Facetiarum nidus Eleonorae lectus. Quam meretricia dixit et fecit!
Osculum dedit et gratulata est ori suo, quod in labellis meis legisset
coeleste donum, suavium. "Sed quis scit," ait, "an malae sint olim
servitura libidini? Vereor ne alio fungantur officio, furente Venere,
quam suo. Nupsit Mancia, cognata mea, Marino Neapolitano: sulphureis
Stygiisque nequissimarum libidinum incendiis torretur Marino pectus.
Foeminam vecors quaerit in Mancia etiam supra papillas, qua incipit
desinitve foemina. Buccam petit, quasi in eam puellae fugerit cunnus,
aut ipsa sibi bucca in quadam sit cum cunno societate ad participandos
Veneris ludos. Objurgabam, quod hanc sibi sexuique fieri pateretur
injuriam.--Quid vis? respondit. Abstinet se Marinus ab hac turpitudine?
nihil est quod dicam; occupat oris aream libidinibus suis? occupat, et
quae volebam dicere. Non facit? non est quod queri velim; facit? nec
queri possum.--Mariti hoc uno placemus nomine, quod foeminae sumus. Quae
quacunque petetur, se probabit foeminam, haec omnium maxime placebit.
En, Octavia mea, Alphonsi furores," addebat Eleonora. "Ante hos dies,
postquam bis terve telum misit vere militans, et ori applicuit.--Huic,
aio, ostio verberando, Alphonse, ista non est apta catapulta. Furis, et
me vis furere.--Te furere velim, me nolim, reponit Alphonsus; nam quod
me amas, favori tuo debeo, nullo debeo merito meo. Si furere incipio,
honorem, quem tibi debeo, forte obliviscar, qui mori malim, quam tibi
non vivere.--His movit durum pectus, flexit ad ludibria. Adsilientem
appetii libens, semihiulco suavio, flammescentem nervum. Nihil ultra,
nam eo mox sponte reversa est erudita mentula unde aberrarat. Cocytium
fas nefasve in media perfecit regione, quod in hac superiori aggressa
erat impudens."
_Tullia._ Non esset Eleonora Mellioniae castas imitata iras; non esset,
per salacitatem tuam! Huic se ut probro eximeret, ad Tiberium perducta
ferro sibi pectus transegit. Maluit adacto gladio viam aperire letho,
quam os olidi senis molli alutae. Castitatis laudem non auro, ut multae,
sed ferro emit. Elvira et Theodosia (puellas nosti) aiunt se in bucca
diverticulum spatienti mutino, amico suo, habere; et gaudent. Unde haec
insania? accipe. Finxerat hominem Prometheus; deerat penis: finxit et
hanc meliorem partem e puriori luto. Antequam applicaret, fonte lavit.
Dein foemineum corpus finxit; utrique infudit vitam. Sitiit mulier;
eidem labra fonti admovit, et bibit: hinc penis cum foeminae bucca nata
affinitas. Narrant Gonsalvum Cordubensem, imperatorem magnum, cum
insenuisset, hoc voluptatis delectatum genere; erat et liguritor,
provectae, nam aliud mihi nihil persuaserint, aetatis vitio. Inserviebat
vero libidini formosa viginti annorum puella. Cum vellet mediam lambere,
se velle dicebat ire in Liguriam; at in Orientem, cum summa petere, et
ori illudere. Sic, cum juventa juveret, si puerum (nam et paedico erat
acerrimus) prurienti cuperet peni, dicebat Aversam se cogitare, celebrem
urbem: ad nullam sane fervet adeo iter hominibus nostris.
_Octavia._ Libere loquar. Virtutem plerunque vocant, quod animi non tam
constantia est, quam contumax ferocitas; non tam optio, quam illusio;
caecus quidam impetus, non securae mentis rectum judicium.
