—Hier.. hie.. ier! beefde de Ouë wijzend op z’n klepzak.
—Hoal eruit! smerige snurkert, heb je dat ook geleegd, he?.. manne..
dat is nou de fatsoenlijke ouë Gerrit Hassel! Wat ’n boef! dat gaat
vriendschappelijk met je om, zuipt je koffie, iedere dag, en besteelt
je op de koop toe.—
Bij stukken en brokken haalde ouë Gerrit guldens, rijksdaalders en
klein geld uit z’n zak, tusschen vuilnis en zand. En met verachting
rukte de fotograaf ’t geld uit z’n morsige bevende klauw.
De metselaars, witbestoven, met steen-rood bepoeierde petten en vale
kielen, vloekten van verbazing en ontzetting.—
Dat hadden de kerels nooit gedacht, nooit durven denken.
—De sorrige.. de sorrige die d’r ’n mins daas moàke, jammerde ouë
Gerrit’s stem, bang-listig voelend dat ie daarin ’n sterk ding voor
zich had, nou heel Wiereland meelij met hem voelde.—
—Dat lieg je gemeene dief! barstte de fotograaf weer uit, rondziend
overal, wat ie nog meer gestolen kon hebben,—je heb gestole.. al vóór
dat je ’t ongeluk met je oogst had.. Jij vroeg mijn ’n bakkie hier te
magge drinke... en ikke gèk.. hep je altijd even vrindelijk
behandeld... en jij bint blijve sluipe en stele.. tot ik met mijn
persumsie kwam.. Allerlei dingen heb ik gemist.. Nà en voòr de kermis..
en altijd als jij geweest was.... En nou heb ik je op heeterdaad
betrapt.. nou zijn er de bewijzen! de bewijzen! En nou heb ik je! En
wat heb je nòg meer? geef op.. dief, schurk, schelm.... boèf..
boe-oèf!! boè-oèf!!!
Beverig grabbelde ouë Gerrit in z’n jekker, en haalde ’r de koperen
grooten knijper uit, legde ’m schuwtjes neer op den rand van ’t
toestel.
—Al maar meer!—Nog wat? hoonde de fotograaf, en verblufter keken de
metselaars.
—Ja mannen! dat verzuim van jullie zal ik vergoeden, ’t is hier om ’n
schurk te doen he? Nòg meèr!? dreigde z’n pafkop, bleek-rood en z’n
stem gilde heesch van uitzinnigheid.—
Ouë Gerrit keek al banger en huileriger. Er was inééns ’n huiver van
angst op z’n gezicht gegrauwd, zoo èrg, dat de nerveuze opgewonden
fotograaf schrok en vreesde dat ie dood zou vallen vóór ’t toestel.—
En akelig kermend, met traan-stikkende stem, viel ie dwars op ’n stoel
neer, lam met weggezonken schouers, verwezen hoofd in de handen, en
schreide!
—Ikke bin d’r dol van de sorg, hoho! ikke heb d’r nooit stole.. nooit
nie.. ankeeke wat main nie waa’s! ikke bin d’r mi fesoen hier fairtig
joare.... an de poer weust! Moar de sorrige hewwe d’r ’n mins daas
moakt! F’rgaifing! f’rgaifing! Seg d’r de waireld niks van!.. God sel
je honderd kair loone!.... ikke sel de koste betoàle!.. ikke sel d’r
alles teruggaife.. Ikke hew d’r veùr de boonestorm.. d’r veur.. oòk al
stikt van de sorrige! ikke sel!....
Z’n stem brak af in kermende snikken, achter de morsige handen, uit ’t
heete huilende hoofd; mannenhuil, kermend en kreunend van ellende. Maar
fotograaf Van Gooyen liet zich niet verteederen.
—Nee f’rdomme! nee ik laat mijn niet op de kar zette!
—F’rgaifing smeekte Gerrit’s stemmekerming er doorheen, zeg d’r niks
van an de waireld!.. op main laiftait in de gefangenis! Moak main,....
en main gesin nie ongelukkig! De boonestorm hew d’r alles.. alles
f’rnield! main boel komp an de poal! Sullie hewwe main uitsoge.... de
netoaris, de dokter! main waif! Main jonges! mo’k nou.... op main ouë
dag nog in ’t hok? hoho! hoho!
Hij smeekte, stembeefde, huilde, kermde, en z’n kop, uit z’n handendiep
opgelicht, grauwbleekte onder tranen. In angstige huiver van trekjes
keek ie òp naar den fotograaf, maar die bleef onverbiddelijk.
—Nee vent; jij bent ’n gevaarlijk mensch voor de omgeving! Jij mot in
hande van de polisie!.. Ik geloof niet dat je nooit gestolen hebt.. jij
deedt ’t met gemeen overleg.. nee.. nee.. hoe meer ik ’r an denk, hoe
woedender ik word. Jij gaat naar huis, ik ga met mijn getuigen naar de
polisie. De rechter zal uitmake wat jij bent voor ’n nummer.... Manne,
wij gaan!.... en jij Hassel nou er uit!.. we zien jou nog wel!
Weer in smeekval, stormde ie op den fotograaf aan, dat de metselaars ’r
ontsteld van keken, maar Van Gooyen, nerveus-nijdiger duwde ’m de deur
uit, en dreigde dat ie op straat zou uitschreeuwen wat voor ’n vent ie
was, als ie niet stil zijn weg ging.—
Van Gooyen en de metselaars, na ’t opstootje en gekonkel onder de
arbeiders van ’t huis-in-aanbouw wat bekoeld te hebben, gingen
Wiereland in, op sjouw naar burgervader.
Ouë Gerrit, met ’n woesten suis in z’n ooren, ’n zwarte wolk van angst
voor z’n oogen, dol-bang, in schuwe loensching naar de keien, sjokte
voort, klos-klos, met gebogen knieën, krommig, geschonden van angst,
mummelden in een toon voor zich uit!
—Je bint snapt! snapt’ je bint snapt! snapt! je bint snapt, als ’n gek
’t zich herhalend zonder zelf meer te hooren.—