Ouë Gerrit had stierlijk ’t land, vloekte tegen Guurt en zijn wijf dat
de kerels ongehoord verzopen en geradbraakt ’t huis inzwalkten. ’t
Landwerk lag braak. Tegen den ochtend waren de jongens weer op de
beenen gescharreld, stond Dirk met dikke oogen en slappe beef-knieën
tusschen de sperzieboonen, gaaploeiend wat vruchten te zoeken in zoeten
luierrengel. Z’n oogen vol tranen gewaterd, branderig en katterig door
’t heele lijf, loomde en sleurde ie zich voort. Telkens op ’t pad
geknield, onder ’t hoog boven z’n hoofd dichtgegroeide ranken-groen van
boonen, zakte hij ronk-zwaar en lenden-lam in, zonder weerstand, met al
slappere slaapgloeiing en zoete matheid in de knuisten. Zoo, met z’n
wit-blonden kop scheef tegen de rijzen en latten van z’n boonen, voelde
ie straks te zullen neerzinken in màf, op den zonnenden gloeigrond.
De zon vlamde doòr ’t groen; ’t zand dampte hette uit. Eén soezerigheid
was over Dirk’s kop geduizeld. De lucht had hem eindelijk heelemaal te
pakken, en eer ie ’t goed wist lag z’n heele korpus, slaap-gebogen en
verzonken, dwars tegen ’t rijzenhout. Hij ronkte en snoffelde als ’n
varken.—’n Laan achter ’m lag ’n plukker die ook den heelen ochtend al
had tegengeworsteld, maar door de snikhitte overmand was. Het gebukt
zoeken naar jonge schepseltjes had z’n verzopen en afgetobd lijf
heelemaal tol-duizelig gemaakt en de stille invretende Augustus-brand,
schroeide nu rondom de slaapkoppen op de blakerende droge akkers.—Ouë
Gerrit nuchter en bits, de kermisweek vervloekend bij elken stap,
botste op den ronkenden Dirk, in ’t boonengroen.—
—Moar god-liefe-Hair! hai je ’t ooit sòo sout gaite.. hoho! Dir-rik!
Hai hoo! Dir-rik! schud-schreeuwde ie woest, bonzend tegen z’n gelen
kop.—
Dirk schrok, kéék òp, z’n slaperige tronie onbewust heffend in
brandende zonnesteeken, dat ie plots bukte, blindgegooid met licht. Z’n
makker, door krijsch van den Ouë ook opgeschrikt, greep lukraak naar de
ranken, angstig-gissend of ie wèl of niet gesnapt was.—Wat gauw kwam
toch die zoete luiheid door z’n polsen en handen gestroomd. Nou had ie
’n suizend gevoel in zich, of ie uren òp één stuk van z’n been had
gezeten. En Dirk voelde zich branderig alsof ze’m stukken van z’n romp
hadden afgezaagd.—.... f’rdomd.. aa’s tie nie oppaste.. gong ie wèèr..
z’n oogen loken àl en de Ouë, stom in woede, keek maar.
—Wâ is d’r an ’t handje Ouë, lijmerde hij eindelijk kregel uit, wa nou?
—Moar main kristis! da goan tug te waid.... Hep jai d’r dan heuldegoar
gain koorakter!.. Piet lait d’r half-dood veur de andaifie huhu! en de
moffeboone legge te wachte.. Main Jesus.. de hellepers sakke d’r
glad-wèg! hoho! ikke mot d’r tug laifere! Enne.. ikke.. mit main ouë
bast.. lap ’t vast nie allainig! eénmoal.. andermoal.. woar mot dâ
haine! dâ haine! die moffeboone stoan d’r puur te rotte op de grond
hee?—
—Nou seur d’r soo nie! kom bai de huur t’regt! wat jou Ouë? Murge is
d’r Sondag.. enne moandag doene d’r wai vast van sellefers niks....
vàst niks! dat weut je... is d’r kerremis-moandag.... Mô jai d’r ook
moar-rais hain trekke.... omdá niet-en-kan? Och! loat ’t ouë bier moar
werreke!
