se velle ire Callias in praedium nostrum Anconitanum rusticatum; nosti
amoenitates, magnificentiam villae. Cum diceret inter coenam, respondit
Lampridius se comitaturum libenter, si commodum illi foret: "Aperto
enim," inquit, "aeris aequore plurimum delector. At cum tecum fuero,"
reponit Lampridius, "nihil mihi rure poterit esse dulcius." Septem
continuos dies simul convixere, et ita Calliam coepit Lampridii
consuetudo, ut protinus omnes illi aperuerit animi sensus, et
cogitationum arcana. Laudavit ingenium meum Callias, mores, urbanitatem;
dixit praecipue me castitatis laude inter omnes mulieres lucere.--"Sed
non ita facilis es," ait Lampridius, "ut etiam si nolit caste vivere,
quod futurum non spero, id tamen non egeris, ut pollui non possit.
Confidendum sane sua de pudicitia uxori, dein ancillis, sed potissimum
serae; decipere potest uxor, corrumpi servi, nec corrumpi, nec decipi
sera.--In tua sum quidem sententia," inquit Callias, "ut fabricatur
Stephanus aurifex craticulam quae arci Tulliae meae extimum sit velut
propugnaculum.--Sapienter huic tu rei curas tuas," reponit Lampridius,
"adjecisti; nam, verum ut fatear, aeterno volo tecum et praeopto jungi
amicitiae nexu; at, ut sumus omnes suspicaces, timebam ne si cum uxore
tua agerem liberius, quod vix aliter fieri potest, id te in suspicionem
abduceret, quae tibi molesta, mihi infesta esset. Cum vero sera
occluseris, nihil admodum erit quod timeas, quod suspiceris. Interim
liceat per te mihi cras urbem repetere, postridie reversuro. Nam ex
Venetiis datae ad me litterae crastina die afferentur a tabellione, eae
ad negotium magni momenti quod mihi explicent, magnopere conducant; ego
vero cum res meas curo, tuas ago." Sic post decimam diem venit rogatus a
Callia, ut Stephanum urgeret, data ad eum et ad me epistola: "Nam ut
scias," inquit, "me mihi persuasisse te me esse alterum, rem
secretissimam tibi commendo: nolit uxor ab ullo mortalium sciri de ejus
me moribus dubitare, qui mihi liquido debent esse perspecti." Ut
ingressus est meum cubiculum, invenit me cinctam sodalium mearum corona,
et in his lucebat forma et decore Sempronia. Salutat omnes humanissime,
et redditis Calliae litteris, catenulas aureas, opusque totum, intra
tres quatuorve dies absolutum iri dixit. Reversus Lampridius, me cum
Sempronia nactus solam:--"Bene est, Domina," inquit, "intra paucos dies
vinculum fingitur tibi, et aurea porta pretiosis distincta lapillis,
horto tuo, quam pudicitia tua ipsa superbiat obduci suae, ita lucet, ita
diti fulget pretio." Rem dehinc objicit nobis ob oculos diligenti
pictura. "Sed," inquit, "clavis non cusa est, et hujus figuram, dum
fabrum variis ludo sermonibus, cerae huic felici providentia impressi.
Caeterum, ut optasti, Sempronia, felicem ambo ducemus vitae cursum."
Post enarrat qua arte, quove pacto in intimam se Calliae amicitiam
insinuarit, ita ut nihil jam eorum animis possit esse conjunctius.--"Te
fortunatum," inquit Sempronia, "hac duplici conjunctione, qua nihil est
in vita beatius, animorum cum Callia, corporum cum Tullia! Felix amicus,
felix amans, utriusque plena auctus es possessione, quae possideri
potest absque sollicitudine. Quae tibi vero dulcior videtur esse
conjunctio?--Dubitas?" ait; "respondeat ipsa Tullia.--Vana sim et
inepta," repono, "si quidquid meum putem vere dulce, et in me verae
voluptatis gustum invenire Lampridium posse.--Inveni," subjicit, "et
mens sit mihi saxea, cor aheneum, si extra amplexus tuos majores
voluptatum fructus a Venere capere me posse arbitrer!--Abrumpamus,"
inquit Sempronia, "urbanitatis vestrae hos sales, coena nos expectat;
ego vero cubabo tecum, Tullia, nam abest maritus meus.--Quid me igitur,"
ait Lampridius, "factum vultis?--Nolo autem," reponit Sempronia, "vexare
animos tuos; omnia bene se habebunt."
