Tal conta á xente corda se botaba
Con parsimonia concençuda e grave,
E refráns sabios con afán buscaba
Dos que din «Nunca dés do que ben sabe.»
Y ô compango Vidal nunca probaba
Por qu’ era á sobriedá santa e saudabe,
Según á xente de poder decía,
Anqu’ ela ben folgaba e ben comía.