quadrupedum more prona et projectis lumbis ineatur mulier: nam sic
promptius virilem invehi vomerem in muliebrem sulcum et seminis fluctus
in arvum genitale:
Quadrupedumque magis ritu plerunque putantur
Concipere uxores, quia sic loca sumere possunt
Pectoribus positis, sublatis semina lumbis.
Nec molles opu sunt motus uxoribus hilum,
Nam mulier prohibet se concipere atque repugnat
Clunibus ipsa viri Venerem si laeta retractet,
Atque exossato ciet omni pectore fluctus.
Ejicit enim sulcum recta regione viaque
Vomeris, atque locis avertit seminis ictum.
Idque sua caussa consuerunt scorta moveri,
Ne complerentur crebro, gravidaeque jacerent,
Et simul ipsa viris Venus ut concinnior esset:
Conjugibus quod nil nostris opus esse videtur.
Alii communem Veneris usum, et figuram maxime probant, ut in supinam vir
procumbat; pectus pectore, ventrem ventre comprimat; pubes pubi
colludat, diffindens rigido conto teneram rimam. Hi jubent ciere crebros
et acres motus mulierem, dum Veneri facit; illi vetant. Sua cuique
opinioni ratio. Sed negant Medici pronae concubitum naturae convenire,
qui partium generationi insudantium conformationi, ut probant, non
convenit. Ego vero, mea Octavia, communem usum unice laudo.
_Octavia._ Quidni laudes? Nam, amabo, quid dulcius cogitando fingi
potest, quam resupinam amati corporis blando pondere ad irrequietae, sed
suavis, impatientiae molles incitari furias? Quid gratius amantis vultu
pasci, osculis, suspiriis, et patrantium oculorum incendiis? Quid
praestabilius, quam amores suos fovere complexibus, sensibus quidem,
quos non aetas, non vitium ullum obtudit? Quid utriusque libidini,
utriusque voluptati laetius, concutientis et succutientis lascivis
motitationibus? Quid opportunius prae voluptate emorientibus, quam
flammescentium suaviorum vivida vi reviviscere? Qui aversa ludit in
Venere uni tantum alterive sensui gratificatur: omnibus, qui in adversa.
_Tullia._ Sed in his, Octavia, solet accidere, quod videmus plerumque
beatioribus usu venire. Quasi pigeat bonorum, quorum cumulantur copia,
videas alios contemptis pulcherrimis uxoribus ad diobolares confugere
meretriculas, et in putida sibi plaudere Venere. Alios pretiosarum
dapum, opiparae coenae capit satietas et fastidium; Falerno et lautitiis
posthabitis, vappa et secundo pane ingurgitant se, velut fame enecti.
Inassuetis gaudemus, et in vetita nitimur.
Sed ecce noctem, dum ludis tu, dum loquor ego, insomnem duximus. Paucas
intra horas surgendum nobis. Juvabit somno refici, et sane requiete
indiges. Ita jucunde, Octavia, dormias, ut vigilasti, faxit Venus!
COLLOQUIUM SEPTIMUM
FESCENNINI
_Tullia, Octavia._
T_ullia._ Considamus hic, sub patula ulmo. Vis, Octavia?
_Octavia._ Maxime; et hymenaeum iceamus.
_Tullia._ Belle! Nam nudam te nudiustertius vidit comes Alphonsus, et
furere coepit.
_Octavia._ Nudam me?
_Tullia._ Te nudam; nam is palam praedicat, Venereus flos.
_Octavia._ Te pugno petam tam dicacem.
_Tullia._ Ego te oscula tam procacem.
_Octavia._ Praeter Caviceum meum, homo me nudam, per ocellos tuos
libidinosos! nemo vidit.
_Tullia._ Nullo scilicet Theodorum habes in numero?
_Octavia._ Memini, et pudet. Apage; ut me miris ille sermonum
praestigiis, Venus aurea?
_Tullia._ Suspicione assequor quid id sit quod silere vis, nec vis. Novi
libidines tuas; per testiculos Veneris! novi.