_Tullia._ Ut fuit Elisabethae. Erat Franco centurioni nuptura. Audiit
Chrysogonum tuum, nescio quae portentosa magis quam magna in nuptias
stoice nugantem. Mutato consilio, et quasi ipsa in aliam momento esset
mutata, omnes extemplo de nuptiis longe egit cogitationes. Nec
obstinatam amantis lacrymae moverunt, nec matris preces, non affinium
obtestationes; ad Vestales non suo transiit passu, sed rapido aquilae
volatu. Attamen, unum alterumve post annum, poenituit. Quo se resque
suas non viderat oculo, vidit, se miseram vidit, et beatas vidit quae
venirent in hominum amplexus. Ut spes potiundae primum centurionem
inflammarat, demum desperatio acriori incendit desiderio. Sororis tandem
ope, fruendae habet Elisabethae copiam; praegnans fit. Inter eos
convenit; raptam abducit. Egregiam vero pietatem! Facta est concubina,
cui per pietatem noluit uxor dari. Egregiam Chrysogoni laudem! Eripuit
marito quam raptori dono daret. Nomini comparando student hi homines
apud vulgum; non ita laudi promerendae apud sapientes et graves viros,
quibus non est facile fucum facere. Majorem numerum anteponunt meliori,
aegrotarum multitudinem sanis mentibus.
_Octavia._ Circumfertur de Livia fabula non illepida. Castitatis laude
florebat Livia, antequam Alexandro Borgiae nuberet, et floruit postquam
nupsit. Quoniam ille vi morbi decessit e vivis, decessit et illa ex
hominum conspectu. Quo clariori fulgeret fama, in tenebras demens
Vestalium fugit. Reliquit mortalium nugas caecis (sic loquebatur); ipsa
veras divitias, contemptis divitiis et honoribus, petiit. Viva sepulta
est, ducente funus Chrysogono. Sed paucos post menses sensit se
reviviscere. Eduxit funeratam Chrysogonus ipse e tumulo. Piae et probae
primus vitium obtulit et intulit; oppressit tantus vir tantam virtutem.
Alterius virtus permista est in vasis Veneris alterius virtuti.
_Tullia._ Uno verbo, virtus virtutem futuit.
_Octavia._ Degebat in coelibe domo juvenis venustus, robustus, membris
optime compactis. Operas locaverat hortis colendis. Multa erat cum
adolescente Livia adolescens, et hac consuetudine delectabatur. Rumor
fuit, sub id tempus, viciniores aedes pestilentia esse afflatas.
Diffugere Vestales timidae; Angela, Brigitta et Livia mansere aedium
custodiae, et cum iis Maxima Vestalis, omnium antistes. Magna in urbe
solitudo; turpis rerum facies. Sentiebat Livia se amare Petrum
(hortulano id vocabulum), nec pudebat: nec etiam nesciebat juvenis se
amari, et triumphabat. Occasio non deerat, sed occasioni locus. Longa
non fuit exspectatio. Decidens forte Maxima e summa graduum scala, secum
et Brigittam in perniciem traxit praeceps casu. Illisae, vix tandem
valetudini bonae, post longos dies, sunt restitutae, et recreatae vires.
Interea omnium quae vellet, libera Liviae potestas. In Petro magna
puellarum spes et confidentia, quod egregiam operam in obsequiis
aegrotarum poneret indefessus. Pomeridianis horis urente sole, sodales
omnes somnus, quem nocte non viderant, tenebat amicabiliter illapsus.