_Octavia._ Et cubavit tecum Sempronia, Lampridius inter utramque?
Utrique forte insudavit?
_Tullia._ Nequaquam. Nam cum summa nox somnum suasit post coenam,
deductus est in cubiculum suum Lampridius, sed ipsa induerat vinculum
pudicitiae Sempronia, clavimque abstulerat secum Victorius, dum Veronam
petit dicae causa, socio ad iter adjuncto sibi Jocondo. Prima vigilia,
ut constitutum inter nos, venit Lampridius, et in lectum se conjicit ab
inferiori sponda; hac parte jacebam: "Quid tibi vis? quis est?"
inquam.--"Tuus sum, Domina." Osculum infert, et momento temporis
conscendit in me nudam. "Nunc demum," aiebat, "fruar omni pulchritudine
tua." Libere et libidinose vulvam manu investigat, et confestim telo
obduro suo configit aestu incensam, primo ab ejus contactu, quem Veneri
Mars afflat subigus. Denique, ut uno verbo ejus comprehendam noctis
libidines et bona, ad duodecimum cursum veredum meum egit uno fere
spiritu.
_Octavia._ O Venus! quid audio? Vix una Caviceus nocte tertium peregit
concubitum.
_Tullia._ Septimum semel atque iterum confecit Callias cursum equitans
in veredo meo; octo novemque cum Sempronia Jocondus. Sed nihil admodum
est quod mirere de Lampridio: inexhaustus illi latet in lumbis Veneris
fons. Nocte tu proxime sequenti fateberis.
_Octavia._ Dormiebat interea mater mea, et particeps ludorum et jocorum
facta est?
_Tullia._ Anteacta nocte optime dedolata fuerat. Sex fututionum
prurienti impetu eam Victorius illa nocte pulsaverat, ter vero
pomeridianis horis ipsam Jocondus impleverat bonis suis.
_Octavia._ At vero, quid interea factum de infelici Julia?
_Tullia._ Dicam cum sciero quid de felici Octavia factum sit post
ereptam virginitatem. Nam timeo tibi a Theodoro.
_Octavia._ Recte memoras, ah! ah! ah!
_Tullia._ Rides? Evanuerunt promissa, et oppressae virginitati nullus
honos, ut loquebaris.
_Octavia._ Non abierunt quidem in auras, sed incentivum factus est dolor
pruriginosae libidini, et accessio non poenitenda dulcissimae
voluptatis.
_Tullia._ Ut voluptatis confinium est dolor, ita et doloris voluptas.
_Octavia._ Post tertium diem quam mecum cubaret Caviceus, admonuit de
proposito et sponsione in manibus Theodori facta, mater. "Debes
exsequias virginitati tuae," inquit, "parentandum illi est, quae tam
laudabilis et commendanda ad hanc usque aetatem tibi comes
fuit.--Memini, mater," repono, "et hoc cui me obligavi solvam nomen, cum
volueris." Quid plura? Convenimus Theodorum, qui jubet pomeridianis
horis, cum primum sol inclinaverit ad occasum, reverti. Obsequimur;
inducit me in sacellum interius aedis, et occlusis foribus, pessulo
obdito: "Nihil est," inquit, "quod timeas, filia, ab aliorum oculis
tibi, nam antistes praesum huic loco; secure agemus omnia." Tunc
sermonem instituit ad firmandum et obdurandum animum. Obstipo capite dum
loquebatur, et defixis in humum oculis, eo me ita sermone ad dura omnia
comparavit, ut si mori me jussisset, alacri animo lethum oppetiissem:
vide, Tullia mea, qua mens mihi arte fascinata est. Postquam me probe ad
omnia quae vellet vidit comparatam: "Etiam tibi," inquit, "praeibit
mater exemplo, in hoc severae sanctitatis stadio.--Nihil admodum opus
est," inquam, "sed quae neci virginitatis meae tam excellentis ultro
consensi, in me convertere iram tuam, vir sancte.--Non patiar," inquit
mater, "te solam pati has aerumnas, nam etiam ego huic occisioni
consensi."