_Octavia._ Bona verba! Quid vero obtrectas, inepta, de Alphonso? Forte
steti, in somnis, ob oculos ejus nuda?
_Tullia._ Intelliges, turturilla mea. Qui Octaviae vidit animum,
perspectos exploratosque habuit mores, et animi candorem, num vidit
Octaviam nudam? Per Platonis manes! vidit.
_Octavia._ Scite nugaris. Quam velit Alphonsus dari sibi fruendam
intelligo: illam scilicet, quae animo et mente, non hanc quae corpore
consistit et membris. Quam putas eliget, optio si detur? Cui arriget, si
sanus est? Erat in suburbana Eleonorae villa Alphonsus; convenit et
Isabella Menezia, et recens, ut ego, nupta Aloisia Fonseca. Secuta est
confabulatio opiparum prandium, sed libera, sed parum pudica; musto
madidas judicasses: placui tamen.
_Tullia._ Alphonso tu, Eleonorae Alphonsus.
_Octavia._ Odi hominis levitatem, odi amorem; nec ad me transfugam ex
Eleonorae castris velim recipere, si bona sim.
_Tullia._ Et magni es puella cunni et animi. O egregiam heroidem, et
meliori saeculo dignam, aureoque illo quo mentulae turgebant bilibres!
Sed aiunt, quod in caeteris rebus flagitiosum viderit possit, id in
amore interdum posse laudabile videri:
Si violandum est jus, fruendae amicae gratia,
Violandum est; in caeteris rebus pietatem colas.
Quae inter amantes jactari vulgo de amantium dolis et inconstantia
solent, haec sunt omnia non amantium, sed amentium somnia.
_Octavia._ Pulchrae res! Periit Eleonorae vir abhinc annum, in pugna a
Gallis caesus, et abhinc sex menses ingeniosa, opibus pollens, aetate
florens, formosa, deperit Alphonsum. Fassa equidem est, quod amans
expetat ab amante, negasse nihil; superesse nihil quod donet amplius,
quo beet cupidum juvenem. Laudares? certo scio non laudares, si vellem
me optimae foeminae, quae a me sibi nihil timet, rivalem fieri.
_Tullia._ Amo in te, Octavia, generosi hoc pectoris robur. Ut vivis
perge vivere.
_Octavia._ Molestum, puto, tibi non erit audire, quae nostrae ea in
confabulatione fuerint dicacitates, facetiae, lusus, joci; nec mihi erit
dicere. Ut consedimus omnes, Eleonora renidens, salax, Venerem spirans,
conversa ad Aloisiam: "Agedum," inquit, "ut tibi placent novae noctes?
Ut colluditis, tuque, tuusque Rodericus, in hoc quo calescitis amoris
aestu?" Suffusa rubore puella: subrisit tamen nescio quid molle et
subans.--"Erubescis, Aloisia? O pudorem impudentem!" exclamo ego. "Video
ejus in oculis vultuque toto meretricios ignes: ceventis murmura ipso
audio in silentio pellicis. Quid times, inepta? Ut illic libere agis
omnia, istic loquere.--Sane," reponit Aloisia, "citius pudicitiae, quae
se ab his sermonum nequitiis puram servet, abstulerit palmam, quam quae
ab omni temperet sibi voluptatum libidine. Casta est, non quae casta
est, sed quae audit.--Belle! belle!" subjicit Alphonsus; "utcunque
vivat, pudica est cujus pudici sermones, tetricum os. Nihil utique magni
interest, et pudicos esse mores.--At enim his sub meis tectis," refert
Eleonora, "semper ingeniosis licent, quae usquam licent.--Vitam non
vivit," repono, "qui timide vivit. Nam timidos et Fortuna repellit, et
odit Amor; primus est felicitatis gradus audere per veros amoris gradus
ad felicitatem ire."
_Tullia._ Non omisisti dicere qui sint isti felicitatis gradus? Et hac
etiam via venimus ad summum bonum.
