Sempre por dicha prá Vidal había
Caldo e máis pan n’ algún lariño alleo,
Y á máis á caridá non s’ extendía,
Que fora un mal matarlle outro deseo.
Que si á cousas mellores s’ afacía
Y outro váreo comer y outro recreo,
Traballo lle custara á bon seguro
Comer dempois berciñas e pan duro.