Sola obambulabat in interiori conclavi Livia, multa secum de Petro, de
suo amore, de sua infelicitate meditans. Obviam fit Petrus; excipit
expansis ulnis advolantem procax Livia. Uterque de utroque cepere
voluptatem quae summa est. Sequenti luce, insidiatur Angelae Petrus,
conscia Livia et participe. Maturae virginitatis Angela, nam annorum
quinque supra viginti, Venerem spirabat et inspirabat, quam oderat. Nec
prompta, nec facilis victoria; victa tamen: omnia vincit amor. Bis cum
nolente volente conflixit Petrus; at in altero conflictu acriter
pugnatum. Peracta re, intervenit Livia: non ausa est suspicere ad eam
Angela, pudore effusa, quae pudorem amiserat; subinde risit nescio quid
illecebrosum et petulans. Demum, facta nocte, jussit post coenam Maxima
curarent omnes corpora, somno reficerent. Quid factum? Cum iis medius
concubuit Petrus, et sic procurarunt corpora. Cecidit et Brigitta, ut
ceciderant; et, quam cum Maxima casus obtriverat, beavit casus cum
Petro.
_Tullia._ Quae te etiam fors manet, bona Maxima? Futuere, futuere. Is
debetur tibi honestae matronae honos.
_Octavia._ Recreatis utcunque viribus, nihilo tamen minus querebatur
Maxima, ingemiscens ad pristinam sibi valetudinem viae multum superesse.
Aderat Livia. "Vis, domina," inquit, "veloci emetiri cursu quicquid id
est viae?--Velim maxime," reponit; "quid facto opus?--Primum," subjicit
Livia, "gaude; postea gaude; et postquam omnibus gavisa fueris gaudiis,
gaude iterum, et sine fine summo gaude gaudio. Qui luctui datur dies
adimitur vitae." Persuaderi passa sibi est Maxima; et sua intererat. Qui
coelos Deorum proci sibi optant, non ideo terras oderunt. Commendant
illico omnes Petri alacritatem et festivitatem. Cantus suavitate dicunt
placere, et saltationis agilitate, tremulaque lumborum actitatione.
Jubet advocari; adest, cantillat, placet.--"Nunc salta," ait Maxima;
"nam saltator es eximius et concinnus. Laudant hae puellae.--Sed,
domina, quem tibi debeo honos obtundit nervos. Non ausim," reponit
Petrus.--"Puta me," subjicit Maxima, "ex illarum numero unam: proba
te.--Et mihi fiet," refert Petrus, "nec, credo, poenitebit saltationis:
subagitatricem vocant.--Quae haec est saltatio, Petre? non novi," ait
Maxima; "cum fugi res mortales, non audieram de ea; forte non erat in
usu.--Erat, sed non saltaras," infit Petrus. "Qualis vero illa sit non
audies, non videbis, sed senties. Saltabis et tu mecum mobili lumbo."
Haec dum dicerentur, evaserant omnes e cubiculo. Erat Maxima annorum
triginta, corpore pollucibili, ingenio micanti. Sedebat in lecto; ut se
solam vidit, insidias vidit. Quid faceret? Insilit Petrus in sedentem,
dat basium, alteram in sinum, alteram mittit manum sub stolam. Obniti
illa, repugnare, vocem altius tollere; sed surda et muta circum omnia:
improba mentula vim audet impudenter inferre venerabili vulvae.
Ferocientem Maximae iram prima haec mitigavit utcunque insitio; flevit
tamen, et erupit in ejulatus.--"Quid tu," dicebat, "homo nihili, ausus
es?" Risit ille.--"Per umbilicum Veneris et tuum! cum scies," dixit,
"hunc cui irasceris Petrum virum esse patricium et tibi affinem,
detumescent, et scio, irae tuae omnes hi fluctus. Sed faciam pacatior
sis, antequam scias. Istum exige modo pudorem, qui voluptates enecat
tuas et meas. Res acta est; nec facies quin factum sit, quod factum est.
Commenda si sapis, quidquid id est, silentio."
_Tullia._ Optime.
_Octavia._ Summum post paulo a Maxima cepit gaudium, non extorsit.
Pugnavit in medio projecta thoro commodiori situ. Candentem immergit in
viscera pugionem Petrus, nec temperavit sibi illa impotens. Spissis
terebat basiis subagitantem, fervidis invehebatur succussibus in
concutientem. Mox titillantibus prolui se Dionaei fluenti sensit
deliciis et ebullientibus amoris rivis. Adstiterunt ad spondam tremuli
lecti Livia, Angela et Brigitta, Fescenninos canentes.