_Octavia._ --"Omnia inter bonos et honestos bona et honesta," subjicit
Eleonora; "ii vero boni sunt et honesti qui supinam vulgi malignitatem
diligenti et sedula a se suisque nugis cura averterint, nec ideo minus a
stultis vulgi opinionibus abfuerint. Id credas respondisse tibi Venerem
ex imis selectarum libidinum adytis.--Generis nos humani quis neget
gaudium esse," adjicio ego, "et lucem et vitam? Si gaudium, melior
gaudii pars in jocis, in salibus; si lux, quanta, quanta est lucis
amoenitas, quas varias rerum formas, quae pulchritudinem nescio magis an
fingat quam pingat? Quae non delectat vita, sub falsa vitae imagine
lethi genus est, nec sane delectat absque multo varioque sensu
voluptatum. Sunt voluptates condimentum vitae: quae si absint momento,
fastidio erit. In nobis igitur laeta sint oportet omnia, petulca,
procacia. Si quae est mulier severae frontis, austeri animi, petat,
petat illa ursorum spelaea, ursis digna procis! Quis huic belluae velit
homo cultum honoremve adhibere, a qua nulla permanare possit delectatio?
Dein, ut frui voluptatibus dulce est, sic et meminisse fruitionis suave
est. Sunt qui in voluptatis aut spe, aut recordatione, summam inveniant
voluptatem, qui gratiorem sentiant Venerem dicendo, quam fruendo. Per
pruriginosum libidinis tuae nidum! Aloisia, recordando diuturnae fiunt
voluptates, quae puncto temporis fluxae elabuntur; sic ipsae sibi, dum
repetuntur memoria, succrescunt. Vis bene beateque vivere? In Veneris
hortis lege poma, decerpe rosas. Eruditae libidini prospere omnia
cedunt. Etiam in voluptatis umbra, veram invenies voluptatem, si velis."
_Tullia._ Quam multa paucis! quam acute! quam apte!
_Octavia._ Quid? Demum persuaderi se passa est Aloisia. Abjecta omni
verecundia, mirabiles effutire, nullo delectu, coepit omnis generis
nugarum nequitias. Subridebat Eleonora, ridebam ego; Isabella vero et
Alphonsus cachinnis implebant domum.
_Tullia._ Sed risu inepto res ineptior nulla est.
_Octavia._ Abstinuisses a risu? "Cum primum Roderici pugionem," dicebat,
"adactum in corpus ad capulum usque excepi, omnes in eam partem
confugerunt mihi mei illico sensus, omnis animi facultas. In proximo
cubiculo affines, bono numero, convenerant, perstrepebant. Rem miram!
illinc audiebam. Lucebant cerei, dum subigebar: illinc videbam. Dum
perficit Rodericus, dictu mirabile! in cunno tota eram, aut tota cunnus.
Si quid in me ingenii (et aiunt nonnihil esse), in eam Cupidinis sedem,
id omne, qualecunque est, perpulerat ingeniosa libido.--Quis vero,"
subjicio, "neget tecum et tibi ingeniosas esse fututiones, cui tam
ingeniosa pars?--Qui me sane," refert Aloisia, "conventae opus habuerit,
quaerat in cunno; illic habito, nec amplis aedibus, crede mihi,
Alphonse, nam et credo ego Roderico.--Cum voles, Aloisia, non pigebit,"
inquit Alphonsus, "ad has te Lampsacenas aedes convenire, et genio tuo
apud te et ingenio frui; si vero locare velis, non deerunt, ita me Venus
amet! conductores quovis pretio."
_Tullia._ Per Jovis coleum! Aloisia ne ipsa investiget et usquam
pruriens Venus facetiorem.
_Octavia._ Postea, de arte amandi, de forma, de ingenio mulierum, de
mellea complexuum inter amantes dulcedine, variae fabulae. Vocata Venus
adfuit, sed petulans, sed subsiliens. Favit pellex Dea, exlex, suique
impatiens, nisi prurientis. Ita et sales et fabellae meram puramque
ciebant Venerem.
