Nun venas la sekvanta rakonto, kaj ĝi rakontas pri kiel la Kamelo
ekhavis sian grandan ĝibon.
En la komenco de la jaroj, kiam la mondo estis tiel-nova-kaj-freŝa,
kaj la Bestoj ĵus komencis labori por la Homo, estis Kamelo, kaj ĝi
vivis en la mezo de la Hurla Dezerto ĉar ĝi ne volis labori; kaj
cetere, ĝi estis mem Hurlanto. Do ĝi manĝis branĉojn kaj dornojn kaj
tamarikojn kaj lakto-kaj-silko-planton kaj pikilojn, plej 'strordinare
nenionfarante; kaj kiam iu parolis al ĝi, ĝi diris "Ĝif!" Nur "Ĝif!"
kaj ne pli.
Okazis ke la Ĉevalo venis al ĝi, iun lundon matene, kun selo sur sia
dorso kaj bridstango en sia buŝo, kaj diris: "Kamelo, ho Kamelo, elvenu
kaj trotu kiel ni ĉiuj aliaj."
"Ĝif!" diris la Kamelo; kaj la Ĉevalo foriris kaj rakontis al la Homo.
Okazis ke la Hundo venis al ĝi, kun bastono en sia buŝo, kaj diris:
"Kamelo, ho Kamelo, venu kaj prenu kaj portu kiel ni ĉiuj aliaj."
"Ĝif!" diris la Kamelo; kaj la Hundo foriris kaj rakontis al la Homo.
Okazis ke la Bovo venis al ĝi, kun jugo sur sia nuko, kaj diris:
"Kamelo, ho Kamelo, venu kaj plugu kiel ni ĉiuj aliaj."
"Ĝif!" diris la Kamelo; kaj la Bovo foriris kaj rakontis al la Homo.
Je la fino de la tago la Homo kunvokis la Ĉevalon kaj la Hundon kaj la
Bovon, kaj diris: "Triopo, ho Triopo, mi tre bedaŭras por vi (en mondo
tiel nova-kaj-freŝa); sed tiu Ĝif-afero en la Dezerto ne povas labori,
aliokaze ĝi jam estus nun ĉi tie, do mi lasos ĝin tie, kaj vi devos
labori duoblan tempon por kompensi."
Tio tre kolerigis la Triopon (en mondo tiel nova-kaj-freŝa),
kaj ili faris palavron, kaj _indaba_-on kaj _panĉajet_-on, kaj
_paŭ-vaŭ_-on je la rando de la Dezerto; kaj la Kamelo venis maĉante
lakto-kaj-silko-planton _plej_ 'strordinare nenionfarante, kaj ridis
pri ili. Tiam ĝi diris "Ĝif!" kaj foriris denove.
Okazis ke preterpasis la Ĝino respondeca pri Ĉiuj Dezertoj, ruliĝante
en polvo-nubo (Ĝinoj ĉiam vojaĝas tiumaniere ĉar tio estas magio), kaj
li haltis por palavri kaj paŭvaŭi kun la Triopo.
"Ĝino de Ĉiuj Dezertoj," diris la Ĉevalo, "_ĉu_ estas ĝuste ke iu ajn
estu nenionfaranta en mondo tiel nova-kaj-freŝa?"
"Certe ne," diris la Ĝino.
"Nu," diris la Ĉevalo, "estas afero tie en la mezo de la Hurla Dezerto
(kaj ĝi estas mem Hurlanto) kun longa kolo kaj longaj kruroj, kaj ĝi ne
faris ian ajn laboron depost lunde matene. Ĝi ne volas troti."
"Feŭ!" diris la Ĝino, fajfante, "tio estas mia Kamelo, je ĉiu oro en
Arabujo! Kion ĝi diras pri tio?"
"Ĝi diras 'Ĝif'!" diris la Hundo; "kaj ĝi ne volas preni kaj porti."
"Ĉu ĝi diras ion alian?"
"Nur 'Ĝif'!; kaj ĝi ne volas plugi," diris la Bovo.
"Tre bone," diris la Ĝino. "Mi ĝifos ĝin se vi bonvolos atendi minuton."
La Ĝino volvis sin en sian polvomantelon, kaj prenis biron trans la
dezerto, kaj trovis la Kamelon, plej 'strordinare nenionfarantan,
rigardantan sian propran bildon en flako da akvo.
"Mia longa kaj bobela amiko," diris la Ĝino, "kion do mi aŭdas pri vi
faranta neniun laboron, en ĉi tiu mondo tiel nova-kaj-freŝa?"