_Tullia._ Egregiam vero pugnam!
_Octavia._ --"Bene est," inquit Theodorus; "cui autem generosius vigeat
pectus mox experiar; praesto sis, Sempronia.--Commoda mihi tuam opem,
nata," inquit mater, "ut citius hoc defungar virtutis officio." Solvo
illi subteriorem vestem, cycladem et stolam; tollit ipsa indusium ad
summos lumbos, et genibus ante aram flexis: "Noli parcere impurae cuti,
vir sancte," inquit, "libidinis meae campum lustra verberibus.--Cedo
igitur illam pietatis supellectilem," refert Theodorus.--"At vero, ex
assuto cycladi sacculo oblita sum," ait illa, "educere." Igitur dum
vestigat, dum in latus demittit corpus et vergit in laevam,
curiosissimis omnem imam corporis structuram luminibus sum contemplata:
illi candidissimae nates, in tumorem Veneri commodissimum elatae; crura
crassa, polita. Nihil accuratius effinxisse Natura videtur, nihil
pulchrius.
_Tullia._ De ejus parte nihil dicis.
_Octavia._ Pone stabam, ita videndae vix copia fuit; vidi tamen. Accepto
in manibus flagro, alacrem jubet esse Theodorus: tunc obmurmurans
concepta nescio quae verba, ac si naeniam praecineret, verberibus onerat
lumbos, nates et crura aversa. Parvas vero indulgens inducias: "Flecte
corpus, et demitte quam humillime poteris," ait, "ut etiam, quo loco
pollui te nuptiarum lex patitur, castigationem excipias quam mereris."
Recurvati lumbi exprompsere altius clunes, et interfemineum prodidere;
conjeci in eam rem oculos: pilis obsitus locus subnigris, crispis, non
admodum longis; rima aperta, longa, rubicunda. Huic decidit momento
grandinosa flagellatio in flagrionem cunnum.--"Hei! hei! hei! deficio,
siste tantisper," inquit, "acrius feris quam ferre possim.--Insanis,
Sempronia," reponit Theodorus. Sub haec verberationem durissimam
integrat; in lacrymas illa effusa est et gemitus, immoto tamen situ
corporis: "Erige nunc vero pectus," ait Theodorus. Obtemperat, et illico
evoluto supra umbilicum indusio detegit ventrem, crura, anticamque
corporis faciem. Mirabar ego attonita, cum mutato loco transit dexterum
miserae latus lanio beatus ille...
_Tullia._ Imo laniandus carnifex! Quid praeterea quaerebat in quod
acueret efferam illam crudelitatem?
_Octavia._ Audi... et eam partem tuetur ille limis oculis. At cum
apertam et paratam vidit, nec mora, coepit flagris caedere acerrime,
tres quatuorve pollices infra umbilicum primis verberum momentis.
--"Altius vapula," inquit illa, gemitu edito. Direxit ad haec ictuum
tempestatem subtus alvum ad femina et interfemineum, ita ut hoc cruciatu
misere angi testarentur lacrymae manantes ubertim ex oculis. Demum
rediit post eam hyemem serena miserae tempestas, hic desiit verberum
imber; humum osculatur, et vestibus adornatis, ad me respicit:--"Nunc,
nata," inquit, "tuae partes agentur; transi in haec quae desero
fortitudinis castra." Solvit mihi vestem; quae cum defluxisset ad pedes,
indusium altissime mihi circumquaque revolvit, ita ut nuda oculis
Theodori, et lanienae, antica posticaque corporis membra objiceret.
"Habebis te," inquit, "fortiter, nata; quae succedant momentaneis his
aerumnis et interiori in pectore enascantur gaudia, ipsa senties, nec
ego fando exsequar; nunc mitte te in genua.--Quam vellem," inquam, "hoc
officio ipsa fungerere, in eluenda me, mater! quae mihi inflixeris
verbera, feram sane ut tu tulisti, constanter et fortiter.--Id quidem
fieri non potest," reponit; "Theodori juris es ut sum ego, sed vis
vinciri tibi manus?--Volo," inquam, et ut volebam devinctae mihi sunt,
eo modo ut earum ope non uterer etiamsi eniterer.