_Tullia._ Vivimus ut amemus, et amemur; quae nec amari se velit, nec
amare, jam sepulta est; jam foetet poedore et situ squalida.
_Octavia._ Aliae pulchrae, aliae venustae. Pulchras Natura sua finxit
manu; se sua venustae, per artem et cultum. Illae suo, hae velut
precario jure regnant. Saxea etiam corda incendunt ad amorem, quae vere
pulchrae.--"De pulchritudine variae sententiae," inquit Alphonsus. "Id
tamen fere inter meliores constat, pulchriorem cuique videri, quae
aptius cuique conveniat. Nam, ut non eaedem omnibus dapes, sic nec una
eademque omnibus hominibus convenit pulchritudo. Quod capita, tot
sensus; quot oculi, tot pulchritudines. Sed quae plurium consensu
pulchra appellatur, haec pluribus oppido convenit creandae aptior
voluptati, aut soboli. Vis uno verbo rem expediam? Caecas caeci mentulas
vocant, quae sunt perspicacissimae. Unis fides habenda de delectu. Nam
simul, quae dominis apte suis conveniat, occurrit puella, etiam non
monitae vident; sponte arrigunt: haec vere pulchra cui maxime arrigitur.
Amabat Fridericus, consobrinus ille tuus, Luciam lippam, simam,
edentulam; et perdite amabat. Vaecordiam objurgabat adolescentis
pater.--O pater, o pater, respondebat adolescens, tuere oculis meis, non
tuis, Luciam: mutabis sententiam, pater, pulchram dices, et amore meo et
omnium dignam.--Nempe Luciae arrigebat, non ita ceteris, etiam
pulchrarum et venustarum laude florentibus. Nam aliis corpus solidum et
succi plenum in pretio est; alii vero, quae paulo habilior sit, pugilem
vocant. Sed omnibus olim Graecis placuerunt actae, crassae, vegeti et
vividi roboris. Et talis Helena erat, quae inter Graecas perfectae fuit
specimen pulchritudinis. Sed graciles anteponebant Phryges; puellis
idcirco suis deducebant cibum, reddebant curatura junceas. Tales Galli
amant, non Itali, non Hispani. Atenim corpus habilissimum quadratum est,
neque gracile, neque obesum. Nam sicca et exsanguis nihil alienius a
sacris tuis, bona Venus! a roscidis suaviis, a tremulo frictu, a lentis
concussionibus, ab igneo tuo mictu. Pulchra, sed sicca et macilenta (si
pulchra potest esse, quae sicca et macilenta) vivum est mortuae Veneris
simulacrum. Quis mortuam velit, nisi e pollinctoribus nebulo unus et
alter, inire Venerem? quis vero mortuae simulacrum? Corinthiorum
tyrannus Periander, qui et in choro septem Sapientum cum Biante et
Thalete saltavit, impresso in frigidae uxoris sulcum vomere, Veneri
fecit funereus sacerdos."
_Tullia._ Sciebat, ut cor hominibus, sic foeminis cunnum vivere primum,
et mori ultimum; hac adhuc parte vivere posse putabat, quae reliquis
omnibus desierat. Nam et cunno, ut suus motus, ita et sua vita: quae
vivacior, quae longe differt ab aliorum vita membrorum. Sed perge
dicere.
_Octavia._ "Proceri corpus magnae laudes. Alcmenam, Herculis matrem,
commendabat statura alta et procera. Sed optio si detur," dicebat
Alphonsus, "malim breviorem quam longiorem, et laurum arborem quam
pinum: quanquam," adjiciebat,
"Conveniunt voto longa brevisque meo.