Brommend en vloekend ging Ouë Gerrit wèg, radeloos, toch stom van
angst. Wel had ie fellen lust in ’m om te gaan kijken, maar hij was d’r
doodelijk bang voor z’n eigen natuur dáár. Voor vier jaar had ’m zoo’n
tentbaas juist betrapt op ’n klein gapperijtje. Hij had den kerel ’t
vijfdubbel betaald en die had zich toen stom gehouden. Maar uit
schaamte en angst voor dien vent, had ie in vier jaar tijd nooit meer
’n stap op de kermis gedaan.—En ’t was zoo glad van de hand gegaan dat
ie ’r eigenlijk nooit meer om dacht, en ’t ook nimmer meetelde als ’n
snappertje.—Want ’t jeukte, kriebelde in ’m in de handen. Wat ie daar
al niet zien had? Hij zou zich niet weten te houên.... Hoho... al die
spulle.... die kleure.... die glommige dingies. Sou die ’t tug-en-doen?
Sou die ’t t’met woage? Dur woa’s vast niemand die ’t wist! Most dus
puur tug ’n toeval weuse.. aàs tie die vint dur nog antròf. Hoho.. hai
waa’s dur soo malgroag.... Soo malgroag! En ’t waa’s dur de heule
eerste kair van s’n laife daa’t ie op ’n klainighaidje betrapt
wier!.... Aa’s dur nou tùg nies van ’t land t’regt kwam, most hai s’n
aige dan hier allainig mit ’t waif doodkniese! arm, doodarm waa’s tie
tug! S’n aige brokkie grond waa’s dur tug lang nie meer van sain. Hij
poerde moar veur ’n aêr! Enne had ie dan nie s’n spulle? Wa kén d’r
sain de heule mikmak skaile? Most tie d’rof van sain grond, wel nou!
dan d’rof! hoho! F’rduufeld.. hij sou d’r nog rais fleurig haingoan
kenne.... En dan figilaire op de klaintjes.. Hai sou d’r nou hain! Most
d’r moar van komme waa’t wou! Nou de kerels tùg de boel verloope
lieje... moar dan sou hài Sondag op stap goane... hoho!.. Sondagòafed..
aa’s ’t drokst waa’s.. ’t dolst t’met.. daatie nie in de lampies liep!
Brommerig en toch half voldaan dat ie ’t met zich zelf eens was
geworden klomperde hij ’t land àf, voor z’n leegen rommel staan
blijvend. Piet hurkte bij de kolen.—
—Da koolgoedje gaif je tug moar smerige sintjes Ouë! mos je moar nie
meer sette! ikke sien d’r vast nies in!
—Hoho.. vier-en vaif en nie genog! d’r valt t’met niks meer te sette,
stotterde Gerrit verlegen, verbaasd Piet weer zoo frisch en flink te
zien poeren, hurkend doorzwoegen of d’r niks met ’m gebeurd was. De
knaap had stiekem z’n heelen kop onder de pomp geduwd, dat ’t water
langs zijn wangen droop, z’n haren plakten en sluikten langs de slapen.
Nou voelde ie zich weer doorrild van frischheid, galmde ie z’n
kermislied uit, met schorren klank in de zonnende ruimte rondom.—De Ouë
wègklomperend, hoorde nog lang achter z’n rug Piet’s stem:
—Oooaauw wat ’n Ska-ande,
Loage wroak van En-ge-land.
Kermis woelde door, en gloedkrateriger stond in den avond ’t stedeke in
brand, laaide ruischend z’n ros-gloeiende flambouwenhel òpen, waarin
demonisch-donkere stoeten uit en achter tentduister en vlammenlicht
inhosten, met woest-duistere sprongen en gebaren van kannibalen om
nachtvuren.
Toch met den Zondag, kwam pas ’t èchte kermislawaai, van alle plaatsen
tegelijk. Op den middag,—uit de treinen, uit tentwagens, uit
reus-bakkige bolderende Jan-Pleziers, lodderig als melancholieke
tufs-tufs,—drongen de stoeten áán, van Lemper, Kerkervaart, Duinkijk,
Zeekijk, Overschie, van overal.—
Heel ’t omliggend platteland was leeggeloopen en opgestoet naar de
Wierelandsche kermis. Vee- en kaasboeren met schom’lige vervette
buiken, tuinders, kweekers en zeelui van Dijkland en al ’t landvolk,
dromden dooréén. Pracht-omsjaalde bevlagde boerinnetjes, met d’r
kleurgrillige mantels, bontvervige lijfjes, rokken en vonkend gouden
koppen, verdrongen elkaar, hortend, stoeiend en woelend in zwirreling
van bloote armen, bontkleurige schouders, lachende tronies, blank en
glimmend; omlegerd van schoremzootjes, saamgeplet met dronken,
uitzinnig krijschende zwierders, en teruggemalen tusschen aanzwellenden
kruisgang van al nieuwe kermisjolers.—
Zoo duizenden en duizenden, op den middag al, verwoelden in ’t enge
ruim van Haven en Baanwijk. Kleur-zwirrelende menschenzee golf-deinde
en klotste, bruiste en schuimspatte rondom, tusschen de pronkspullen en
tenten, kramen en draaimolens.—
Tegen den avond pas bulderde áán, ’t groot-geweldige donk’re rumoer,
verklonk ’t stedeke in daverend hellegerucht, gloeide en schuimflitste
de kleurwoel, donderden de bas-kelen uit hosstoeten, vergilden de
passie-meiden hun hysterischen krijsch-jubel, in snerpenden scheurend
fellen klankenmartel er doorheen.
