_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
I
Pasan n’aquesta vida
Cousiñas tan extrañas,
Tan raros feitos vense
Neste mundo de trampa;
Tantos milagres vellos
Tan novas insinanzas,
E tan reboltos allos
Con nome d’ensaladas,
_Que non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Meniña, ven vestida;
Meniña, ven calzada,
Que ten roupa de cote,
Que ten roupa de garda;
Meniña, que ben folga,
Meniña, qu’ anda maja,
Y é probe, malpocado,
Com’ unha triste araña...
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Véxote aló antr’ os millos,
Véxote aló nas brañas,
Xa no pinar espeso,
Xa na beiriña mansa
Do río que correndo
Vay antr’ as verdes canas,
E xuras qu’ estás soya,
Que naide t’ acompaña...
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Casada, casadiña,
Que gustas ser falada,
Que bailas c’ as solteiras
Nás festas e ruadas,
Que tes ná boca á risa
E que c’ os ollos falas,
E que á ó falar con eles
Parece que che saltan,
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Cando mirar te miro
Tan limpa e tan peinada,
Loitar c’ os rapaciños
Hastra qu’ en ti se fartan,
E vas dimpois xurando
Qu’ eres muller sin chata,
E dís qu’ ás máis non teñen
Contigo comparanza,
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
E ti, Rosa, Rosiña,
Modesta e recatada,
Que falas tan mainiño,
Que tan mainiño andas,
Qu’ os pes d’ os homes miras
Para non verlle á cara,
E fás que non entendes
Cando d’ amor che falan,
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Vas pó-la mañanciña
A misa c’ as beatas
Dempois... (por qué, ti ó sabes)
De xunta d’ elas largas;
E si ná corredoira
Xunto da verde parra,
Non sey con que xentiña,
Páraste ou non te paras,
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
E ti, rapás garrido
De tan melosas falas,
Tan majo de monteira,
Tan rico de polainas,
Tan fino de calzado
Como de mans fidalgas,
Cando me dis que gustas
De traballar na braña,
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Ti falarás d’ amores
Cousiñas ben faladas;
Ti loitarás c’ as nenas
Como ningún loitara;
Ti beberás do mosto
Hasta quedar sin fala;
Pero cós teus sudores
Mollar á terra ingrata...
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_
Mais tantas cousas vexo
Que me parecen trampa;
Tanto sol entre nubes,
E tan revoltas auguas
Qu’ asemellarse intentan
A unha fontiña crara,
Que por non perder tempo
Donde non quito racha,
_Non che digo nada..._
_¡Pero vaya!_