"Sed quae magnitudine exsuperant, tibiarum plerumque ac crurum longae
sunt longitudine: superiorum compositio partium non respondet. Quod meo,
mecastor! judicio et turpe et ridiculum. Credas" (ride, Tullia) "affixum
altis et summis perticis praeferri cunnum. Haec cui risum non moveat
cogitatio, quae quoties fit obviam Magdalis, venit in mentem? Imam ad
usque alvum, si nudam videas (nam et vidi) putes breviorem multo esse,
quam est; si tibias et crura, longiorem, quae tamen est longissima. Sed
quae breviores sunt male audiunt. Nam dicunt nescio quid parvis esse in
mulieribus minime parvum. Gertrudis etiam apud Pygmaeos brevis
videretur. Ceterum illi omnia, excepto medio, membra mirabiliter inter
se conveniunt."
_Tullia._ Scio, Octavia, spelaeum subtus est altum et latum, non
pipilanti passeri nidum. Annos tres nata supra decem, et omni inaccessa
libidini, Alphonso Gusmano nupsit. Atqui in primo complexu patentiorem
invenit Alphonsus, quam sit ipsa Venus a Marte compressa. Petulans
pollicitus erat, virginis ejulatu, cruentam virginitatis et memorabilem
caedem sodalibus. Virgo ne suspirium quidem misit, lacrymae caesae
virginitatis sanguineae nullae. In lata obambulabat area mentula Priapi
popa. Quid faceret? Avertit equum, puellam obvertit in faciem; qua non
decebat, summo nisu torquet hastam in puellae viscera: nec se virgo ab
ejulatu continuit, cum rumpi sensit.--"Id volebam," inquit ille, "ut te
virginem scirent omnes, uti ego scio." Post effundit resupinam, et
intermissum in casto Veneris campo repetit duellum. Subagitat puellam
praeclarissime contremiscentem, subantem, micturientem: utrique
feliciter litatum.
_Octavia._ "Sed longiorum," dicebat Alphonsus, "aut nullae, aut parvae
puellarum vires. Momento, quasi luxatis artubus, in medio fatiscunt
cursu. Impresso altius ad vivum calcari, vix, ac ne vix quidem, tantillo
obsequuntur motu. Vegetiores aliae ut tu, et acriores," addebat.--"Et
Martem," respondet Aloisia, cachinnum tollens, "fatigatura sim, ut
Venerem Mars, mecum si venerit in pugnam; veniat, veniat!"
_Tullia._ Nec tu elumbis es, Octavia; et capilli tibi nigri;
scintillantes et nigri oculi, subniger vultus, et membrorum color. Nihil
habeo praeterea dicere.
_Octavia._ Nae mala es! Mores meos ipsa finxisti. Quid improba objicis
quod tuum non sit? Tam similis sum tibi, quam tu mellitae Veneri. Nihil
habeo praeterea dicere. Scilicet dicunt libidinosiores esse quibus
nigricantibus nitet vertex capillis; si quidem id est, o libidinosas,
quibus nigra obnubit sexum lanugo! Nugae, merae nugae! Nam et tu, num
flavos habes capillos?
_Tullia._ Nolo te iratam, quae testiculus es Veneris laevus. Ita est,
Octavia; nulla ex colore certa probatio ad laudem. Ideo suus cuique
amor. Alii flavum, alii nigrum, ferrugineum alii malunt. Flavi Aspasiam
commendabant capilli, et Atticas puellas. Nam, cum Theseus e puellarum
numero, quas in Cretam ad Minotaurum advehebat, amisisset duas, totidem
suffecit pueros, quorum tinxit capillos flavo colore, ut propius
accederent ad virginum speciem. Tingendorum Venus, Cypri regina, artem,
aiunt, invenit, quam etiamnum habent in pretio Italae mulieres. Hic
stultis unice color placet; nudum audent ardenti torrendum caput soli
dare. Vide amentiam; illum scilicet capillis quaerunt per incendia
colorem. Atenim Pindaro et Anacreonti aliter visum; Musas ille nigris
dicit esse capillis, hic dominam; ille Thebanus, hic Teius: verisimile
est Thebanis aestimatum esse, et Teiis; Teium urbs sita in media Ionia.
