Probe Galicia, non debes
Chamarte nunca española,
Qu’ España de ti s’ olvida
Cando eres, ¡ay!, tan hermosa.
Cal si na infamia naceras,
Torpe, de ti s’ avergonza,
Y á nay qu’ un fillo despreça
Nay sin coraçón se noma.
Naide por que te levantes
Ch’ alarga á man bondadosa;
Naide os teus prantos enxuga,
Y homilde choras e choras.
Galicia, ti non tés patria,
Ti vives no mundo soya,
Y á prole fecunda tua
S’ espalla en errantes hordas,
Mentras trist’ e solitaria
Tendida na verde alfombra
O mar esperanzas pides,
De Dios á esperanza imploras.
Por eso anqu’ en son de festa
Alegre á gaitiña s’ oya,
_Eu podo decirche_
_Non canta, que chora_.
V
«Espera, Galicia, espera»
¡Cánto este grito consola!
Páguecho Dios, bon poeta,
Mais é unha esperanza louca;
Qu’ antes de qu’ os tempos cheguen
De dicha tan venturosa,
Antes que Galicia suba
C’ á cruz qu’ ó seu lombo agobia
Aquel difícil camiño
Qu’ ô pé d’ os abismos toca,
Quisáis cansada e sedenta,
Quisáis que d’ angustias morra.
Págueche Dios, bon poeta,
Esa esperanza de groria,
Que de teu peito surxindo,
Á virxen-mártir coroa,
Y esta á recompensa sea
D’ amargas penas tan fondas.
Páguech’ este cantar triste
Qu’ as nosas tristezas conta,
Que soyo ti..., ¡ti entre tantos!,
D’ as nosas magoas s’ acorda.
¡Dina voluntad d’ un xenio,
Alma pura e xenerosa!
E cando á gaita gallega
Aló nas Castillas oyas,
O teu coraçón pergunta,
Verás que che di en reposta
_Qu’ a gaita gallega_
_Non canta, que chora_.