Lampridi, aegritudinem!... Ah! ah! queritur Octavia...
_Octavia._ Tace; pugno te impetam; tace.
_Rangonius._ Queritur?... Amabo, mea Tullia, quid queritur?
_Tullia._ Uri sibi...
_Octavia._ Quid garris? quid garris?
_Tullia._ Partem salacem, salax et procax!
_Octavia._ Loquacissima es loquaciorum mulierum. Parum abest quin te
oderim.
_Rangonius._ Meministi Laurae, Lampridi?
_Lampridius._ Memini, et tui memini in me beneficii. Nam ejus in agro
arasse taurum meum, beneficium tuum est.
_Tullia._ Illa scilicet ipsa est quam dedisti, Rangoni, Lampridio
fruendam? Imposturam fecisti cupidae puellae et credulae. Novum verae
amicitiae pignus!
_Octavia._ Si quid tibi dulce meum fuit, Rangoni, si me amas, Lampridi,
narrate ut se res habuit.
_Rangonius._ Dicat Lampridius; nam facti dux equidem fui; nullae in hac
fabula praeterea meae partes.
_Lampridius._ Romae eram occidente autumno apud Rangonium. Procacibus me
cepit ocellis Laura, attamen casta et virgo. Contabescebam amore; illa
deperibat Rangonium. Perceperat se amari et me amare. Nutrici puellae
persuadet se nocte concubia in Laurae cubiculum admittat. Noverat anus
puellae aestus, et aestuanti omnes pollicetur amoris delicias si
obsequatur. Obsequitur. Sed me sibi sufficit Rangonius. Hora, qua
convenerat, haerentem cubiculi foribus manu anus ad puellam ducit
jacentem in lecto, nam caeca omnia. Prope cubabat in contiguo cubiculo
Rangonii mater, a cujus sorore creta Laura. Monet anus nullis esse
sermonibus locum inter nos; saltem summissa loqueremur voce, ne audiret
hera suspicax. Addit, admoto auribus ore dum loquitur, rem cum virgine
lentis concussibus et tacito Marte esse mihi peragendam, ne argutatio
quassi lecti dormientem heram excitet a somno.
_Tullia._ Quam sapientem et tetricum habuit hac nocte concubinum Laura!
Praeripuisti forte gravitatis laudem futuenti Catoni.
_Lampridius._ Salsa es. Virginem invenio nudam et, depositis momento
vestibus, tenero corpori applico latus.--"Scis," anus ad puellam, "de
quibus monuerim te, filia. Fruendus tibi est Rangonii tui amor non
absque aliquo doloris sensu, nam crasso, rigido et saevo effervet is
amor nervo. Obmutesce tamen, si nolis utrumque perire." Mox arripit mihi
mentulam anus. "Ducam ipsa," ait obmurmurans, "qua via est ad summum
bonum. Tu, Laura, amplectere." Conscendo. Applicat ultro catapultam;
impello: subit fractas fores ad tres digitos latos. Manum amovet anus,
et scrotum intra volam capit, digitisque summis leviter scalpit.
_Octavia._ Quid vero et secum et tecum Laura?
_Lampridius._ Altera illi manu nutrix sublevat nates, et ad capulum
usque immergo ensem in tenerum virginis corpus. "Ah! ah! ah!" suspirat
illa, et illico larga in ejus impluvium e stillicidio meo profluit
libidinis pluvia. Alligat me amplexibus, osculis terit, gemitus fundit
lenes et suaves uxor facta, ut vidua solet turturilla. Anus officiosa
utrique exprimit faventibus digitis mentulam: ne stillae quidem virgo
damnum passa est.
_Tullia._ E virginis vero lumbis excretum nihil est ad opus?
_Lampridius._ Sedatus belle est utrique libidinis furor. Sed dum femur
alterum post alterum tollit, dum hac et illac exagitat se commotior,
pubem pubi compingit elatis natibus, dum adfluentem libidinis excipit
rivum suspiriis, commotionibus, procaci susurro, immemor indictae legis,
ecce Rangonii mater.
_Tullia._ Timeo, timeo vobis. Loquaces impotentis oestri furores
Rangonii matrem excitaverunt e somno?
_Rangonius._ Rem tenes. Quam perspicax fututricibus ingenium!