Qui pluris apud cives suos fiebat, Musis dignum putavit Thebanus olor;
et eundem commendavit Teius lyricus in domina, quam vult in illa
cantilena formosissimam depingi. At vero ferrugineus inter flavum
nigrumque medius est, utriusque particeps, sed nigro quam flavo
proximior. Puellam, cui capilli prae nimia cura deciderant, consolatur
Naso. Nihil dicit speciosius fuisse:
Nec tamen ater erat, nec erat color aureus illis,
Sed quamvis neuter, mistus uterque color.
Similes ait illis fuisse
... quos quondam nuda Dione
Pingitur humenti sustinuisse manu.
_Octavia._ De oculis diserto fudit multa suo ore et acuta Alphonsus. Sed
erudita es, Tullia; nihil prae te omnino, quae etiam soles erudite
nugari.
_Tullia._ Perfidiosae, sed deliciosae, latent amoris insidiae in oculis.
Chryseidi, compendioso Achillis furori, nigelli erant oculi; et
Latinitatis deliciae, Catullus, nescio quam irridet, quod scilicet sit
Nec bello pede nec nigris ocellis.
Minervae tamen caesios laudant oculos Poetae, quibus libertas summa Diis
adfingendi, quae vulgo aestimari nossent et amari. Sed latos et magnos
habent in honore: sydera vocant. Bovinos Graeci appellant, quales
Junoni, et Veneri, et Harmoniae Amphiarai uxori. Sui immo parvis non
desunt amatores.
_Octavia._ Ut in bello sagittarii, quo certius feriant, semiclusis
collimant oculis, ita et parvis nec late apertis Amor certius sagittam
mittit, certius ferit. Reginae Isabellae ocelli erant, non oculi; sed
innumera exsiliebant fulgetra, a quibus quae tuta spectantium corda?
Nemo te vidit unquam, Tullia, quin amarit. Nam, quo minores tibi oculi,
eo vivaciores, et incautis infestiores incendiarii. De vultus totiusque
corporis colore variae sententiae. Sunt qui candidas, sunt qui subfuscas
praestare putent. Lacteum eum colorem sane laudant, qualis erat
Cydippes,
Candida cum misto sublucent ora rubore.
In candido colore praecipua dignitas. Lucem verius dixeris, aut certe et
luce lucidiorem emanationem; sed pugnaciores subfuscae, tactuique etiam
gratiores. Candidae non ita annos ferunt, nec diuturniorem clinopales
laborem. Diffluunt illico velut solutis lumbis. Cito flaccescunt, et
immarcescunt. Illis juventa senectuti vicina, immo mista.
_Tullia._ Antonina, Isabellae soror, lactis et lilii candorem superat
candore suo mirabili; Isabella subfusca.
_Octavia._ Narrabo (nunquid vis?) cuique quid prima nuptiarum nocte
contigerit. Illi molesta Veneris jactatio; huic grata et commoda.
_Tullia._ Sed absolvamus pulchrae mulieris picturam. De ore, labiis,
dentibus inter nos fere convenit. Os parvum aiunt esse Amoris miracula
fundentis mirabilem sedem. Sed et cui parvum os, eidem etiam puellae
concham esse haud admodum hiantem, et minimo patere ostio inferius hoc
Veneris delubrum, omnium hominum opinio est.
_Octavia._ Falsa tamen; nam conquestus est Fernandus Gusmanus se ita
esse deceptum. Duxit Fulviam parvissimi oris laude commendatam: at
invenit in ea non ostiolum, quo ingrederetur ad dulcia Veneris enitens,
sed patentem specum, qua declivi in paludem quandam Stygiam detrusa est
adsilientis mentula.--"O pulchrum," ait Fernandus osculum figens, "sed
tam mendax quam pulchrum os! Fac saltem, Fulvia mea, ceteris in rebus
mihi non aeque mentiatur, credulo amatori." Respondit illa:--"Scio sane
non esse mentitum, sed quod forte vasa invexeris in aedes meas
minutissima. Impingis mihi vitium, quod tuum est." Risit Fernandus, et
perfecit.
