Falas, y ó meu pensamento
Mira pasar temerosas
As sombras d’ eses cen portos
Qu’ ô pe d’ as ondiñas moran.
E pouco á pouco marchando
Fráxiles, tristes e soyas,
Vagar as naves soberbas
Aló nunha mar traidora.
Y ¡ay!, como nélas navegan
Os fillos d’ as nosas costas
Con rumbo á América infanda
Qu’ á morte c’ o pan lles dona,
Desnudos pedindo en vano
Á patria misericordia,
Anque contenta á gaitiña
O probe gaitero toca,
_Eu podo decirche_
_Non canta, que chora_.