Nihil natae parentibus, locupletes et nobiles nactae sunt, eo solum
nomine, maritos. Nates pro dote habuere; hac satis dote placuerunt.
_Octavia._ Si apto mammae, altera ab altera, intervallo distent, pluris
scio fieri; mihi vero conjunctae, ut vides, cohaerent. Nec ideo minoris
Caviceus aestimat. Cum sit et haec et illa non ignobilis venustatis,
alba, dura, dicit, inter lusus et gaudia fescennina, sibi videri minus
mirum, alteram alterius amore captam mutuas sibi et continuas figere
basiationes.
_Tullia._ Et praeterea nihil?
_Octavia._ Dispeream, ni te meis plus oculis amem!
_Tullia._ Et ego ni te plus meis, et ipsis sole et luna, Naturae oculis!
Sed et est interdum papillarum non poenitendus in amore usus, dum
aestuans furit libido. Subrides: habeo confitentem, Octavia mea; et
experta es, anima mea.
_Octavia._ Per Veneris concham utramque! pudore suffundi me sentio.
Pudet meminisse id mammarum mearum interstitium viam factum esse ad
Venerem, tam aut foedae aut liberae mihi libidinis consciam. Pergula est
in aedibus nostris, quae amoenissimas (et nosti) hortorum spectat areas
omni florum consitas genere. In ea spatiabamur ego et Caviceus,
amplexabatur, suaviabatur, labella appetebat morsiunculis, forebat.
Demittit in sinum laevam. "Molior," infit, "improbum quid. Depone
vestes, corculum." Quid facerem? depono. Defigit in nudum pectus oculos.
"Video," subjicit, "tuas inter papillas dormientem Venerem. Vis
excitem?" Projicit, dicens, supinam in torum. Mentulam fervidam,
flammescentem (arrigebat praeclarissime) interserit mammis. Qui me hinc
eximerem impotentiae? Ferenda erant ultro citroque omnia, et sciebam
contingere solitos in amore fatales quosdam et dies et casus, a quibus
ipsa ne quidem se expediat virtus. Et cum illo hoste, ut jam manu
conserta et utero recusso depugnaram, postulabat dura necessitas ut et
mammis pugnarem.
_Tullia._ Hostem mutinum vocas, tam amicum tibi tuisque desideriis
cupidineis?
_Octavia._ Molli manuum nisu utramque conjungens urgebat mammam, quo
scilicet lata minus via procurreret sibi nervus ad voluptatem hanc
novam. Quid plura? Conspersit attonitam insolenti ridiculae Veneris
imagine, calendi perfudit rore; perfecit. Tunc ille: "Haudquaquam
ingratum tibi, columbula mea, fuerit quod mihi amore tuo insanienti
longe fuit gratissimum. Num scis, ut hac inferiori hiulca" (digito
monstrabat), "hac etiam te esse sublimiori parte foeminam? Igitur et
juris mei est, si libido incesserit ex humiliori illo fundo libidinis
hos in monticulos tollendae, id libere facere; unde scilicet Veneri
gratior datur prospectus."
_Tullia._ Altius quoque se tollet, si summa petet.
_Octavia._ Irrumare, morigerari ore, Lesbiari, Phoenicissare, et
fellare, id scilicet vocas summa petere? Quot, bona Venus, quaeve
nequissimi nebulones mentulis suis diversoria et stabula quaesierunt in
corporibus nostris, et invenerunt! Atenim vero qui frugi et castus
fuerit, hac se foedari rei tam turpis cogitatione exhorrescet. Absit
scelus a voluptate, gratior erit.
_Tullia._ Honestatem qui quaerit in voluptate, tenebras et quaerat in
luce. Libidini nihil inhonestum, cum aestuat et spumosos agit spiritus.