_Lampridius._ "Quid, Laura, audio strepitus?" clamat matrona. "Sola
es?--Solae sumus," reponit anus.--"Ostento in somnis viso," subjicit
Laura, "e lecto fere cecidi dum pavida mitto me in fugam.--Tam juvenis
etiam deliras?" refert Margaris (id nomen matronae). "Compone te ad
quietem. Nugae sunt haec somniorum terriculamenta.--E lecto dejeci me
dum sentio laborantem alumnam meam," addit anus; et e composito hac
illac dicens cursitabat perstrepens. Sed pavida me timido fovebat in
sinu Laura complexu.--"Perii," dicebat, "perii, cognate; forte et tu
periisti, grave est; sed et tecum peribo, leve est." Ego vero, ne se
perire sentiret, effundor in resupinam, pilum torqueo, Veneris ingero
nequitias turgidas, fervidas. Post e cubiculo volentem nolentem anus
excludit, nuptiis hilariter factis.
_Rangonius._ Laurae, ut tibi, Octavia, corpus succi plenum, sororiantes
mammae, sed non, ut tibi, dissitae inter se. Ac si se ament, osculantur
rivalis alteri altera.
_Tullia._ Haec sane conjunctio praestabilis est ad voluptatis cumulum,
non ad pulchritudinis laudem.
_Octavia._ Ad voluptatis cumulum?
_Tullia._ Olim intelliges. Nunc vero id intellige unum: tibi tres deesse
coitiones ad voluptatis cumulum.
_Rangonius._ Vide ut jam jam illi gestiat militaturus Priapus in mentula
mea! Vide ut arrigo! Sed volo nova via ad rem ire.
_Tullia._ Nova via? Non, per pruriginem meam! Non ibis nova via.
_Rangonius._ Peccavi lingua: volui dicere, nova figura.
_Tullia._ Quae tandem erit? Occurrit ultro, vocant Hectoreum equum.
Extende te supinum, Rangoni, hastaque illa fulminatrix hostem quaerat
intenta quem confodiat. Apte! Sed quid tam superbe te jactas, salax
cauda?
_Octavia._ Dabis poenas, improba, dabis. Quid facere vis me, Tullia?
_Tullia._ Surge, et aversa intra femina tua Rangonium subjice. Ejus
machaera jacentis vaginae respondeat imminenti. Apte collocasti te. Bene
est.
_Rangonius._ O dorsum Dionaeum! O lumbos eburneos! O incendiarias nates!
_Tullia._ Ab his abstine maledictis. Cunno male dicit qui natibus cum
laude bene dicit. Video quo haec spectet de natibus cogitatio.
Praevaricatricem hanc odi laudationem. At enim sapis, Octavia: voravit
tibi rudem mentulam, Rangoni, helluo cunnus.
_Octavia._ Ades, Rangoni! En! en!... Ades, Rangoni, mihi opi! Hic elicit
hamus, quem misisti in lacum meum, ex imo alveo summam mihi voluptatem.
Ades, Rangoni!
_Rangonius._ Adsum, Octavia, adsum, adsum. Ades tu? ades tu?
_Octavia._ Adsum et ego, et ego, et ego! Ah! ah!
_Tullia._ O suspiria quae velit esse sua Venus! Tam cito defecistis
ambo? Nimis tibi cito, Octavia: ardet ecce Cupidinea fax quam in te
oportuit extinctam, si summa perfundi voluisti dulcedine.
_Lampridius._ Quo te avertis fugitiva? Illudis mihi? Non vis me
perficere? Satius fuit negasse.
_Octavia._ Ex animo loquor: deficio. Haec me momento concertatio
enervavit, quod intentius innitor poplitum nervis.
_Tullia._ Somnia! Velitatio fuit, non praelium. Clavam videbaris
excussura Herculi, et temporis puncto defectam te viribus simulas?
Somnia!
_Octavia._ Omnes in me mei sensus stupent velut in se ipsi consepulti.
Haecne vivo? Quod praeterea feceris, Lampridi, pudet fateri: ut mortui
te corporis usu conscelerabis.
_Lampridius._ Revocabo ad vitam hac vere Mercurii virga, flammescenti
Veneris sceptro, ramo aureo. Vide, attrecta. Donabo te immortalitate:
Venerea hac apotheosi eveham ad Deas.