_Tullia._ Pascebantur interea flore pulchritudinis tuae Theodori oculi?
_Octavia._ Imo admoto ad aures ore, insusurravit agere et pati fortia,
generosi animi esse.
_Tullia._ Sic agere et pati fortia, dixit Livius, Romanum est.
_Octavia._ --"Volo experiri utrum matrem fortitudine superes," Theodorus
ad me; "si obmutueris, palmam feres." Post expansa vola alteram
alteramque mihi clunem fovet; strictis dehinc duorum digitorum unguibus
summam cutem tanquam forcipe apprehendit, et vehementer vulsit; tamen
obmutui retenta anima, et exstincto imo in pectore gemitu. Dehinc e
lanugine pubis, tres quatuorve pilos, postquam pubem totam ad perinaeum
usque manu obtexisset ardenti et fervida, summis itidem unguibus
arripuit, et simul momento avulsit; nec propterea me tangi testata sum
doloris sensu.
_Tullia._ Fortis es, Octavia. Quid Cato ad te? Eodem autem supplicii
genere appetita est mater tua?
_Octavia._ --"Evolve vestes, Sempronia," ad eam Theodorus, "revela
excetram illam tuam," inquit. Dicto citius nudas admovet clunes. Ille
adfigit ungues; intremuit, et femur alterum tulit in altum, dolore
victa; nihil tamen locuta est.
_Tullia._ Haec prima fabulae pars; altera est quam exspecto de barbato
Cincinnato.
_Octavia._ Replicat vestem et indusium qua pars bona latet; objicit
uterum pulchrum, politum, niveum Theodoro; Venereum campum lana
vestitum, ut dicebam, spissa, crispa, venefica aperit. Ille aliquot
intercipit pilos, una omnes vellicat, post, vi impressa, divellit.
_Tullia._ O rem ridiculam, et ludo praegnantem non inficeto!
_Octavia._ Infrendere illa prae dolore, nec ideo verbum aut gemitum
emisit.
_Tullia._ Expedi tandem hanc narrationem.
_Octavia._ Vapulavi, flagro proscissa sum, nec elapsum mihi ex ore
verbum aut e pectore gemitus, qui ignaviam exprobraret: post Penates
repetimus. Ah! ah! ah! jam attingebam ostii limina, cum mater ad me: "Ut
te habes, nata?--Doleo, mater," respondeo.--"Momento faxo," inquit,
"dolorem excipiat voluptas deliciis affluens; mihi quidem, mihi sentio
nates et femora veluti formicis pererrari; num tibi idem quasi
aestuantis impetiginis ardor?--Plane ita est," inquam, "subsultant mihi
sub cute innumeri obtusae cujusdam aegritudinis pruritus, potius quam
acumina, et incendi me sentio.--Vertentur haec omnia," reponit,
"qualiacumque tandem sint, in gaudii inexhausti fontem," et me induxit
in cubiculum meum. "Projice te in lectum," inquit, "finge animi
aegritudinem quam non habes, mox mitto ad te Caviceum tuum, sed volo
ludi hujus qui vos committet, postea abs te reddi rationem." Paulo
postquam abiit, venit ad me Caviceus. Projectam in lecto amplectitur,
suaviis mulcet, tactu irritat ad gaudium:--"Audio," inquit, "tibi male
esse?--Et pessime est," repono; "nam audio te mihi subirasci. Quid vero
erroris aut delicti admisi in me?--Pura es sane ab omni in me delicto,
corculum," inquit, "me gaudiis hactenus cumulasti summis, summam tuis in
amplexibus inveni felicitatem; si de te conqueror, nihili sim, in qua
scilicet omnes delicias, omnes amorum cupiditates nacta est mea
mentula." Haec fatus educit e medio femore mentulam, manum adhibere
rogat turgescenti, et momento post adsilit in lectum, et demissis
femoralibus, detectoque ad zonam usque mihi utero, provolvit se in me;
infixit protinus hastam, ac illico ad primum concussum, profluit mihi
largus abundans e lumbis Veneris imber. Moriar, mea Tullia, si unquam ea
sit visa res sensibus meis gratior! Uno verbo omnia: hac coitione, ter
mihi litatum est Veneri, continua titillatione, aperto mihi ad opus
gaudii summi gurgite. Cum vero Caviceus ad metam pervenit, libidinem in
me meam aqua sua pluvia non restinxit, incendit novam, et cum
exscendisset, uri me patrantes ocelli docuere. Manum admovit horto meo:
hoc tactu soluta sum inani Veneris imagine.