Delicias Phaedoni faciens et Alcibiadi Socrates, secedebat a Socrate
choreas ducente cum tam pulchris amasiis. Qui sunt sapientissimi, non
ideo hominem exuerunt et ingenitos abjecerunt humanitatis affectus; nec
possent, ut maxime vellent. Sed sensus est humanitatis nullus in homine,
sine voluptatis gustu, nisi hebes et corruptus. Is vere est sapiens qui
norit dulce esse desipere in loco, et locum et tempus delegerit ad
desipiendum. Reliquis sapias semper, et tibi frequenter desipias, ut
bene et beate agas. Nam sunt qui amoris incensi oestro, quia sui non
sunt juris, dissimulant, Curios et Catones simulant. Palam damnant
furiosi, quae ipsi secum concupiscunt, tremula Veneris gaudia. Prurit et
illis mens irrequieta; fatentur ipsi sibi laevo se genio natos, nos
dextro et plaudentibus Diis et syderibus. Si sol aeternum occidet, quid
fiet de Natura rerum parente? Si nulla voluptatis lux riserit
mortalibus, quid de homine fiet, qui rerum est summus in Natura apex?
Miser et veternosus erit ipse sibi pro sepulcro. Vivus, nec vivus;
mortuus, nec mortuus: propior erit morti quam vitae, in ipsa vita.
Demum, qui praestigiosa haec jactant documenta, num vere dixeris oris
infamia laborare?
_Octavia._ Belle ludis in vocabulo. Nam et Philosophi hi morticini
dicuntur hircum ore mulgere.
_Tullia._ Mira patrandi facultate pollent, nulla sciendi. In altero
omnia laeta, in altero multa subtristia. Hic ipse est tuus Theodorus;
num nosti, Theodora?
_Octavia._ Quid me, fatua, Theodoram vocas, quae Octavia sum, quae immo
Tullia? Vis narrationem prosequar?
_Tullia._ Volo; sed et volo nocturnum illum Antoninae et Isabellae
pugilatum; rem comicam.
_Octavia._ Consobrina tua Antonina, non admodum juvenis, nam annos novem
supra decem nata, Maphaeo nupsit annorum triginta juveni, et invicti
roboris. Isabella annorum quindecim, Remundo annorum quinque et viginti,
robusto, vegeto, impigro. Candore illa suo nivem obscurat; haec subnigra
Tunetanis certat mulieribus. Dispares illis prima nuptiarum nocte in
clinopale vires, sors dispar. Maritis traditae, Veneri fecerunt dispari
laude. Ad quartam ulla sine aegritudine pervenit Antonina concubitus
lauream, primo mulier facta; post non voluptas, sed fastidienti animo et
corpori molesta lassitudo; postremum sub lucem, cum adacto calcare
impelleret equiso alacer, deficit longum passa animi deliquium. Nonus
erat cursori in Cupidineo agone impetus. E lecto sub meridiem egressa,
visa est ac si e tumulo educeretur, pallida, exsanguis, emortua. At
Isabella subfusca, sed cujus putes in venis liquidos ignis perfluere
rivos, melius habebat. Tenelli artus illi et lumbi. Omni se tamen
nuptiarum labori praestitit parem imperterrita. Indefessi athletae
crudas indefessa sustinuit vires, et fregit. Inertem sorori ridens
exprobrabat ignaviam. Insultabat saliens. "Apage," dicebat, "ego te
junior, nec habilior, fortius tamen feci. Vivo, tu vero exstincta es.
Vivis? Primo in conflictu, et fateor, non leviter certe vulnerata sum,
sed tamen feci hoc ne se jactarit diu vulnere, qui intulerat. Per
Junonem! e summa aggeris mei crepidine repugnantem avertit virginitatem
in interius vallum victor. Vastavit instar turbinis omnia. Florem
pudicitiae decerptum delevit. At dum redintegrat pugnam, animos dedit
irrumpentis proterva audacia. Conatui restiti masculo. Mox victoriam
sibi sensit elabi e coleis. Meum ecce Herculem, Amazon nova, feci quod
spernerem, victoria obrutum sua et mea. Macte animo, soror.--Quid vis?"
reponit Antonina. "Non levem, ut tu, in principio pugnae, soror, dolorem
tuli, sed qui vix ferri posset, acutum, acrem, lacerantem. Dein,
renovato saepius praelio, tam grave stupidae cujusdam lassitudinis
pondus in oppressos incubuit artus, ut crediderim factos esse plumbeos.