_Octavia._ At!... at!... audin? Lampridi. Pultat nescio quis ad aedium
fores inclementius. Quid id sibi vult? Dii, Deaeque amorum praesides et
antistites male perdant qui ludum turbatum venit tam egregium, quisquis
ille sit praestigiator!
_Lampridius._ Increscit strepitus, ibo. Sed apertae admisere fores qui
ad nos venit citato gressu: in proximo est.
_Tullia._ Excedite, excedite. In paratum vobis recipite vos cubiculum,
ne detis rumoribus locum.
_Rangonius._ Occludite vero gynecaeum id vestrum.
_Octavia._ Vale, mi Rangoni. Vale, Lampridi, uterque utraque lux mea:
ita me amicabiliter enecastis, suaviter delevistis! Hac vivacior morte
vita nulla est.
_Tullia._ Nihil est quod timeamus. Absunt mariti: ne quid servi, ferae
suspicaces, de his nostris libidinibus subodorentur, diligenter cavi.
Omnia sunt in tuto. Sed nosti Praefecti ingenium: vir est comis,
urbanus, voluptatum amans ad famae usque ludibrium. Noctes interdum
insomnes solet exigere inter commessationum plausus, et ludorum
insanias, cum adolescentibus quos aut in pretio habet, aut a quibus se
vult in pretio haberi. Sermonum liberaliorum, jocorum et facetiarum
habet participes quos aut amat, aut aestimat. Sic omnium sibi Ordinum
hac morum suavi facilitate amorem conciliavit; nec famam laesit. Per
Venerem! homo est vita dignus qui scit vivere. Nam quae a Venere, a
Baccho, a ludicris vita abest, longe a vita abest. Sed vitandus
quorundam hominum, qui se solos sapere putant, stultus livor. Nihil
extra se, extra insipidos et fatuos mores laudant:
Reliquis iniqui judices, aequi sibi.
Eorum fugiamus oculos, Octavia, fugiamus Harpyas, humano vultu feras
volucres, obscoenas, et rapaces. Nam sub censoriae gravitatis specie
pulchra omnia conspurcant, et honesta malefactis suis quaeque
conscelerant. Honestatis tamen habenda ratio.
_Octavia._ Quem vero honestum vocas vivendi modum? Nam omnium minime
conveniunt sententiae.
_Tullia._ Honestum est honestum videri. Nihil ultra quae sub sensus
cadunt, homines admodum investigant. Indue honestatis speciem. Qui sub
ea diligenter latet, honestus vulgo audit. Indulge, sed sub honestatis
imagine, libidinibus: honesta nihilo tamen minus eris. Si vero vel latum
unguem amoto sipario videberis ab severa insipientium, qui soli
sapientes videri volunt, disciplina discedere, maledictis insectabuntur,
et velut conclamatae perfida simulatione ejulabunt se sorti misereri,
malevoli et immisericordes. Latent ipsi, incedunt larvati, et in id ut
lateant summa cura incumbunt. Lateamus et nos. Orbis universus
histrioniam exercet. In spectaculis laudamus aut damnamus, dum agitur
comoedia, quae ab actoribus palam aut fiunt, aut dicuntur in proscenio.
De his quae intro aut fiunt aut dicuntur obducto sipario, nullus sermo.
Judiciis in civili hac consuetudine sunt obnoxia quae ob oculos omnium
versantur, non quae sub velo tegi et navari ludunt. O si videremus
libero conspectu relicto sibi solos, et suis, quos indidit Natura,
affectibus Magnates hos nostros, et superbos illos nescio quos
demissionem animi simulantes, et ficta morum severitate affectantes viam
coelo! O si videremus! Sed ecce Lampridium.
_Lampridius._ Esse aliquid, quod juvet nobiscum communicari a Praefecto,
dixerunt, quos e paedagogio ad nos mittit, pueri capillati. Rogat se
conveniamus si incommodum non sit.
_Rangonius._ Quid facto opus, mea Tullia? Quid dabis consilii, Octavia?
_Tullia._ Quod honestas suadet.
_Rangonius._ Disjungi ab amoribus suis tam lepidis, tam festivis, tam
ingeniosis, quis dixerit honestum?
_Octavia._ Moleste habeo.
_Tullia._ Sed parendum. Nam in hoc honoris gradu positi Magnates quod
optant jubent, quod rogant imperant. Abite. Osculum da, Lampridi.