_Tullia._ Quis vero is est Petrus?
_Octavia._ De Ponciorum gente, apud Lusitanos nobili et clara. Amabat
Rodericus Pontius Margarim Meneziam; Margaris Rodericum pari amore.
Aristippus, eadem e philosophorum secta, invidebat Roderico tam pulchram
felicitatem. Ardebat miser, sperabat nihil. Quod solent mali, constituit
apud animum suum a Roderici avellere puellam amplexibus. Vocanti negat
hymenaeo; bona multa dolo malo praetexit. Mollem et teneram mentem
fascinat praestigiis simulationum. Vestalem induit, Margarim exuit.
Eadem invadit febris Rodericum. Ab Aristippo in quam ceciderat ipse
scrobem perducitur: huic dat sapientiae et sectae nomen. Vide, Tullia,
et ride. Annus nondum praeterierat; poenitet facti, plaudente bona mente
et amicis; repetit domum et suos. Interea miserant, quibus potestas
erat, Margarim in hanc urbem ad Clementiam materteram. Id olim Maximae
nomen, dum viveret.
_Tullia._ Ah! ah! ah! Non ergo vivit quae futuit? Ah! ah! Sed sic
loquuntur. Bibunt, edunt, futuunt Stoici, et se negant esse in animantum
saeculo. Ah! ah! rem lepidam! Se negant
vivere. . . . . .
. . . . . . . . . . . .
(Desunt quaedam in autographo.)
. . . . . . . . . . . .
_Octavia...._ Nam quam Liviam vocant, illa est Margaris, mutato, ut
fieri solet, nomine. Hac fraude recepit Margarim, et abditis puellarum
pastinandis et runcandis insudavit hortis, solers et vegetus cunnicola.
_Tullia._ Sic Theodorus tuo. Nam reliquisti, ad horti irrigui tui
ostium, ligonem Priapo dignum olitore lactantem. Quid, otii impatiens,
cessas? quid cessas? Admitte.
_Octavia._ Et admisi. Pertunda Dea, fer opem! Exsultabat gigas mentula.
"Putas me juvencam, non puellam," dicebam. "Quae posset puella pati? Non
patiar.--Macte animo," reponebat ille, "patiere. Quae vitulum tulisti,
taurum feres. Agedum, dea mea; nihil postea supererit, quod Veneri, quod
Junoni invideas." Dicens incumbit rapido nisu in mollem libidinis sinum.
Lenius me vulnerarat Caviceus devirginans. Gemitum dedi.--"Sile,"
increpat. Compressi vocem; ille me. O clavam Herculeam! Nam tredecim
pollices longa, et crassa ut sibi brachium est: mali loco esse possit in
laxa Veneris cymba.
_Tullia._ Ut cuique brachium puellae est, pati posse aiunt, sine magno
incommodo suo, ejusdem magnitudinis in tubere suo telum. Nosti
Clementiam, quae nudiustertius Remundo marchioni nupsit in nostra
vicinia?
_Octavia._ Novi: cui et forma elegans et exile corpus.
_Tullia._ Curta Remundo suppellex; quinque ille pollices non excedit
igneus caudex. Ea est crassitudo quae fidem superet. Qui sciebant male
actum iri cum delicata virgine, miserescebant; parem esse posse
bellatori negabant, cui portentosa machina. Natae timebat et mater; sed
Remundo magnae divitiae, summum ingenium. Clementiae angusta res domi,
et erat matura viro, viginti annos nata. Quid consilii caperet mater?