De lucht boven Baanwijk-breede boulevard hing laag en
starreloos-duister. In ’t diepe midden, den poortigen allée-weg, achter
de wafelkraam-ruggen, hing ros-gouden damp, als van ’n uitbrekenden
brand, angstig moordrood in revolutie-nachten, heel den hemel daar in
gloed zengend, bang verrood van vlammen, verborgen nog lekkend in
kraterigen smeul en windflakker. Hellegloei nevelde boven den boulevard
in de rondom duistere lucht.
Van ’t Stationsplein àf gezien, gloeide daar in mysterisch toovervuur,
de heele Baanwijk als een verre, diepe laan, waar doorheen zwirrelden
en wemelden donk’re menschenstoeten, telkens èven en anders weer
aangegloeid in fakkelbrand en toortsenhel, walmend gloedrood, helgeel
en oranje damp, vurig dooreenvloeiend voor tenten en façades. En
tusschen de zwart-ademende lampetten uit, van stalletjes en kraampjes,
doken òp van allen kant, vergroot en verwilderd, donk’re woelmenschen
in sidderenden nevel; vergroeiend daarin tot titanische wezens, met
geweldszwaai van hun belichte armen, den allegorischen gloed van hun
vurige oranjekoppen, en de geel-bronzen verflakkering van
kermis-hellesfeer die ze omzoog, omtrilde.—
Plots verdwenen de stoeten tusschen duistere mooten en inhammen van
tentruggen, ’n end dieper den boulevard òp weer aanrossigend, onder ’t
krijsch-wilde alarm van hun kermiszang; verdreunend in kudde-trampel,
langs en om begloeide boomstammen, die zelf verwoest stronkigden in hun
schors-kervige wildheid.
Zoo, de stoeten steigerden tusschen de verlichte gevaarten-stammen;
schuifelende troepen, wadend door een vàl van elektrisch geflakker,
blauwpaarsige siddersfeer, dampend van boom tot boom, tent tot tent. En
daar achter weer, in duisterig diep, overstroomd plots van
avondkleuren, de woeste ommegangen van toortsdragers, waggelende
processies, met hun hel-gloeierigen afschijn, omspuiend goudbrons en
gloeirood over schouders, koppen, ruggen; beschroeiend halve tronies
van de razende wezens, daar groeiend, al groeiend als rood-moordende
reuzen, in helle-rumoer; plots soms met dansenden vlammenschijn rond
hun beenen en dreunende voeten overgoten, door aanstormende hossers van
anderen kant, in worstel hun flambouwen scherend langs de straatkeien,
eindelijk optrekkend te zaam tegen den duisteren poldernacht.—
De koppen van Jut, met ’t telegraafhooge kleurige paalwerk stampten en
hamerdreunden ’n heeten geluidsstroom boven den demonischen, gloedrood
geschroeiden menschenwoel uit. ’t Siste, knalde en kruitplofte er, en
’n dreunraas ging rond van neerbonkerende houweelen op rotsbonken.—En
hoog, in de starrenlooze lucht, boven de ros-gouden brandsfeer die
omwolkte in lagen hang, tenten en spullen, walmden zwart de
Jutsflambouwen, slangige kronkeltongen van flakkerig licht, roetigen
adem loozend in den angst-rooden helledamp.—
Feller aldoor dreunden de mokerslagen van Jutskoppen langs al de palen
tegelijk. Klappergerucht, kruitvonking en knetterig vuurwerkgespat
oorlogden in snerpende jacht van schrikkige knallen, onrust en
slagveldrumoer over de vurige kermisrazernij.
De medaille-borden van Jutskoppen flonkerden op ’t roode doek,
fel-begloeid in de rosgouden walmpitten. Insignes zilversterden en
vonkten er òp in pronkige pracht tegen de avondzwarte lucht, en de
bloedroode doeken flapperden als satansvaandels.