Aliquot petebam horarum inducias; negavit Alcides insultans. Itaque
somnum non vidi.--Nec vidi ego," refert Isabella. "Quid de somno
loqueris? quid quereris? Nihil habet dulcius somnus vanis illis quidem,
sed jucundis Veneris imaginibus, quibus fallit. Audes praesenti et
colludenti Veneri nobiscum et in nobis, somnum anteponere, quo fallente,
videmur nobis a nobis abesse?--Sed et capit omnium rerum fastidiens
satietas, etiam qui maxime amant," replicat Antonina. "Nolim ego, nec tu
velis, ingurgitari, sine fine, nectare, Deorum cibo.--Infelicem vero
patientiam tuam," subjicit Isabella, "et voluptatem sterilem! Impleta es
bonis hymenaei; nam haec vera bona sunt, non bonorum umbra. Id forte
malum vocabis, soror? Absit! nae fabula fies, si feceris." Ad haec
Antonina:--"Tecum, soror, nolim contra disputare. Illa es in opinione
excellentis ingenii Herois; ei, scio, acceptam refert opinioni
perpetuitatem suam humanum genus. Quicquid id est, ad tertiam,
quartamve, una nocte, palaestram suffecerint mihi vires. Fortiter faciet
juventa mea, et juventae spiritus, et libido. A quinta coepi, sub Marte
meo effraeno, sensim sine sensu male habere nauseans. Me sexta, a me
velut alienam, et mente motam, proluit et polluit. Abfuit voluptas,
doluit cor, cum venit ad octavam, animam aegre reciprocanti. Me mei ad
nonam cepit oblivio; perfecit. Nec gemebam, nec objurgabam. Deliquio
animi defeceram. Quid demum actum sit, nosti, soror. Praesagit animus
infeliciter cessuras has nuptias. Avertat omen Juno! Innuptam vero nolim
me, vel si contingat in medio exstingui opere.--Postquam animum
recepisti," ait Isabella, "dic, soror, ut tecum rediit in gratiam
Maphaeus? Nam quis ignoscat duorum criminum reo, caesae virginitatis et
virginis?--Dulcibus dictis," reponit Antonina, "momento abstulit facti
acerbitatem. Rem ridiculam! Quo pacto necem intulisse videbatur,
revocavit ad vitam. Semel atque iterum usus est mariti jure; nec ulla
insequuta est obsequentem pernicies. Ita est, soror: quae in amore
nocent vulnera, eadem et juvant."
_Tullia._ Illa nocte tyrocinium fecit et deposuit. Nam egregiam nunc
esse bellatricem scit Jacobus Ximenes.
_Octavia._ Dixeris facilem, nec minus pudicam; huic pudicitia virtus non
est, vitium est. Venusti vidit adolescentis misere vexari animum amore
suo: miserta est. Vidit torrentem mentulam; audiit opem obtestantem
suam, et miserta est. Non tam Antoninae castae et tenerae has dixeris
esse fututiones, quam Pietatis, pereunte juvene.
_Tullia._ Non dissimiliter et tu Theodori miserta es, non impudica, sed
pia. Honesta sane, impellente virtute, fututio!
_Octavia._ Pudet et poenitet. Postquam abiit in provinciam Tarraconensem
Caviceus meus, ante hunc (ut scis) mensem, me Stoicus convenit
Theodorus. "Adsum," inquit, "particeps aegritudinum tuarum. Doleo
relictam te viduam, relictam longo moerori. Nam ut animi, sic et vitae
dimidium tuae abstulit secum Caviceus. Nimium, heu! nimiumque felix
Caviceus!" Sed, ita est, Tullia, pudet et poenitet.