Communicat cum Anna Gusmana, sorore, timorem; haec cum Clementia. "Non
te fugit, Clementia mea," inquit (nam secesserat mater), "quae tuae sint
futurae partes, cum Remundo nupseris, id aetatis et ingenii puellam? Sui
erit officii, tui et muneris, parte ut tua utatur et abutatur, ut
voluerit. Hae tuae erunt partes.--Quae vero erunt," reponit puella
subridens, "suspicor id equidem.--Sed qui tibi jam imminet, Remundus,
longo et crasso mulus est ramali. Sua tamen illi Veneris via eundum, per
prurientem sexus tui venam, ad plenam voluptatem. Nec id fiet absque
diro cruciatu, nec forte fiet. Vide animo tuo, quid tibi animi sit."
Illa timenti similis:--"Scis, matertera mea dulcissima," inquit,
"paupertatem larium nostrorum, et quam sint res angustae
afflictis?--Scio," reponit Anna, "sed et volo scire, tuaque interest
sciam, quam sint tibi angustae sub stola. Nam suae si non invenerit
Veneri aptam, peribis, et illi et tibi diremetur nuptiarum foedus. Aiunt
vulgo nulla unquam cum foemina habuisse rem pleno coitu. Patientiam
praestare noluerunt, quae sui erant juris, ceventi et conanti. Tu
cogeris.--Et praestabo," subjicit Clementia, "alacri animo. Sufficiet
vires et animos Amor. Amo efflictim; forte lethum non oppetam.--Sed
age," refert Anna, "videam ut tibi Venerei campi aequor patet ad
praelium." Dicens mittebat procacem sub stolam manum.--"Hei, hei! nimio
plus," dicebat puella, "quam honestae licet, verecundiam fatigas.--O
ineptum pudorem!" reponit Anna; ac molli et crispa obnuptam lanugine
partem attrectat, cadurda diducit, digitum inducit. Fremere puella,
furere non noto pruritu.--"Quid id vero rei est, matertera gratissima?"
dicebat; "moves me ad libidinem, quam nescio. Excitas in medullis ignes,
quos odi. Desine vexare puram.--Leve id quidem specimen est," inquit
Anna, "licentiae conjugalis. Sunt artus tibi, et locus ille, qualem
fingeret filiabus suis aut optaret Venus, libidinis capax, non hebes.
Habebunt se bene et feliciter omnia. Probe es ad pugnam comparata. Fer
modo fortiter, nam et fortiter feriet. Tibi utique satius sit laniari in
lecto, quam misere vivere in hac hominum luce." Addit et alia, sed nihil
ad rem. Quid te moror, Octavia? Sequenti nocte sex passa est adsultus.
Laniata est, nec tamen vocem misit. Tertio penetravit se totum in
tenerum corpus Herculeae clavae truncus: mulier facta est, belle proluta
igneo Veneris imbre. At mane facto carnificinae imago varia: lintea
cruore infecta in eo quem tenuerat loco, cum perfinditur virgo; discissa
ipsa, ultra quam alia quaevis tulisset constanter. Vix stare in pedes,
vix gradum facere.
_Octavia._ Micturio, per pruritus tuos! cum illius memini voluptatis,
qua perfudere sensus meos decidui e Theodori tubo in libidinis mea
intima incendiarii rores. Persequar narrationem. Supina ad extimam
jacebam thori spondam, non opportuno situ; magna vi truditur incoctus
Herois ramus: transadigit nihil contra conantem. At vero superexstabat
pollices quatuor: ligabam digitorum complexu; ulterius non subibat. O
bona Venus! post diffluere coepit. Putavi omnes undequaque, quae sunt,
quae fuerunt eruntque in annis, confluere hanc in meam partem bonam
voluptates; omnes convenire Veneres, haec ut mea esset Venus gratior,
laetior et amoenior. Putavi coelestes dulcedines potiorum deliciarum,
quas creat Venus, depluere mea in praecordia e Veneris coelo. Feriebant
liquescentem liquida Amoris fulmina; combibebam calidas guttas ardens in
abdita sede. Abscessit jam nihili. Vidi fugitivam mentulam: jam pars sui
erat effoeta; jam ex heroide pannucea.