_Octavia._ Abibunt vobiscum deliciae omnes meae. Osculum da, Rangoni. O
animae dimidium meae!
_Lampridius._ Mihi pro te praesenti erit tam dulce suavium quod aufero.
Sed da plenum gaudium, Octavia.
_Octavia._ Non dabo.
_Rangonius._ Nec mihi?
_Tullia._ Neutri dabit. Cedite tempori, non amori, jocorum et libidinum
solertes artifices.
_Lampridius._ Me videat Juno pronuba torvis oculis, ni malim exire e
vita, quam a vestris avelli amplexibus!
_Rangonius._ Vobiscum hanc malim noctem ducere, Veneres meae, quam cum
Jove principum tutore omnes vitae dies.
_Tullia._ Excesserunt. Nunc fide humanis rebus, et magnas spes animo
concipe! Exspectabat irrequietus infelicis Octaviae pruritus viginti,
plus minus, irrorationes: vix ventum ad octavam. I nunc, et fide humanis
rebus!
_Octavia._ Lumbi mihi impares huic labori; tu quidem impigris vales et
pernicibus. Fortasse ad decimam laeta et sana pervenire potui coitionem,
nihil ultra passura. Voluptas non est, quod fatigat voluptatem.
_Tullia._ Interim irrumpentium in vallum tuum Rangonii et Lampridii
fregisti impetus, exhausisti vires, ebibisti sudores, tu tam tenera, et
lumbi delicati et mollis!
_Octavia._ Excussere tamen mihi omnino somnum hae petulantiae; etiam si
maxime voluerim, haud edormierim. Confabulandum.
_Tullia._ Venus tibi, sermone saltem libero et libidinoso, ad lucem
continuanda. Sed schedion ecce humi video; Lampridio aut Rangonio
excidit. Videamus quid in eo scriptum sit.
_Octavia._ Videamus; da legere.
_Tullia._ Accipe, lege.
_Octavia._ Litterae, nulla exaratae arte, nullo ordine, puellae esse se
scriptas manu primo visu ipsae fatentur.
LAURA RANGONIO
FURORI SUO
Salutem non ausim tibi dicere quam a te exspecto
infelix, quam salvam non cupis. Qua evenit maligni Fati
dementia, ut me non conveneris, qua hora pollicitus eras
cupidini meae male sanae? Interim non vivo, nec mori
possum. Vivo tibi, lux mea; morerer tibi, quae tua sum.
Alterum suaviter blanditur aegrae animae, alterius
cogitatio cupidam tui deterret a laqueo. Vitam inter et
lethum utriusque teneo confinium. Si venis, regredior ad
vitam; si negas, curro ad mortem, nec longa via est. Nam
absunt laeta omnia; absum etiam ego mihi, cum mihi abes.
Irrequieti aestus, trepidi metus, impotentes curae,
vallo velut facto circumveniunt miseram, facto impetu
obruunt. Occurrunt, quocumque me vertam, cruces, si non
occurris qui me tot malis, mihique furenti eripias. Nam,
si me spretam sensero, putabo damnatam ad mortem, et
peribo, quae, a qua die amore tuo inflammata aestuo
vesana, perire coepi. Advola si vis restitutam bonae
menti. Vale.
_Tullia._ Vere acumine et vi ingenii pollet Laura, quae tam scite
scribit. In ejus Venere quot putaverim inveniri Veneres, quae adeo
ingeniosa est!
_Octavia._ Etiam Rangonium suos admisit in amplexus? putabam uni
Lampridio lumbos movisse.
_Tullia._ In puellae medullis haeserat incendium; jam in locis
pruriginosus furebat aestus, quos ignota antehac Venus consecraverat
sibi ad libidinem. Nocte tota hac illac, ex impotentia amoris, versavit
per thorum tenellos artus. Uri se dicebat. Credebat nutrix furere.