_Tullia._ Perge, perge, ineptis. Amplius nihil habeo quidem quod aeque
ac ego cognitum non habeas: et times induci me in intima conscientiae
tuae arcana?
_Octavia._ Exciderunt aliquot lacrymae ex oculis ad Cavicei
nomen.--"Dolore meo," repono, "sicut verius nihil, ita et nihil
acerbius. Egeo, nec nego, consolatione, quae fugientem post Caviceum
sistat animam et spiritum.--Sistam ego," subjicit Theodorus, "et insanos
istos componam motus, si vis dicto esse audiens.--Ero, per luctus meos!"
refero, "et, ut voles ero; nam honestatis quicquid in me est, curis id
omne tuis refero acceptum.--Eris?" reponit, "eris? Sed ex animo?
Praeceptis, et si res postulet, jussis obtemperabis? Morigera mihi morem
geres?--Faciam," adjicio. Tunc ille:--"Si feceris, bonum factum. Post
paulo non senties abesse tibi Caviceum. Non erit quod in absentem
desideria mittas, et cupiditates convertas." Ut iterum contestata sum
ejus me obsecuturam voluntati, et pollicita sum servitutem servituram,
quam vellet:--"Id primum volo," inquit, "ut jures praestituram quam
spondes obedientiam jussis meis, nec abjecturam." Quid plura?
Sacramento, ut voluit, conceptis verbis, obstrinxi fidem timida. Necti
me passa sum religione, adversus religionem.
_Tullia._ Intelligo. Cum tenuit jurisjurandi nexu servam factam,
pessumdatum est tibi omne jus ingenuitatis.
_Octavia._ Nec mora. Summo extulit se in me imperio: ut perduellem
minatus est habiturum, et ulturum perduellionem, ni se jubente obirem
omnes ultro servitutis operas. "Hactenus," ait, "immiti me usa es, in
hoc severioris disciplinae stadio, agonotheta; vapulasti, caesa es.
Saepe saepius labores tuos, et constantiae heroicas vires miratus sum
stupens. Nunc facescant dura illa et graviora; quam merebatur
castigationem pulchritudo ista coelestis, insons tulisti; abeant
Semproniae, matris tuae, doli illi mali, et fraudulenta ludibria! Inter
dumeta, et abruptos calles, et spinis obsitos sentes errabas. Quid
misera in fata deliquisti? Nunc demum, duce me, viam ingredere facilem
et amoenam, qua eas ad felicitatem. Accipe: nos sane homines sumus ut
tuus est Caviceus, sed et cautiores quam reliqui, et judicii acrioris,
sapientiae summo sedemus in fastigio. Itaque et nullam famae jacturam,
quae puella nobiscum luserit indulgens genio, si sapit, timeat; et
nullam admisisse flagitii in se labem illaudati credula putet. Omnia,
crede mihi, nobis licent, quae in tuto licent. Decent sapientes, quae
juvant. Ad summam verae sapientiae sedem et lucem provecto si
gratificeris, deposito pudore, jam non libido id erit, jam non voluptas:
pars officii erit, pars boni et aequi."
_Tullia._ Acute et argute dicebat. Quid tu ad haec?
