Pasan n’ aquesta vida
Cousiñas tan extrañas,
Tan raros feitos vense
Neste mundo de trampa;
Tantos milagres vellos,
Tan novas insinanzas,
E tan rovoltos allos
Con nome d’ ensaladas,
_Que non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
E qu’ algo deprendera,
Triste de min, coidaba;
E qu’ á esperencia neta
Ninguén m’ iba en puxanza
Por ter na frent’ enrugas
E ter caniñas brancas,
Cando hay hoxe uns mociños
Mesmo dende que maman,
_Que non che digo nada..._
_¡Pero vaya_!
Xa non che val, Farruco,
Que vivas en compaña
Dos anos pensadores
Nin da esperencia calva,
Nin qu’ ollo alerta vivas
Com’ á cordura manda,
Que donde menos penses
Tamaña lebre salta.
_Que non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Xa sendo noit’ escura
Dinche qu’ é noite crara;
Xa estand’ ó mar sereno
Che din que fay borrasca,
E tanto te confunden
E tanto te acobardan,
Qu’ anque falar quixeras
Tal coma Dios che manda,
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Si eres francés, meu vello,
Si eres da lonxe Australia,
Si aló do sol baixaches
Ou das estrelas pálidas,
Con seria gravedade
Quisáis che preguntaran,
E ti pasmado todo,
Calado mormuraras:
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Por eso, meu velliño,
Si d’ estudiar non tratas
A cencia d’ estos tempos,
Qu’ é com’ el augua crara,
Anque c’ á parromeira
Tamén ten comparanza,
Que nesto á cencia estriba,
Y en ter distintas caras,
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Sin entender un ele
Verás que ben s’ amañan
Honrados e sin honra,
Rameiras e beatas;
Verás cómo s’ axuntan,
Verás cómo se tratan,
Mentras que ti marmuras
C’ á lengua d’ unha coarta.
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Verás cor de sireixa
Quen foy cor d’ esmeralda,
Y aqueles tan azues
Que sangre azul manaban,
Manar sangre bermella
Pó-la moderna usanza,
Y esto con tal chistura
E con fachenda tanta,
_Que non che digo nada..._
_¡Pero vaya_!
Verás qué revolturas,
Qué ricas contradanzas,
Qué gaitas con salterio,
Qué pífanos con arpas,
Qué dengues encarnados
Con mantilliñas brancas,
Chapurra que chapurra
En confusión tan várea.
_Que non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Ti pensarás qu’ aquesto
É tod’ unha antroidada,
Qu’ aquí un levita sobra
Y unha chaqueta falta;
Qu’ alí se comen lebres
En vez de calabazas,
E tocan frautas donde
Deben tocar campanas...
_Mais non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Deprende, meu velliño,
A cencia ben amada,
Que saibamente insina
Tan rica misturanza,
Si queres ser sabido
En cousas tan extrañas,
Pois antre tantas nobas
As costumiñas rancias...
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_