"Medebor huic tuo morbo, nata," dicebat. "Sed paulisper tempera tibi ab
his ineptiis. Spera bene: qui te conjecit in furorem, sanabit laesam
mentem. Ne desperes, amabo. Abeant hae intemperiae quae tibi nocent, me
necant!" Mane facto recta volat ad Rangonium anus, refert ut se res
habeant; soletur amantem puellam rogat, salvam velit pulchritudinem Jove
proco dignam. Perrexerat Rangonii mater ad villam duo distantem ab urbe
milliaria prima luce. Quid faceret juvenis? exorari se patitur: sequitur
anum quo ducit. Invenit sedentem in thoro puellam capillis, ut Maenadem,
passis, suspiriis macerantem molle pectus, tumido lacrymarum imbre
oculorum obscurantem soles qui Solem obscurent. Ut videt intrantem,
conjicit se, ut erat, seminuda in pedes. "Venisti ad me," inquit e collo
pendens, "venisti ad me, praestigiator, ut mentem adimeres mihi hactenus
nullius labis consciae. Redde me mihi puram: non potes; dono da te mihi
proprium et constantem: potes." Sub haec, fluxere ex oculis lacrymarum
uberes rivi. "Nulli cedebam," adjicit, "ex nobilibus quas in pretio
sunt. Splendebam honestatis laude; uni tibi, ut gratificarer, cessi. Ab
omni, eodem temporis puncto, mea laude cecidi, cum insano ultro tuo me
amore accendi. Misereat te mei. Aut fac, si potes, mea sim: sed ut me
novi, non poteris. Aut fac meus sis, et ex animo sis: poteris. Sed, ut
te novi, noles; quia amplexus tuos Veneri servas Venere dignos." Quid
plura? Onerari se diutius probris non est passus Rangonius. Pax inter
eos convenit. Pellicis Deae afflante numine, magna cum utriusque
voluptate sacra Veneri facta.
_Octavia._ Et sedatum prurientis Laurae salax oestrum ut et tui furores
in Ursinae villa, honesto lupanari?
_Tullia._ Inhonesti vocabuli maligne detorques significationem. Stulte
loqueris. Accipe. Lupae sunt et meretrices quae, nulla voluptatis habita
ratione, pretio merent, aut merere vulgo audiunt, putidae, e misera et
jejuna plebecula. Quocunque protervae se tulerint, lupanaris secum
sordes invehent; ignominiosum ipsae sunt sibi opprobrium. Verum in alto,
ut nos sumus, conditionis gradu positis, turpis haec non convenit
appellatio. Ex cujusque sorte et dignitate quaeque aestimanda, ut
judicium feras. Lupa et lupanar inventa sunt vocabula ad ignominiam
fortunae, non morum.
_Octavia._ Bellum documentum! Sed, puto, duodecim jam exceperas pila in
parma tua, cum has interturbavit Rangonius nequitias tuas, meas moturus.
Narrationis tuae filum abrupit; volo ad finem persequaris.
_Tullia._ Volo et ego.
_Octavia._ Venus Aloisium Fabriciumque male perdat, rebellantes in
naturalem voluptatis honestatem nebulones pessimos!
_Tullia._ Sed ingeniosi aiunt in hac re esse nihil quod vituperio
admodum dignum sit: nam aversum spelaeum esse muliebris partem corporis,
ut sunt et manus; igitur haud gravius delinqui quam si viri mentulam
uxor manu pertractet. In eo peccari si foemineum hortum imber non
irroret genitalis. Atenim quidquid id sit, Octavia mea, res mihi videtur
saltem ridicula, si non turpissima.
_Octavia._ At mihi et ridicula, et foeda. Nam quae voluptas haec esse
potest, sexum alterum alteri illudere opicis furoribus ardentem? Quis
hanc non abominetur infamiam, qui humanitati velit honorem haberi qui
debetur? In puella qui tam perverse ludit, venusti sane corporis violat
dignitatem. Nescio quo pacto hic invaserit furor nostrorum hominum
mentes.
_Tullia._ Cujusdam constellationis id fieri nequitia dicunt coeli
interpretes Astrologi, quae ultra Alpes pestem suam non aeque afflat
nascentibus. Hoc maxime Itali Hispanive puerorum puellarumque
delectantur munere. Cum petunt a nobis, corollarium; cum a pueris,
officium vocant. Oscis populis lusus fuit non inhonestus. Scis quam
ingenio Graeci praestiterint? Callipygam, pulchris natibus, Venerem
coluere, et sororibus callipygis pulcherrimae puellae pulchritudinis
laudem concessere. Is non oculorum fulgetris, non oris venustati, sed
pulchris natibus honos habitus. Sane qui femina non oderit, nates odio
non habeat necesse est. Negabis femorum esse radicem, et ab origine
potiorem partem?