_Octavia._ --"Me tibi quid vis gratificer?" subjicio. "Mortalis puella,
obsequar mortali numini?" Nec, per Venerem! Tullia, quo haec spectaret
oratio, assequebar. Tunc ille:--"Ego, quem vides ore tetrico, oculis in
lethi moerore natantibus, veste detrita et lacera, corpore toto
tenebricosum, quaedam sum venerandae Philosophiae machina, quidam
superstitiosae Architectonices ludus. Sed me, si velis, ab hac ultro
evolverim machina, novus tibi Mercurius. Alter ero et idem. Vis hanc
deponam personam? Depone et tu timores tuos. Redde Octaviam puram et
putam Octaviae. Vide errorum nebulas: ipsa te tibi abscondis, lates
tibi, nec percipis. Alia es quam videris tibi. AEmulare tot nobiles
foeminas, quae nobis de se, de existimatione sua, de rebus omnibus, ut
tibi de suis oculis, confidunt, hominum generi confidentissimo. Spes
omnes suas et gaudia in solertia mirabili nostra reposita habent. Id
inter nos longe utilissimum et celeberrimum Philosophiae effatum:
Gaudere quo quisque maxime potuerit, sed clandestino gaudio, et frui
vitae bonis, ut opportunitas cuique dederit, sed in sinu, nec palam,
prudentis id esse et docti. Palam vero gaudere, palam frui, insipientis,
stulti, et furentis. Qui caute fecerit, laudandus; qui imprudenter, nec
lucem fugerit, in eum acerrime advertendum. Venustis, ut tu es, Octavia
mea, puellis eundum eadem via ad bonam beatamque vitam. Non cavent tibi
a malevolorum insidiis socordes? Pereant quas omnium perire interest ad
exemplum! Vivant, vivant quae, sagaces, quid sit vivere didicere! Vivant
sui similes, stultarum dissimiles, et sua arte et aliarum exemplis!
AEmulare Semproniam, matrem tuam." Tunc de matre mea, ut, usa Chrysogoni
consiliis et nervis, laetos et felices duceret vitae dies, narravit.
_Tullia._ Chrysogonum novi etiam Stoicum, nec esse Theodoro amicissimum
mihi id mirum: similitudo utique morum hanc peperit necessitudinem. Non
similius ovo ovum, ac Chrysogono Theodorus; sed hic aetate paulo, aiunt,
inferior.
_Octavia._ Prehenderat manu Chrysogonus matrem, et in ejus ambo
intrarant cubiculum, relicto mecum Theodoro.--"Quid putas," ait
Theodorus, "id temporis rei esse Chrysogono cum matre tua? Id omnino
quod tibi cum Caviceo, quod mihi mox, mox, erit tecum. Nam (tua te haud
fallat opinio) omnium tibi bonorum, virtutum, et, per Genium tuum!
laudum fons ero, ut honestae tu mihi voluptatis. Enimvero qui videri
possit inhonestum, quod a te tam proba, tam honesta veniet, qualecunque
illud sit, mihi tam frugi, tam venerabili?" Cum haec diceret, visus est
mihi, fateor, mea Tullia, in alium, nescio quem, sed gratiorem, sed
venustiorem, commutatus. Hujus aspectu calere coepi, cujus antea
contremiscebam prae metu. Risit ille Venereum et molle quid, risi et
ego; risit et Venus, risere Amores. Audaciorem reddidi, facta audacior.
"Ecce tibi," inquit, "novas nuptias. Ecce mihi novam nuptam." Sub haec
vidi vestem identidem, qua virile latet spiculum, in tumorem exsurgere,
subinde sublevari. Nec a cachinno temperare potui.
_Tullia._ Nec a pruritu?
_Octavia._ Ego sum furore correpta, ut parum abfuerit, nec dissimulem
tecum, quin in ejus ultro amplexus volarem, stuprum rogarem. Commotior
ille: "Sane," inquit, "videor mihi conjicere quis sit corporis tui
futurus mihi usus, dea mea; haud certo scio. Nam annos quinque supra
decem natus, huic me sectae addixi. Ante annum oculos in mulierem non
fixi, et praeterea nihil. Audacior essem suasit Chrysogonus, et verbis,
et factis: superstitio vetabat, piaculum fuisset pio Stoico. Nullum ab
illa die mihi commercium cum muliere, ut nunc tecum est, mulierum
formosissima; summo studio puram servavi et intaminatam mentem, et
mentulam. Ope et opera mea praeposuere collegae antistitem sibi
Chrysogonum. Tanto obligatus beneficio, antequam venimus ad vos, ingenue
de rebus suis multa fando explicuit. Dixit in Semproniae amplexibus
invenisse veram felicitatem, quam quaerimus coelestium inanes. Suasit
experiar et ego quid autoritas superciliosa, quid sermo blandus, pro me
apud te possent adolescentulam et procacem. Et speravit tam juventam
tuam, quam absentiam Cavicei, meis lenocituram desideriis et precibus.
