kuir-forno, se _mi_ estus vi.
[bildo]
Jen la Parsio Pestalĝi' Pugalĝi' sidanta en sia palmo-arbo kaj
rigardanta la Rinoceron Strorkso kiu baniĝas apud la strando de
la Komplete Neloĝata Insulo post kiam Strorkso estis forpreninta
sian haŭton. La Parsio jam frotis la kukerojn en la haŭton, kaj li
ridas pensante pri kiel ili tiklos Strorkson kiam Strorkso denove
surmetos ĝin. La haŭto estas tuj sub la rokoj sub la palmo-arbo en
malplivarma loko; tial vi ne povas vidi ĝin. La Parsio surhavas novan
pli-ol-oriente-pompan ĉapelon de la speco kiun Parsioj surhavas; kaj
li havas tranĉilon en sia mano por tranĉi sian nomon en palmo-arbojn.
La nigraj aferoj sur la insuloj en la maro estas pecoj de ŝipoj kiuj
pereis ŝipante laŭ la Ruĝa Maro; sed ĉiuj pasaĝeroj estis savitaj kaj
iris hejmen.
La nigra afero en la akvo proksime de la bordo tute ne estas pereinta
ŝipo. Tio estas Strorkso la Rinocero baniĝanta sen sia haŭto. Strorkso
estis sub sia haŭto same nigra kiel ekstere. Mi ne demandus ion pri la
kuir-forno, se _mi_ estus vi.
[bildo]