Er was weer overstrooming van werk bij Ouë Gerrit, en Kees had ’t bij
Dirk gedaan gekregen, dat Ant mee plukken mocht. Eerst had z’n vrouw
gevloekt en geraasd, dat ze bij die ketters, die vuiliken, geen stap
doen zou. Maar met d’r zwanger lijf wou d’r niemand meer hebben in de
haal. En ’t moest, moèst voor wat duiten, nou Wimpie al zwakker, meer
versterkende middelen noodig had, veel meer dan anders. Ouë Gerrit had
gegromd, voelde met dat roomsche tuig als zwaarder kruis en
bijgeloof-ongeluk op z’n dak. Guurt, al verafschuwde zij Ant, kon ’t
niets schelen en de jongens keken nauw naar schoonzus òm. Zoo kwam ’r
wat meer verdiensten bij Kees. Toch zat Ant, met haat en wrok in ’r
lijf, dichtgebeten mond van spraakloozen nijd, bessen en aardbeien te
plukken. Dientje en Jansje d’r twee meisjes, die ze anders nooit ’n
stap liet zetten, in huis bij Kees’ vaar, mochten in den ochtend helpen
voor ’n prikje bij den Ouë, omdat ie hield van klein goed, dat niets
vroeg en véél werkte, vooral meisjes. ’s Middags hurkten ze bij ’n
ander tuinder in Duinkijk, voor ’t wieden van dahlia’s, heel jong nog,
en voor de pluk.—
’t Weer was omgeslagen op ’t laatst van Juli. Veel regenbuien in zwaren
ruisch neerstroomend, kletter-kakelden tusschen de bladeren en boomen;
grauwe onrustige lage luchten verduisterden droef ’t Wierelandsch
groen. Met schrik en beven loerde Ouë Gerrit naar z’n groote lap boonen
en spersies. Daarin zat z’n bestaan voor dit jaar. Hij had vier
millioen stuks te leveren aan de fabriek en ’n geweldige hoeveelheid
noodig voor eigen verkoop nog op de groote stad. De vruchten, appelen,
peertjes, bessen en frambozen konden ’m eigenlijk geen zier schelen.
Dat was kleingoed. Maar nou, met den omdraai van ’t weer, vloekte ouë
Gerrit omdat ie de vrucht van z’n boonen niet zag zetten en heel veel
bloesem al verrotten.—Dag op dag bleef gure winderigheid snerpen, en
gietbuien die eerst als drenkende lafenis op ’t heet-uitgedroogde land
neergeruischt waren, hielden áán, angstiglijk en lang, dat den tuinders
de schrik om ’t hart sloeg. Soms, tegen den avond kwam de zon even
koekeloeren achter grauw gewolk, bleekte weer dampig weg, in nattig
grijs. Bang verklonken vage stemmen over den oogst.—En Ouë Gerrit leek
’t bangst van allen, brandde zich aan z’n benauwing, die wurgender
òpklom naar z’n strot.—Plots tegen eind Juli keerde ’t weer. Zon kwam
luchten-nevel en zilver-dampig regengewolk doorgloeien, doorpoken met
licht. En harder weer gromde de zwoeg rond.—
Ant, met ’r zwaar-zwanger lijf kroop tusschen de bedjes, zuchtte en
kermde gesmoord, keek stroef en wrang-nijdig als Guurt of Piet d’r wat
vroegen van de pluk. Met gift en haat in ’r, werkte ze bij dat tuig,
dat nooit naar d’r Wimpie vroeg, nooit nog wat voor ’t schaap hadden
meegegeven en voor de kinders, Dientje en Jansie, geen bakkie koffie
overhadden.