—F’rvloekt, die komp nou altait op ’t lest! stiekem uit ’t hoekie....
snauwde de brei-vrouw weer, giftig doorwriemelend d’r steken, bij
webbende vingertoppen.
—Is juffer luiwoàge weer an ’t woord? spotte ’n groenboer naast ’r.
—Nouw sssjòa... nouw sssjjoà... kauwden ’r dikke lippen weer, en
zweeterig, met rooie vlekken, rondgetrokken als doffe bloedvinnen, glom
’r gele begijnentronie. Angstig loerden ’r oogen òp naar ’t zacht nog
nàschommelende konijntje, dat de Bode telkens kleine draai-duwetjes
gaf. Droeverig-gebluft staarde ’t kopje, de oogjes trilden, keken wijs,
als voelde ’t deernis, dat ze ’m zoo plots uit z’n stik-donkeren,
duffen aardappelenzak, in ’t felle zonlicht daar te kijk hingen. Z’n
spichtige steilgrijze snorhaartjes beefden en z’n weeke angst-bekje
mummelde wat, als verkauwde ’t z’n eigen angst.—
—Veertig éenmoal....
—Sestig, ’n rauwe stem van tuinder klonk achteruit.
—Ksjt! ksjt! katjes.... siste ’n kerel, sloan jullie de gaile medam
veur de sokke....
Weer trok weduwe Jaapeke beverig aan ’n grooten knoop van ’r hard-geel
manteltje; sterker beefden ’r oogwimpers.
—An joù juffer luiwoàge!.. veur aige bik!....
—Wa’ mot dur medam mi’ knaine van doen? sai frait d’r puur
kalkoene!....
—Nouw sssjjoà... nouw sssjjoà... sleeptongde en lispte ze angstig
terug, afwerend duwen en grapstooten in rug en zij, jullie gunt dur....
gunt dur.. ’n minssjch nikssjch.
Angstiger loerde ze naar Bode òp, of hooger bod inviel.
—Sestig één.... sestig anderr....
—Vaif en sestig!....
—Mooi soo!.... gooit de boel òp waife;.... aa’s alles brandt brandt
woater ook.. la’ jullie je aige nie troefe.. van die gele
sloerie-ekster,—stootte ’n venter uit, grinnekend tegen ’n buurman.
Weer had vrouw Jaapeke den Bode stiekem gewenkt, vlak op z’n schoenen,
schuwtjes-snel ’n knauw met ’r beverige handen àfdrukkend.—
—Aaj! vrouw Joapeke! main eksterooge! krijschte de Bode een arm en been
lawaaiig-komiek de lucht insliertend, ’t konijntje meeslingerend bij
z’n ooren.
Joelende hoongier schaterde los. Vrouw Jaapeke stond bedremmeld, nu
Bode ’r in z’n lol verraden ging, dat zìj aan ’t bod was; dat zìj op
z’n schoenen gedrukt had. Weer hooger ging tegenbod;.... angstiglijker
rilde gedachtetje door ’r heen, dat ze de beesjes niet kreeg.—
—Sien jullie, de gele medam waa’s ’t weer!....
—Anme huppla!.... nou kraig sai twee fraiers thuis!..
—Tachtig, hakte weer door de Bode, en weer voelde ie ’n half verborgen
druk van vrouw Jaapeke’s beverige knokels op z’n schoen.—
—Vaif en tachtig eenmoal.... andermoal.... veur de dèrde moal!.. vrouw
Joapeke!
Weer barstte ’n rauw hoera los, rond de gele medam. Ribbe-stootend
bonkten ze’r, gilden en hoonden de jaloerschen om ’r heen.—Want ze
wisten wel, dat zij dingen plaatste, die anderen nooit gebruiken
konden, bij wijven in de Nes. Daarom durfden ze niet nòg hooger tegen
’r opbieden, bang dat ze ’r misschien aan hangen bleven.—Bode had
konijntje weer in den zak gesmakt en rolde de levende waar vrouw
Jaapeke tegen ’r platte borst, boven wortelenstapel, waarmee ze nog
onder de armen, tusschen de mensch-kluw ingepropt knelde.
—Saa’k f’rbrande aa’s ’k snap wá’ ’t waif d’r mee uithoale mot....
verleje.... mi Juni hep sai ook.. die vaif prêchtige leeuwerikkies
kocht.... die hassebas.... woar hoalt ’t murmel de sinte van wèg!....
—Van beroep is d’r man tug stroat-oàrm, hoonde ’n ander.. hee! gele
medam, koop jai d’rais ’n nuwt stelletje kiese hee?....
—Trek jai d’r veere van ’n kikker! schaterde valsch mee de vrouw met
d’r rooie kap en woelige sierseltjes, boven ’r voorhoofd.... se is t’r
moager aa’s ’n tang! en ’t laikt dâ se koopt veur aige bik!
—Nou, grinnikte de brei-vrouw,—in de stad... loopt ’t mins.... soo ver
aa’s de hemel blauw is.... en roakt t’met nooit niks kwait van d’r kar.
—De leste koop!.... luistert wèl, goê-liën, schalde hoogklaar de Bode
weer,.... om te beginne en an te vange mit ’t begin, he’k hier ’n
prèchtige takrooie maidoorn.... wie blieft.. wie-sait!
Van vier kanten raasde áán, dooreengolvend stemgekletter.
—Tien! vaiftien!.... achttien!....
—Mit je àlle achttien, lachte Bode, mit je àlle twintig.... wie mot!