_Mais ó que ben quixo un día,_
_Si á querer ten afición,_
_Sempre lle queda unha magoa_
_Dentro do seu coraçón._
I
Aló nas tardes serenas,
Aló nas tardes caladas,
Fanse máis duras as penas
Que nas brandas alboradas.
—
Aló nas tardes sombrisas,
Aló nas tardes escuras,
Fanse máis cortas as risas,
Máis negras as desventuras.
—
Que non hay sera tranquila
Para quen remorsos garda,
E máis presto s’ aniquila
Canto máis á noite agarda.