Caeterum jussit nervis ne parcerem. Nam, ait, incredibilia sperant a
lumbis nostris. Id sumus genus hominum, qui Herculei omnes in Venere
sumus. Quo quis diuturniores cum Venere exercuit inimicitias, eo
intemperantius et fortius, cum in gratiam redit pacta pace, facit.
Habebis igitur, Octavia, Venus mea, amatorem qui officio non deerit
impar, nec tuae cupidini; athletam quem sibi optent reginae." Dicens
osculum impegit.--"Quid vero istud est?" dicebam. "Quid tibi vis?
Haeccine est sapientia tua? haec tetricitas?--Quid immo tibi vis,
insulsa?" reponebat; "vis tuum tibi perjurio contaminari spiritum,
contemptrix religionum?--Nolo," inquam.--"Et agam quod ago," refert, "et
bellissime agam. Te praeliaturum vita deficiat prius quam vires!" Sub
haec impellit in lectum male repugnantem.
_Tullia._ Euge!
_Octavia._ Vestem festinus revolvit resupinae, dextera trepidanti. "Quam
commoda," ait, "dehiscit tibi rimae cymba!" Vide, Tullia, oestri
furorem. In genua accidit, osculatur...
_Tullia._ Quid osculatur? Ohe! ohe!
_Octavia._ "O sacrarium Reginae Deorum et hominum!" dicebat lambens
mediam, "ad limina tua supplex accedo. Te veneror. Osculis interea et
ore liceat litare. Audi, bona Venus, et fave." Tollit se in pedes,
dicens, et, o monstrum! Tullia mea, Tullia mea, e carceribus mentulam
mittit, mentulam! reginam mentularum! Talem nec ipsa Venus in Marte, nec
Lampsacenae matronae in Priapo, nec Omphale in Hercule viderunt. Et
Cavicei, et Calliae mentulas, si conferas, caudis leonum crassis et
rapidis compares murium exiles caudas. Non mentior.
_Tullia._ Huic hominum generi, cum membra decrescunt reliqua, hoc
increscit. Ita, cum aliis hominibus lien crescit, reliquae corporis
partes minuuntur.
_Octavia._ Theodoro maciem objicis?
_Tullia._ Non negaris de Chrysogono.
_Octavia._ Theodori laudem, suos apud Stoicos, nulla ullius laus aequat.
Omnes longo post se intervallo reliquit, et mentis et mentulae gloria.
Sed Chrysogonum odi, et non ita aestimat Theodorus. Omnes cogitationes
suas, voluptates et gaudia, alter cum altero communicant. Sic dicendo,
aiunt, renovant fruitionum grata momenta; sic fluxas et uno caducas
momento voluptates, laeti et beati per dies noctesve continuant. Vae
impurato! matris meae illudit impotens capiti.
_Tullia._ Irrumat miseram miser? fellat illa morigerans? Cunnum in se
quaeri patitur Sempronia ubi non est, et inveniri? Impuri oris et
spiritus facta est mulier? De Claudia olim dictum, nobili scorto, Coam
esse in triclinio, in lecto Nolanam. Hoc infamabat libidinis genus
Nolanas, et Oscas, et Lesbias. Tertia poena autore _Priapeiorum_ Ovidio
vocatur. Corvos dicunt ore coire, et huic rei hoc alluditur disticho non
ineleganti:
Corve salutator, quare fellator haberis,
Cum caput intrarit mentula nulla tuum?