_Tullia._ Optime. Rosea et protuberantia molliter labella, ut sunt tibi,
Octavia, arcum dixeris, hac in superiori Venerei coeli regione, basiis
praegnantem et pugnantem. Dentes albi, lucidi, micantes, velut pretiosae
circa linguam gemmae, ex ordine compositae, tuitioni sunt et ornatui.
Nam linguam, flexibilitate et verborum volubilitate, quis non miretur
tantae innumerabilium cogitationum, quae agitantur animo, varietati
sufficere unam, et ut ornatius et melius explicentur, quam excogitando
conceptae sunt? Sed et in suaviis scis, Octavia, et sciunt amantes non
deliri, quam mellitas pariat petulca lingua delicias. Nihilo tamen
minus, id demum maxime verum, quod cuique pulchrum videatur, cuique vere
esse pulchrum. Tibi vero, Octavia, os non parvum, et tamen places. Ita
et puellis aliis multis depressa labia, dentes nec bene ordinati, nec
eburnei, lingua blaesa rancidulum loquens nescio quid: et tamen placent.
Sunt qui et luscas amant; nam et luscus Priapus, et lusca mentula,
humani generis procreatrix et voluptas.
_Octavia._ Ut delectat ferventis linguae assultus, cum se extra valli
sepem ipsa impetu evibrat in occursum cupiti suavii! Sane cum osculamur
alter alterum, ego et Caviceus, tantum non gaudio emorimur, bilinguem si
sentio me, si ille se. Est animorum et spirituum, in summo ore, coitio,
cum incredibili voluptate, ut alia est corporum in hoc imo, quae sexum
nectit sexui. Dicebat Eleonora, Sarmatarum regina, basium esse Amoris
cibum; in os mitti debere, quo vere pascatur puer, aut pueri ludificari
querulae fami, ut de Tantalo fabulantur. Sic et ludit pruriginosae spem
virginis, qui extimis summae labiis vulvae mentulam, vulvae cibum,
appellit, non introrsum impellit incubans. Benevola avertat a me Venus
hanc amentiam! Nam amori certa haec est pestis, et lethalis morbus,
pertingi, non intingi optata voluptatis saliva.
_Tullia._ Sed etiam exsanguis reviviscit amans ad aspectum papillarum.
Visu exsurgit ad vitam laetus et florens, si durae, si candidae, si
parvae. Praestabant tamen inter Phrygias, tumidae, et quae, ut loquitur
Naso, pectus omne habebant; sed pulchriores durae et stantes, quas
adstringens, ait alius, una claudet manus. Demum absolutae est
pulchritudinis, inter ingeniosos, qui hanc effinxere tabulam, ac ab omni
eam parte beatam jactant, cui has singulorum membrorum dotes, quas
eximias putant, uni contulerit alma molitrix rerum vis Natura. Scilicet,
ut sint cutis, dentes, ungues candidi; nigri capilli, oculi, supercilia;
rubore tincta roseo labra, genae, et subtus ungues; promissi capilli,
longae manus, et altum corpus; rursus breves dentes, auriculae, venter:
sed frons magna et lata, lati armi, dissidentia aliquanto inter se
spatio supercilia; demum gracile corpus, os parvum, modice hiscens ad
exspectatum concha rorem; labia, nates, crura crassiuscula; teretes et
graciles digiti, item et nasus, et qui certent cum aranearum filis
capilli; parvum caput, mammae, et pedes. Amant et crines ingenio suo
flexos, frontem haud latam, quae radices capillorum retro flexerit,
nares paulo inflexas. Suus, Octavia, cuique gustus ratio. Sed gustus
ipse sibi ratio est: aliam nemo praeterea quaesierit rationis particeps.
_Octavia._ Scis praecipuas numerari inter Lucretiae dotes, marmoreas et
tumentes nates; scilicet incubanti dulce pulvinar Cupidini, et eidem
humanam procudenti sobolem aptam incudem.
_Tullia._ Depygem vocat Horatius, cui nates nullo eminent tumore:
Depygis, nasuta, brevi latere, ac pede longo est.