_Octavia._ Sed jucundae visu, gratae tactu, faciant visui tactuique
delicias. Aliud quicquid gaudii qui praeterea ceperit, horribile
catharma quod auras funestat et aera, eum judicaverim.
_Tullia._ Bona verba! Quid illi probro verti debeat non video, qui in
fictitii hostis simulacrum experitur quid, cum justa conseritur pugna,
in figendo pilo possit, quod mox torqueat verum in hostem.
_Octavia._ Quam passa es contumeliam, ludicrum vocas?
_Tullia._ Negabis tu de Caviceo? Tuus te rubor, quo offunderis, arguit.
Minime es impudens. Quid insultas mihi, nugatrix?
_Octavia._ Semel ac iterum, fateor, periculum Caviceus fecit an posset,
nec potuit; postea constanter abstinuit. Pomeridianis horis voluit cum
nuda cubarem. Suaviantem, blandientem, prurientem nova incessit libido.
Supinae molli tactu palpabat nates--"Subleva, Octavia mea," ait,
"marmoreas has nates genibus innixa. Fave amori meo quem in furorem
vertis. Pateat pars utraque, et haec bona, et haec postica. Permitte
petat aestus meus libidinosus quam optaverit: nihil inde peribit tibi,
confide. Rore demulcebo tibi suo intimos Veneris locos; pleno et vero
tibi gratificabor coitu. Incipiam opus in sequiori, perficiam in bona.
Sic tibi abunde mihique satisfiet." Parui, et eunti ad Venerem objicit
se bivium: regia illa via, abrupta et sentibus obsita haec. Huic vero
admovet catapultam, proficit nihil; colliquescit inter reciprocantes
anhelitus et vehementes concussus in sudorem.--"Nihil ex voto ages,"
dicebam, "vis qua nec calamo via esse possit, trabem trudere magnam et
crassam? Vis disrumpi me? Vis diffindi, et e duobus lacunis unam
fieri?--Ita est, Octavia, insanio," reponit, et momento passerem
demittit in patentiorem subtus libidinis nidum. Post aliquot dies idem
conatus, idem exitus. Destitit iterum ab incoepto, et qua utrumque
juvabat, divisit me.
_Tullia._ Quae mihi hac super re contigere cum Callia, ipsa narras:
eadem omnino; nisi quod viae difficultatem oratione etiam adjuvi, ut
difficilior videretur. "Foemina nupsi tibi," dicebam, "et foeminae
quaesivisti amplexus. Prolem sperasti ex me et gaudium; sed qua foemina
sum et gaudium tibi et prolem creabis; nec honestatem laedes, nec
pudorem meum fatigabis. Si vis liberos, finge tu tibi in hac generis
humani officina faber praestans; si vis voluptatem, hic scaturit fons
omnium voluptatum quas illecebris et jocis suis procax Venus condire
solet. Accede ad hunc fontem. Nec nimis declivis via, nec confragosa,
nec item, quam opus sit eundi ad amorem, latior. Actum dixeris potius
quam viam. Hac age veredum. Ambulabit, per Venerem! laeto passu, nec, ut
facit, tam inani labore vexabitur. Quaerit ubi deponat onus, et melius
inveniet viam si quaerat solus, si laxes habenas." Risit Callias,
et:--"En laxo," ait; "suo se nunc agat ipse ingenio: nam ingeniosa res
est mentula, si quae alia." Confestim in stabulum recondit se quod
apertum sensit sibi, et onus magna cum utriusque voluptate post paulo
deposuit. Nec, post hos impetus furientis et caecae libidinis, quicquam
tentavit Callias quod molestum mihi aut indecorum utrique videri
potuerit.
_Octavia._ His super nequitiis quandoquidem nobis est sermo, rogo,
Tullia mea, aperi, si me amas, veros animi tui sensus, et rem omnem
fando explana, ut nata est, ut excepta a salacibus hominibus, ut
invaluit, ac qua tandem factum sit ratione ut quosdam ad se pellexerit
populos, alios tamen bene multos non attigerit. Advectum e Stgyiis
specubus sulphureum hunc opinor ignem, qui puros casti amoris igniculos
mixtura sua pestifera inquinaret.
_Tullia._ Recte judicas. Sic autem se res habuit. Omnes ullo absque
discrimine homines,
...Qua sydus currit utrumque,