Quae primum nata est in Lesbo obscoenitas, omnes fere terras et homines
pervasit. Pronior ad hanc erat libidinem Tiberius Augustus natura et
aetate. Qui semel usi sunt, perdite amant. Nam aetate provectis non
obsequitur mentula, ut, in meliori aetate, vegetis:
Crede mihi, non est mentula quod digitus.
Summa petunt! illic vivit anus mentula; quod negat os alterum, dat os
alterum. Exsugi, effoetae et languenti suave mentulae. Sed si contus
ille pedalis Theodori tui intumuerit, timeo tibi ne buccam offendat,
quae tibi, scilicet, parvissima est: sic etiam illusum pulcherrimis
Heroidum. Non se abstinuit ab ore Atalantae Meleagri voluptas. Pinxit
Parrhasius Atalantam Meleagro morigerantem. Eam Tiberius dedicavit
tabellam in cubiculo suo, in Larario...
_Octavia._ Dedicavit sed libidini, et impudentiae impotenti.
_Tullia._ Ideo movent tibi stomachum libido et impudentia Chrysogoni in
parente tua. Miror delapsam esse ad id contumeliae. Miror silentium.
Mecum de his ne quidem verbum.
_Octavia._ Omnem turpitudinis modum praetergressa est haec turpitudo.
Venit nudiustertius Chrysogonus ad matrem pomeridianis horis. Silebant
et tuta erant omnia. Ut ludit, ut furit: "Hodie mane," inquit, "novum
didici voluptatis genus. E proceribus nostris quidam, nec poenitens
facti, dixit nihil foedius sibi, nihil impurius videri infima mulieris
suae parte, qua mulier est (et mulierem duxit pulcherrimam);
Stymphalidas in illa habitare sentina purulentas: in hac meram Venerem,
meros Amores" (ori dabat osculum Chrysogonus.) "Igitur specum fugit
illam et odit, quae exhalat mephitim: purum os amat, et illecebrosum
caput. Uni fidit, uni arrigit. Uxor illi tam est ingeniosa quam formosa,
sed magis obsequens. Haec voluptatem agnoscit nullam, quae non sit
mariti; bene sibi est, cum illi; omnibus assentitur mariti libidinibus
et paret; ore praestat obsequium. Quid vero tu facies, Sempronia, si
rogaverim? Nam si negaveris, negabo et ipse promissi meminisse et fidei
datae. Demum non te fugit pulchrum venustae foeminae corpus aliud esse
nihil quam vivum quemdam, ut dicere solebat Socrates, libidinum
thesaurum, ubi suas homines condant et quaerant voluptates, in quem
libidinis suae calidos derivent fluctus. Utrum hoc puro" (osculabatur),
"an illo scelesto" (imam digito designabat alvum) "id canali fiat, quid,
amabo, interest? Si officii habebis rationem, delectationis, quae forte
nulla erit, non habebis." Persuasit, cui jubendi jus erat quod ipsa in
se constituerat.--"Heus tu," inquit subridens, ut surgentem exceptura
erat mentulam, "quos et quali tibia modos facere me jubes, in his
ludis!" Post mucronem spiculi primoribus capit labiis, lingua involvit,
novas subeunti sedes delicias mentulae facit novas. Praesensit illa
affluentes gari Venerei impetu rivos; exhorruit, refugitque. Et haec,
quae supersunt dicenda, aeterno potius tegenda erant silentio. O
horribile secretum!--"Non vis, puto, intingi me tanto flagitio," dicebat
mater. "Liquidum ego bibam hominem?"
_Tullia._ Nam in semine homo est.
_Octavia._ Dixerat, et vestes deciduus imber multa corrupit copia. Ille
subirasci:--"Ausa es," inquit, "insana, tam egregium opus
perdere?--Ignosce," inquit illa, "habebis obsequentiorem; sin minus, ut
voles excrucia. Si tibi meum quid erit voluptati, utere; satis erit mihi
voluptatis, vel in ipsa nausea."
_Tullia._ Stetit promissis, et liquidos bibit homines? Salsam rem! nam
salsa seminis vis.