Lugar máis hermoso
Non houbo na terra
Qu’ aquel qu’ eu miraba,
Qu’ aquel que me dera.
Lugar máis hermoso
No mundo n’ hachara,
Qu’ aquel de Galicia,
Galicia encantada.
Galicia frorida,
Cal ela ningunha,
De froles cuberta,
Cuberta de espumas.
D’ espumas qu’ o mare
Con pelras gomita,
De froles que nacen
O pe das fontiñas.
De valles tan fondos,
Tan verdes, tan frescos,
Qu’ as penas se calman
No máis que con velos.
Qu’ os ánxeles neles
Dormidos se quedan,
Xa en forma de pombas,
Xa en forma de niebras.