Half-belichte, toch donk’re schoremkerels, schonkigden tegen de palen
in gracieuzen luier, de kermisgangers opporrend te beuken, te mokeren
op ’t blok.—Met hun mombakkesachtige bekerfde tronies, verschminkt in
den waaierenden gril-gloed van ’t rosse lampetgeflakker, lachten ze
rauw. Juts-meiden sleurden telkens wat dronken zwervers, voor ’t doek,
wezen op de pronkerige medailjes, de bukkende koppen dan rooder
opgegloeid in de vier walmflambouwen naast de vaandels, rook-rood en
roetig walmend den nachthemel in.—De vlaggetjes van Jut, trilden en
flapperden langs de kleurig betatoeëerde palen.—
Plots kwam aanstormen, in schok van heesche kreten, breede menschgolf
achter tenten, in wilden hos bij de Juts stremmend, en als in
schuim-schubben rondspattend, bonkbeukend op elkaar in, tègen
kermisgangers van anderen kant loswoelend uit duistere stegen en donker
grommende tunneltjes; aanworstelend op ’t felle tooneelachtig voetlicht
van ’n paar moorsch-kleurige groote kramen.—Als ’n razende drom joelde
de stoet om en achter de tenten en palen, plots opgezogen en verdampt
in den demonischen vuurgloed van den lagen luchtbrand, roode mist
verwaaiend rond hun kapriolende lijven.—In apig karnaval hosten de
uitzinnigen van elkaar àf, naar achter toe, saam-kluitend en
kankaneerend onder eindeloozen jubelkrijsch van ver-zattend genot.
Vrouwen en mannen, in ’t licht en duister, renden omver wàt ze in den
weg trad, holden voort in de strakke waanzinvaart van amok, lallende
jammer verhuilend tusschen de uitkraterende bende, door walmenden
hartstocht in brand gelaaid, uitzinnig van schuimenden wellust.
Mirlitons neusklankten uit alle hoeken in bibberige stoot-zangen, ’t
schelst uit den voortrennenden reuzenstoet, die alles opzij smakte, in
verpletterende drift-vaart.—Krijschende meidenkelen stortten uit,
martelend gegil, hysterischen wellust-zang, wild en rauw als van
ontvluchte dollen, nood-zangig verklinkend door de brandroode lucht.
Door al trillender sfeer van rosgoud, geelbrons en vuurgloed van
reuzel-uitzweetende bakovens, zwierden en zwaaiden de wijven en
gorillige-kerels, in demonische pracht, hun stokken, vlaggen en
serpentiens, wapperend rond de áán- en weggloeiende koppen. Soms, bij
’n verren stillen hoek, strompelde de heele stoet in ’t duister,
klankzeilde alleen uit ’t donker, geblèr en gelal boven den zwarten
drom uit, om plots weer, bij ’n zwenk òp te duiken langs bevlamde
boomen, langs tenten en kramen, langzaam en worstelend uit ’t nachtdiep
opgloeiend, in pracht van wild fakkel-rood en woeste schijnsels
rondtooverenden gouddamp, van lampetten op kar-stalletjes.
Brandrossig licht van flambouwen was hel aangegolfd over de voorste
oranjiggloeiende tronies, en plots hief de eerste koppen-rij van den al
zwellenden reuzenstoet, onder aanrauwenden gilzang, een slang vurige
lampions, hel-rood de lucht in, damp walmend en bloedende schijnsels
nèèrglanzend over de hossers. Kronkelende vuurlijn zigzagde en
slangkromde ’t hemelduister in, ver, vèr wijkend naar achterste
boulevard-eind van Baanwijk. En telkens trekkend door ànderen
lichtglans van avondsferig gegloei en mythologische vuurspuwing, vlamde
de vurige slange-kronkel boven de hossende, grillig lichtende, dan weer
wegduisterende woelkoppen. En in brullende razernij, onder
voetendreunenden massa-stap, krijschte dóór, eindloos lallende jammer
van verzopen menschenstemmen; schelden en bibber-zangden de
vloei-jeukende mirlitons, snerpten de pikolo’s, tokkelden fluitzwierig
mond-harmonika’s, dwars door den dronken schrei-zang heen.—
In roode dolheid trampelde de reuzenstoet Baanwijk àf in al sneller
tempo, verder, vèrder, dat de vuur-kronkel der wiegelende lampions als
’n enkele bloedstreep achter boomendiep, ’t peilloos luchtduister
insneed. In vèrzwakkend rumoergerucht, vergalmde gesmoord nog hun
krijschzang uit de verte, zacht omroffeld van warrig lawaai, en al
verder de stoet verduizelde in den eindeloozen kermisnacht.—
Uit zijgangen en kronkelpaadjes, duister en eng, stortte van
verbrokkelde stoeten zang neèr en raasden de straatorgels. Duizenden
mirlitonsmonden scheurden nasaal-trilrige deuntjes door de lucht,
harmonika’s drensden om zuurstalletjes, en armzalig-droef en
mager-klankend roffelden piano-orgels als zingende vischwijven,
liederlijk-rap en kanaljeus hun liedjes àf. Klankhoos op klankhoos
zwirrelde rond. De huizen kaatsten krijsch en galm terug; deuren en
vensters sidderden en de geruchten zèlf horlepijpten nog nà, hoog in de
lucht, hun woeste schal in den brallenden Augustus-avond.
