Iam, en la maro, Ho mia Plej Amata, estis Baleno, kaj ĝi manĝis
fiŝojn. Ĝi manĝis la barbofiŝon kaj la kardofiŝon, kaj la marstelon
kaj la sardelon, kaj la plateson kaj la fleson, kaj la blikon kaj ties
amikon, kaj la soleon kaj la klupeon, kaj la verdire veran lirla-kirlan
angilon. Ĉiujn fiŝojn kiujn ĝi povis trovi en tuta la maro ĝi manĝis
per sia buŝo -- tiel! Ĝis fine restis en tuta la maro nur unu malgranda
fiŝo, kaj ĝi estis eta Ruza Fiŝo, kaj ĝi naĝis iom malantaŭ la dekstra
orelo de la Baleno, por esti ekster danĝero. Tiam la Baleno ekstaris
sur sia vosto kaj diris: "Mi malsatas." Kaj la eta Ruza Fiŝo diris per
eta ruza voĉo: "Nobla kaj larĝanima Cetaco, ĉu vi iam gustumis Homon?"
"Ne," diris la Baleno. "Kia ĝi estas?"
"Plaĉa," diris la eta Ruza Fiŝo. "Plaĉa sed tenaca."
"Tiam havigu al mi iom da," diris la Baleno, kaj ĝi ŝaŭmigis la maron
per sia vosto.
"Po unu sufiĉas," diris la Ruza Fiŝo. "Se vi naĝos al latitudo Kvindek
Norde, longitudo Kvardek Ŭeste (tio estas Magio), vi trovos, _sur_
floso, _en_ la mezo de la maro, kun nenio vestita krom blua drelika
kalsono, paro da ŝelkoj (vi _ne_ forgesu la ŝelkojn, Plej Amata), kaj
poŝ-tranĉilo, unu ŝippereintan Mariston, kiu, ja mi honeste diru al vi,
estas viro de senfina-eltrovemo-kaj-sagaceco."
Tiel do la Baleno naĝis kaj naĝis al latitudo Kvindek Norde, longitudo
Kvardek Ŭeste, tiel rapide kiel ĝi povis naĝi, kaj _sur_ floso, _en_ la
mezo de la maro, _kun_ nenio alia por vesti ol blua drelika kalsono,
paro da ŝelkoj (vi precipe memoru la ŝelkojn, Plej Amata), _kaj_
poŝ-tranĉilo, ĝi trovis unu solan, solecan ŝippereintan Mariston, kiu
trempis siajn piedfingrojn en la akvo. (Li havis permeson de sia Panjo
por eniri la akvon, aliokaze li neniam estus farinta, ĉar li estis viro
de senfina-eltrovemo-kaj-sagaceco.)
Tiam la Baleno malfermis sian buŝon malantaŭen kaj malantaŭen
kaj malantaŭen ĝis ĝi preskaŭ tuŝis la voston, kaj ĝi glutis la
ŝippereintan Mariston, kaj la floson sur kiu li sidis, kaj lian bluan
drelikan kalsonon, kaj la ŝelkojn (kiujn vi _nepre_ ne forgesu), _kaj_
la poŝ-tranĉilon. -- Ĝi glutis ilin en siajn varmajn, mallumajn,
internajn ŝrankojn, kaj tiam ĝi lekis siajn lipojn -- tiel, kaj
turniĝis trifoje sur sia vosto.
Sed tuj kiam la Maristo, kiu estis viro de
senfina-eltrovemo-kaj-sagaceco, trovis sin vere interne de la varmaj,
mallumaj, internaj ŝrankoj de la Baleno, li tretis kaj li ĵetis kaj
li impetis kaj li baletis, kaj li dancis kaj li prancis, kaj li paŝis
kaj li draŝis kaj li ĉardaŝis, kaj li frapis kaj li skrapis, kaj li
tuŝis kaj li puŝis, kaj li taktis kaj li baraktis, kaj li spasmis kaj
li entuziasmis, kaj li menuetis kaj li piruetis, kaj li popoldancis
kie li ne devus, kaj la Baleno sentis sin _tute_ ne komforte. (_Ĉu_ vi
forgesis la ŝelkojn?)
Do ĝi diris al la Ruza Fiŝo: "Ĉi tiu homo estas tre tenaca, kaj krome
li kaŭzas al mi singulton. Kion mi faru?"
"Diru al li ke li eliru," diris la Ruza Fiŝo.
Do la Baleno vokis en sian propran gorĝon al la ŝippereinta Maristo:
"Eliru kaj kondutu bone. Mi havas singulton."
"Ne, ne!" diris la Maristo. "Ne tiel, sed tute alimaniere. Alportu min
al mia naskiĝo-bordo kaj la blankaj-klifoj-de-Albiono, kaj tiam mi
konsideros." Kaj li komencis danci pli ol iam.
"Vi prefere alportu lin hejmen," diris la Ruza Fiŝo al la
Baleno. "Mi estus devinta averti vin ke li estas homo de
senfina-eltrovemo-kaj-sagaceco."
