Cantart’ ei, Galicia,
Teus doçes cantares,
Qu’ así mô pediron
Na veira do mare.
Cantar t’ ei, Galicia,
Na lengua gallega,
Consuelo dos males,
Alivio das penas.
Mimosa, soave,
Sentida, queixosa;
Encanta si ríe,
Conmove si chora.
Cal ela, ningunha
Tan doçe que cante
Soidades amargas,
Sospiros amantes.
Misterios da tarde,
Murmuxos da noite:
Cantar t’ ei, Galicia,
Na veira das fontes.
Qu’ así mô pediron,
Qu’ así mô mandaron,
Que cant’ e que cante
Na lengua qu’ eu falo.
Qu’ así mô mandaron,
Qu’ así mô dixeron...
Xa canto, meniñas,
Coidá que comenso.
Con doçe alegría,
Con brando compás,
O pe das ondiñas,
Que veñen e van.
Dios santo premita
Qu’ aquestes cantares,
D’ alivio vos sirvan
Nos vosos pesares.
De amabre consolo,
De soave contento,
Cal fartan de dichas
Compridos deseyos.
De noite, de día,
N’ aurora, na sera,
Oiresme cantando
Por montes e veigas.
Quen queira me chame,
Quen queira m’ obrige,
Cantar, cantareille
De noit’ e de día,
Por dalle contento,
Por dalle consolo,
Trocand’ en sonrisas
Queixiñas e choros.
Buscaime, rapazas,
Velliñas, mociños,
Buscaim’ antr’ os robres,
Buscaim’ antr’ os millos.
Nas portas dos ricos,
Nas portas dos probes,
Qu’ aquestes cantares
A todos responden.
A todos, qu’ á Virxen
Axuda pedín,
Por que vos console
No voso sufrir.
Nos vosos tormentos,
Nos vosos pesares.
Coidá que comenso...
¡Meniñas, Dios diante!