_Tullia._ Tu de Theodoro triumphabas victrix. Num et de Chrysogono
Sempronia parens tua optima?
_Octavia._ O rem, per facetias nostras, non infacetam! Ridebis.--"Vis
nunc videamus," ego ad Theodorum, "ut laetentur Chrysogonus et mater, ut
luctentur?--Volo," inquit, osculum figens. "Nego tamen Chrysogoni
felicitatem, ut maxima sit, cum mea conferri posse. Incredibilem inveni,
regina mea, dea mea, in complexu tuo, in suaviis nectareis.--Sequere,"
repono, "sed suspenso gradu." Dissilierat ex asseribus unus de summa
contignatione, quae cubiculum operit in quo ludebant. Ea ex rima, apte
diducta, facilis in cubiculum adspectus et in genialem parentis lectum.
Hic est campus illis Martius et Venereus.
_Tullia._ Vel perspicacissimas fugiunt saepe plurima, quae exitio sunt.
Omnia timeas, nihil ut timeas. Periit iisdem petita insidiis Lucia,
Manrici Fonsecae uxor: nam, quae serva facta est alienae voluptatis, et
sui timoris, num vero periit? Amabat Joannem, qui illi e servis unus,
lepidissimum caput. Amabat et una ex ancillis, trucis animi puella. Haec
e superiori cubiculo lateribus strato, laterem movet unum atque alterum.
Tabulas e contignatione variis perforat in locis terebello, unde
prospiceret in herae cubiculum. Die, nocte, quod se sperni a Joanne
videret, quasi e specula quid in Luciae fieret cubiculo, unde iras
aleret, oculis legebat curiosis amans et amens. Accidit non ita mane
evocari ad Luciam Joannem; nam Manricus venatum ierat prima luce, alter
Meleager. Audiit excetra, evolat ad speculum: videt Luciam recubantem in
lecto, et ita involutam linteo, ut non dubitares quin vellet videri nuda
et non videri. Pectus, papillae, femora, quasi non ex composito, nuda;
venter et uteri potior pars latebat. Audi servae truculentae tetrum
scelus. Procurrit ad Juditham, Manrici sororem, Luciae dotibus et
laudibus infensam; spectare jubet quae intro fierent. Joannes rogabat
dominam miseresceret tam certi amoris, quo urebatur miser. Offerebat
vitium, urgebat: illa negabat; pugnabat.--"Te a me vere amari, mi
Joannes, sit id tibi operae pretium. Nunquam vero patiar foedari me
adulteris complexibus: non si reges ament. Quod unum possum, cedo
libens. Obtuere ut voles omnes meas dotes; oculi et manus tuae meis, ut
poteris, fruantur solertes bonis. Nihil praeterea tenta; operam et oleum
perdideris.--Intelligo, domina; quae tot condonas amori meo," dicebat
Joannes, "omnia negas. Sed et intelligo, perdo operam infelix; saltem
opera tua adblandienti perdiderim et oleum.--Faciam si quidem vis,"
subjicit Lucia; "ecce laevam meam, utere." Arrigebat non admodum laute
mutoniatus, puer equidem annorum sexdecim. Rogat prehendat mutonem;
prehendit ridens.--"Vide," subjicit, "quam bona et liberalis tibi sim
domina: servitutem servio tuae voluptati." Papillis ille Luciae, post
bonae parti dexteram admovet. Corripiens Lucia commulgebat hircum.
Nugabatur hic in cadurdis ridicula digitorum micatione, rectus ad lecti
interiorem spondam.--"O manus tua alba et teres," dicebat, "ut mirabili
mihi est pro cunno favens! ut te bearem et implerem felicitate! Urge,
urge!" Renidens Lucia irrequieto gnavae ancillabatur mentulae obsequio.