Do la Baleno naĝis kaj naĝis kaj naĝis, per ambaŭ siaj naĝiloj kaj sia
vosto, tiel rapide kiel ĝi povis, pro la singulto; kaj finfine ĝi vidis
la naskiĝo-bordon de la Maristo kaj la blankajn-klifojn-de-Albiono, kaj
ĝi rapide glitis duonvoje sur la strandon, kaj ĝi malfermis sian buŝon
larĝe kaj larĝe kaj larĝe, kaj ĝi diris: "Ĉi tie ŝanĝi por Vinĉestro,
Aŝveloto, Naŝuo, Keno, kaj stacioj je la _Fiĉ_burga Vojo;" kaj precize
kiam ĝi diris "Fiĉ", la Maristo promenis el ĝia buŝo eksteren. Sed
dum la Baleno estis naĝanta, la Maristo, kiu vere estis persono de
senfina-eltrovemo-kaj-sagaceco, estis preninta sian poŝ-tranĉilon kaj
tranĉinta el la floso malgrandan kvadratan kradon kun tralioj laŭlarĝe
kaj laŭlonge, kaj li estis liginta tiun firme per siaj ŝelkoj (_nun_ vi
scias kial vi devis ne forgesi la ŝelkojn!), kaj li trenis tiun kradon
bone kaj firme en la gorĝon de la Baleno, kaj tie ĝi fiksiĝis! Tiam li
recitis la sekvantan _Slokaon_, kiun mi, ĉar vi ankoraŭ ne aŭdis ĝin,
nun deklamos al vi: --
Pere de tiu mia krado
Venis halto al via manĝado.
Ĉar la maristo estis ankaŭ Hi-ber-ni-ano. Kaj li ekpaŝis sur la
kajobreton, kaj iris hejmen al sia Patrino, kiu estis permesinta al li
trempi siajn piedfingrojn en la akvo; kaj li edziĝis kaj vivis feliĉe
ĉiam plue. Tiel ankaŭ la Baleno. Sed ekde tiu tago, la krado en ĝia
gorĝo, kiun ĝi sukcesis nek eltusi nek engluti, preventis ke ĝi manĝu
ion krom tre, tre malgrandaj fiŝetoj; kaj pro tio balenoj nuntempe
neniam manĝas virojn aŭ knabojn aŭ knabinetojn.
La eta Ruza Fiŝo foriris kaj kaŝis sin en la koto sub la Sojlo de la
Ekvatoro. Ĝi timis, ke la Baleno koleras al ĝi.
La Maristo kunprenis la poŝ-tranĉilon hejmen. Li surhavis la bluan
drelikan kalsonon kiam li surpaŝis la kajobreton. La ŝelkojn li estis
lasinta ĉar, ĉu ne, li utiligis ilin por ligi la kradon; kaj jen la
fino de _tiu_ rakonto.
--------------
Jen la bildo de la Baleno kiu glutas la Mariston kun ties
senfina-eltrovemo-kaj-sagaceco, kaj la floson kaj la poŝ-tranĉilon
_kaj_ liajn ŝelkojn, kiujn vi devas _ne_ forgesi. La butonecaj aferoj
estas la ŝelkoj de la Maristo, kaj vi povas vidi la tranĉilon tuj
apud ili. Li sidas sur la floso, sed ĝi turniĝis iom flanken, do vi
ne vidas multon de ĝi. La blankeca afero ĉe la maldekstra mano de la
Maristo estas peco de ligno per kiu li provis remi la floson kiam la
Baleno alvenis. La peco de ligno nomiĝas gafo-beko. La Maristo lasis
ĝin ekstere kiam li eniris. La Baleno nomiĝis Ridulo, kaj la Maristo
nomiĝis S-ro Henriko Adalberto Bivenso, MJ. La eta Ruza Fiŝo kaŝiĝas
sub la ventro de la Baleno, aliokaze mi estus desegninta ĝin. La kialo
ke la maro aspektas tiel tuŝe-fuŝe estas ĉar la Baleno estas suĉanta
ĝin tutan en sian buŝon por ensuĉi S-ron Henriko Adalberto Bivenso kaj
la floson kaj la poŝ-tranĉilon kaj la ŝelkojn. Vi neniam forgesu la
ŝelkojn.
[bildo]
Jen la Baleno serĉanta la etan Ruzan Fiŝon, kiu kaŝiĝas sub la Sojlo
de la Ekvatoro. La eta Ruza Fiŝo nomiĝis Pinglo. Ĝi kaŝiĝas inter la
radikoj de la granda algo kiu kreskas antaŭ la Pordoj de la Ekvatoro.
Ili estas fermitaj. Ili estas ĉiam fermitaj, ĉar pordo ĉiam devus esti
fermita. La ŝnureca afero transe estas la Ekvatoro mem; kaj la aferoj
kiuj aspektas kiel rokoj estas la du gigantoj Moaro kaj Koaro, kiuj
tenas la Ekvatoron en ordo. Ili desegnis la siluetojn sur la Pordoj de
la Ekvatoro, kaj ili ĉizis ĉiujn tiujn interplektiĝantajn fiŝojn sub la
Pordoj. La beko-fiŝoj nomiĝas beko-Delfenoj kaj la aliaj fiŝoj kun la
strangaj kapoj nomiĝas Martelo-kapaj Ŝarkoj. La Baleno neniam trovis la
etan Ruzan Fiŝon ĝis post kiam ĝi estis retrovinta sian bonhumoron, kaj
tiam ili fariĝis denove bonaj amikoj.
[bildo]