Van de Baanwijk àf dromden de mensenmassa’s, opstuivend door stegen en
gangen naar Haven terug, waar ’t gewoel nog helscher loeide en zengde.—
Als ’n bekraterde duistere nachtstad, waar half-ingestorte
gevel-geraamten en brok’lige ruïnes nog nazwammen onder heet puin en
gloeiende stormlava, in ’n dampigen vuurregen van tooverwoeste
kleuren,—demonisch en angstontzaggelijk in bange nachtpracht
rondwolkend,—zoo brandde de Haven daar òp, in een roodgouden
schroeienden walm-mist. En aan den voet, dollerijk van licht, vlam en
lijfgewoel. Zoo barstte en krater-spoog daar het leven uit, van draai-
en stoommolens, tenten, spullen, kramen en ovens.
Van Baanwijk àf, was de woeligste kermisgang in een schuimenden
vloedgolf naar de Haven gebruist, in verborrelenden smak en zuig
neerkolkend op stoommolen, schommels en paardspullen.—De stoommolen
stond in laaiende praal, met z’n vonkende spiegelruiten en inwendigen
warrel van bont bekleurde gondels en schuiten. Alles verschommelde daar
achter glans-spiegelend ruitwerk, dat de menschen trampelden en
vloekten van ongeduld om zich in die wentelende pracht te kunnen
storten.
Tusschen de wachtende bende, vóór stoommolen holden in bazuinende
toeters- en blaasdreun, dronken boerenkerels en tuindersknechten, met
aangehaakte boerenmeiden, betatoeëerd in lint en blom, van hoed tot
hielen.—
In ’t vuurbakige paars elektriek gloeiden de kerelskoppen òp; tronies
van ibissen norsch-wijs, op kurassiersgestalten; tronies van vossen,
listig en boerig loensch in fellen vraatzuchtigen mondstrakken
hartstocht; mombakkes-wreed en rauw, lichtmaskers, sullig en verwrongen
van dronken slemp’rigen lust. En wijven vlerkten mee in dolle
verrukking, halfbezwijmd.
De oude wijven er onder, bezopen en roodgelig van tronies, in duivelige
hekserij en tooverkollige starheid, kermkrijschten en kraaiden mee, met
genotshuiver en aangehitten wellust op de brandende kaken, in laatste
levensopstuiping, dol van ’t roode en paarse gloedlicht waar ze
doorheen sprongen en hosten als in ’n nacht van moord. De jonge meiden
gierden en lalden als geschondene, tot furies vervlamde wijfbeesten,
met hun woesten zinnenschroeienden oogenstaar wèg in ’t genot, de
beenen uitslaand als touwtjes-harlekijnen. Onder dien wijvenstoet, soms
plots zacht voortschuifelend, gloeiden òp koppen van al dieren; fijne,
katzachte gluiperige tronies, strijkerig en lekkend, blank en rozig met
de gazige doorschijnende warmte van hun kappengoud en
oorbellenschitter; wandrochtelijke vischsnoeten, met kieuwige
mondlijnen, spleterig en liploos-nijdig; tronies van hel-strakke
wreedheid, verstuipt in brandende lijf-passie, ’t gezicht grauwrood
vervreten van beestige lusten, naast week-zoete melk-blanke poppetjes,
zoo gekarnd van ’t land, in lodderige naïviteit, hulpeloos
meekankaneerend, soms bevallig in kinderlijken lijfzwier, omstraald van
hun bontvervige doeken en sjalen.—
Zoo schuifelde en sprong de boerenbende voorbij, de mannestemmen
klankloos en schreiend-heesch van lallend gebral; de oude wijven
zang-kermend als verdoemden in hellevuur.
