Eu ben sei d’ estos secretos
Que s’ esconden nas entrañas,
Que rebolen sempre inquietos
Baixo mil formas extrañas.
—
Eu ben sei d’ estes tormentos
Que cosomen e devoran,
Dos que fan xemer os ventos,
Dos que morden cando choran.
—
Y anqu’ hora sorrindo canto,
Anqu’ hora canto con brío,
Tanto chorey, chorey tanto,
Com’ as auguiñas d’ un río.
—
Tiben en pasados días
Fondas penas é pesares,
E chorey vagoas tan frías
Com’ as auguiñas dos mares.
—
Tiben tan fondos amores
E tan fondas amarguras,
Qu’ era fonte de dolores
Nacida entre penas duras.