"Ĝif!" diris la Kamelo.
La Ĝino eksidis, kun la mentono en sia mano, kaj komencis pensi Grandan
Magion, dum la Kamelo rigardis sian propran rebrilon en la akvoflako.
"Vi kaŭzis al la Triopo ekstran laboron depost lunde matene, nur pro
via 'strordinara nenionfarado," diris la Ĝino; kaj li daŭrigis pensi
Magiaĵojn, kun la mentono en sia mano.
"Ĝif!" diris la Kamelo.
"Mi ne denove dirus tion se mi estus vi," diris la Ĝino; "vi povus diri
tion unufoje tro. Bobelo, mi volas ke vi laboru."
Kaj la Kamelo diris "Ĝif!" denove; sed apenaŭ ĝi estis dirinta tion
kiam ĝi vidis ke la dorso, pri kiu ĝi tiel fieris, pufiĝas kaj pufiĝas
kaj fariĝas granda ĝeleca ĝifo.
"Ĉu vi vidas tion?" diris la Ĝino. "Tio estas via tute propra ĝifo
kiun vi kaŭzis al vi mem per ne-laborado. Hodiaŭ estas ĵaŭdo, kaj vi
ne faris ajnan laboron depost lundo, kiam la laboro komenciĝis. Nun vi
eklaboros."
"Kiel do mi povas?" diris la Kamelo, "kun ĉi tiu ĝifo sur mia dorso?"
"Estas tiel celite," diris la Ĝino, "ĝuste ĉar vi maltrafis tiujn tri
tagojn. Vi nun kapablos labori tri tagojn sen manĝado, ĉar vi povas
vivi de via ĝifo; kaj neniam diru ke mi nenion faris por vi. Venu el la
Dezerto kaj iru al la Triopo, kaj kondutu bone. Ĝifu vin!"
Kaj la Kamelo ĝifis sin, kune kun sia ĝifo, kaj foriris al la Triopo.
Kaj ekde tiu tago ĝis la nuna, la Kamelo ĉiam portas ĝifon (ni nun
nomas ĝin "ĝibo", por ne dolorigi ĝiajn sentojn); sed ĝi neniam
sukcesis kompensi la tri tagojn kiujn ĝi maltrafis en la komenco de la
mondo, kaj ĝi neniam ĝis nun lernis konduti bone.
--------------
Jen la bildo de la Ĝino faranta la komencojn de la Magio kiu alportis
la Ĝifon al la Kamelo. Unue li desegnis linion en la aero per sia
fingro, kaj tiu fariĝis firma; kaj tiam li faris nubon, kaj tiam li
faris ovon -- vi povas vidi ilin je la subo de la bildo -- kaj krome
estis magia kukurbo kiu ŝanĝiĝis al granda blanka flamo. Tiam la Ĝino
prenis sian magian ventumilon kaj ventumis tiun flamon ĝis la flamo
ŝanĝiĝis al iu Magio tute per si mem. Estis bona Magio kaj fakte tre
amikeca Magio, kvankam ĝi devis doni Ĝifon al la Kamelo ĉar la Kamelo
estis mallaborema. La Ĝino respondeca pri Ĉiuj Dezertoj estis la plej
amika de ĉiuj Ĝinoj, do li vere neniam farus ion malamikecan.
[bildo]
Jen la bildo de la Ĝino respondeca pri Ĉiuj Dezertoj kondukanta la
Magion per sia magia ventumilo. La Kamelo manĝas branĉon de akacio,
kaj ĝi ĵus finis diri "ĝif" unu fojon tro (la Ĝino estis dirinta ke ĝi
faros), kaj tial la Ĝifo estas alvenanta. La longa sekigtukeca afero
kreskanta el la cepo-simila afero estas la Magio, kaj vi povas vidi la
Ĝifon sur ĝia ŝultro. La Ĝifo akordiĝas al la plata parto de la dorso
de la Kamelo. La Kamelo estas tro okupita per rigardado al sia propra
memo en la flako da akvo por rimarki tion kio estas okazonta al ĝi.
Sub la vera bildo estas bildo de la Mondo-tiel-nova-kaj-freŝa. Estas
du fumantaj vulkanoj en ĝi, iuj aliaj montoj kaj iuj ŝtonoj kaj lago
kaj nigra insulo kaj serpentumanta rivero kaj multe da aliaj aferoj,
kaj ankaŭ la Arkeo de Noa. Mi ne povis desegni ĉiujn dezertojn pri kiuj
la Ĝino respondecis, do mi desegnis nur unu, sed ĝi estas tre dezerta
dezerto.
[bildo]