Vroolijk doorkruiste plots een hossende meidenstoet de zwijmelbende van
oude wijven, jonge boerinnen en drinkebroers.—Hossende meiden met
vloeipapieren mutsen op hoeden en borst, op de hielen nagehunkerd door
’n troep straat jochies, die met hun hoog-puntige ingekromde mutsen,
als baardlooze karbouters in en uit ’t lichtfelle lampgegloei van
kramen en bakovens opdoemden en wegdoken.—Achter hen weer rende ’n
gierende kerels-stoet, in woesten amok-zwaai van armen, met opgekruifde
mutsen op de hoeden, roode en hard-groene papier-boeketten op de
borsten, in blommigen pronk besliert met oranje sjerpen en serpentines.
Er waren die zich ’t heele lijf, van boord tot broekspijp hadden
volgespeld met ruikers en linten, omregend draafden en hinkten in
strooival van konfetti. Jutsmedailles zilver-sterden en goudglommen op
hun kleeren, en in waggel haakten ze zich vast met dronken klauwen,
beverig en gemeen in de meidrokken, smakten ze zich op de vrouwlijven,
sleurden ze hierheen en daarheen.—
Heesche galm bralde rond:
Ar re me frouw en kindere
Stuurt men nòa de moor-de-noarskampe haine!
Oooaa-uw! waa’t ’n ska-ande!
Loàge wroak.. van En-gè-land.
Woester, in donker-belichte slingerrij, hoste de bende door, in rammel
van blommen, uitslierting en druisch van linten, paljasserigen kronkel
van lijven, voortsleurend tusschen de ingehaalde omstormde meiden. Hun
hoeden waggelden vuistverbeukt op de koppen, en de geradbraakte beenen
dansten over de straat als gekrompen en kreupel.
Van ’t paardenspul, bij den Havenhoek, sloeg ’n fakkelhel goudrossig,
in gelen walm-weerschijn, ’n vurige gloed ze in de tronies. De
opgesjorde meidenrokken plooiden kanaljeus boven het kleurig en wit
ondergoed, bij de mooiste en heetste been-uitschoppende en harlekijnige
juffers ’t hevigst, in waaierende schuiming opwoelend.—
Heescher gebral braakten ze uit bij den fakkelbrand.
—Heb je wèl hoort
Hoe de En-gelschman moort
In Suid-Oafrikoansche felde!
Hoe men Skeepers.. dien held
Haift ter nair gefeld..
Deur beule daid men sàin f’rmoorde!
Immense jammer rauwde uit de roode kelen, en geeselend, in sidder van
kermissatanisme, smakte de bevende realiteit, òpgejaagd in
verbijstering néér op de dampen en vuurkringen, waar de passies in
aangloeiden en de uitfuriënde beestlust steigerde. ’t Stedeke
vervulkaande als demonenrijk, roode helle-stad waarin duizenden
brandende alarmklokken bimbamden.—’t Stedeke vlamde en gloeide,
verreuzigd als demonenrijk, waar mensch-duivels en gedrochten,
satyr-hoornige, bokspootig gespletene, slangkoppige en beest-grillige
monsters, jubelden in hellekring. Waar, tusschen het moordend zwart van
den nacht, Satan aanstormen deed, breed-uitspattenden golven-brand van
schroeiend licht en vlammenvuur, om damproode mist-poorten in
kratergloed. Daar, in die roode nood-beierende klokkenstad, drong Satan
òp met z’n demonische helpers, saamgestoet in den schallenden vuurgloed
en schater van hun haat, loslatend en verjagend over ’t aardebrok,
monsterlijke jammermenschen, wraakgierig gekastijden, geschondenen en
verminkten; hinkende mirakels en verluisde landloopers; goochelaars en
ketellappers, roetig als kolebranders; maagden en havelooze oude
wijven, tooverkollig en hekserig, met tronies van bakers, of drakige
petemoeien, dooreen zwirrelend in den verhitten waanzin van hun
walmende wellust en zuip-passie.—
Zoo de heete beestmenschen dromden òp in den schorren jammer van hun
eigen krijsch, ontploften in den vuurdamp en bloed-rooden gloei van
zinnedrift, ontembaar en bandeloos verbacchanalend, grootsch-dierlijk
leven.—