Ad haec momento in objectum evomit linteum genialis humoris magnam
copiam. Nec iners fuit cum pueri dextera Luciae congressus. In Venereo
gurgite anhelanti puellae medii digiti fervebat opus; subabat amoris
oestro percita; eodem se sensit remitti temporis puncto.--"Agedum,
agedum!" dicebat aestuans. Os dicenti praeclusit puer spissis suaviis.
Excreta mobilibus e lumbis albi et praecocti veneni vis, suavi demulsit
titillatione castam adulteram. Gaudiis luctus confinium: sic voluit fati
inclementia. Exsultare Juditha et superbire.--"Habeo," inquit, "vincula
tibi et catastam, Lucia. Regnabo, servies. Sequere, Mancia" (id servae
nomen). "Recta eamus ad pellicem; ni consenserit, morietur." Moverunt
Manciam ad pietatem hae minae, movente amore.--"Non nego, domina,"
inquit, "mereri utrumque aliquantum supplicii. Insanae quicquid id est
adolescentiae ludus fuit, non affectae vitio et sceleris contagio grave
flagitium.--Videbimus," reponit, "at tu, sequere. Cum vero ingressa
fuerim in id pellicis lupanar, obsera diligenter fores; si feceris,
magnum a te abegeris infortunium." Secuta sunt tum tristia et amara,
quum laeta et dulcia, scitu digna multa. Interim redi tu ad Theodorum.
_Octavia._ Ut pervenimus ad speculam, videmus Chrysogonum lectum versus,
qui in angulo erat, divam suam, nam sic loquebatur, manu
ducentem.--"Quid, diva mea," dicebat, "nunc putas esse rei Theodoro cum
Octavia?--Scio," inquit illa, "nam audivi vocem, ac si vim pateretur,
ingemiscentis. Puellam docet difficili via ire ad gloriam, et
gaudeo.--Haudquaquam," reponit Chrysogonus; "conto cubitali miseram
discindit. Hinc clamor. Conjecissem etiam fidum sodalem in amplexus
tuos: amor non admisit cogitationem, qui in te est meus. Marito irascor
tuo et invideo, quod gaudiorum habeam participem. Suasi puellam insidiis
petat, sciebam repulsam non laturum." Dicens projecit thoro corpus
resupinum. "O coeleste delicium meum!" dicebat, "osculis instilla amanti
amoris furores. Irrita nequitias in me tuas ingeniosa et petulans.--Male
sit isti vesti detritae," respondebat mater, "quae desideriis negat
amatum pectus, quae vili segmentata centone, Philosophica caligine tot
involvit venustates! Discutiam ego has nebulas, quae te, lucem meam,
mihi obscurant. Quam altius potero stolam istam revolvam muliebrem. Male
sit sartori! Quo vestes hae fluxae et longae pacto philosophum decent,
quae hominem non decent? Qui vere homo sit, longa mentula decet, non
longa vestis." Assurgentem viri nervum levibus appetit talitris, miscens
suavia. "En," dicebat, "insultantem pudicitiae salacitatem; en superbam
illam imperatricem mentularum! En, ignava et vecors languet. Ecce vero,
o veternosa mentula, cunnum qui te provocat ad duellum: laeva hac mea
feciali bellum indicit.--Denuda pectus, regina mea," refert Chrysogonus;
"et potes, quandoquidem fluido illo praecinxisti artus supparo. Expedi
papillarum lacteos orbes; et cycladem, si vis ab omni parte esse beatum,
dejice. Pulchrior te pulchra eris, si nuda eris. Ornatior es propriis
dotibus, quam ut mundo ornatuve egeas." Obsequitur: deponit supparum et
cycladem; interius supererat indusium. Jussit deponi Chrysogonus:
defluxit ad pedes, et purpureo pudore suffusae sunt genae honestae
matronae.--"Quo majori cumules ignominia," inquit, "quid praeterea
imperabis, o here, cui vendidisse videor animam?" Corpus mecastor illi
pulchrum et nitens.
_Tullia._ Scio.