_Tullia._ Rem mirifice narras, nihil tamen novi in his rebus. Nam
verberibus incussis eliciuntur ex omni corporis parte quae conducere
solet ad Venerem, infinitae spirituum alacriorum, vegetiorum, igniculis
fervidiorum compactis velut cohortes, quae dehinc in locos nostros, in
vulvam, in spermatica vasa, quod consentanea sint, sponte advolant: hinc
pruritus, et inflammatae Veneris libido. En quod tibi pro miraculo queat
esse: dux nostra Leonora, tam celebri stemmate clara, tanta fulgens
pulchritudine, tot animi corporisque dotibus praecellens, verberibus
debet foecunditatem. Dux maritus deperibat puellam, nullam tamen ex ea
procreabat sobolem, quod aegerrime ferebat. Tentata quae ars aut
industria ostentant omnia, nullus experimentis locus negatur; lusa ars
et industria, profuit nihil. Tandem ex Arabis responso, caesa ut tu es
virgis Leonora parentis suae manu. Ad hanc diem nullam ex Venere ceperat
voluptatem; hoc vero temporis momento, cum primum ad eam explosit Dux
catapultam, vehementissime mota est. Lacessiti iterum verberibus lumbi,
clunes et femora ad Venerem incensi, post aliquot dies; tunc parum
abfuit, quin sub marito subagitante deficeret, prae voluptate in
effluvium mirabile soluta est. Tandem parvo temporis interjecto spatio
perpessa idem incentivi genus, magna cum voluptate maritum excepit, et
rigidae caudae salaces ictus. Impraegnata est uteroque gerit. Sed et
audio esse nostros inter homines Alphonsum marchionem, quem verbera
excitant ad pugnam, alioquin imbellem et ignavum. Virgis caedi sibi
nates jubet, vapulat egregie, prostat interim illi uxor resupina in
lecto; dum vapulat arrigit, et quo acriores ictus, eo tentigo
vehementior. Cum parata sibi videt arma, aggreditur jacentem, et
rapidissimos ciens in substratam motus, perfundit in subantem coelestia
Veneris dona, et omnes quae ex Venere capi possunt capit voluptates.
_Octavia._ Sed vero si experta ipsa esses, quam non putem fore tibi
admirationem!
_Tullia._ Non experta quidem sum; sed experiar et etiam sequenti nocte
proxima. Nam volo te frui Lampridii mei amplexibus, qui jam per octo
dies rure detentus cum Callia ferias a Venere agit; sed dedit ad me
literas, quibus se crastina die monet adfuturum, Calliam velle ad se eam
ego, quum negotia nescio quae illic habet a quibus se nondum expedire
possit.
_Octavia._ Videbimus. Sed oblita es de Juliae nuptiis, cum devirginata
est, referre quae a matre accepisti.
_Tullia._ Haec sane sunt. Scis nuptias velut clandestinas fuisse; aberat
pater tuus, acciti ex affinibus nulli, intro res acta est, ut in fabulis
Veterum legitur, nullis inspectantibus. Nam antequam Sempronia novam
duceret nuptam ad genialem thorum, taurum passuram, implevit mollem
animum malignis consiliis. Quae dixerit, quae jusserit dici fierive,
quae utique et dixit et fecit inepta, intelliges. Ascenderat in
cubiculum Juliae Jocondus, nam illic res patranda erat, et exhaustis a
Semproniae viribus arma interrogabat virilia, an satis esset ad pugnam
animi. Advenit demum Sempronia, et Juliam nexui tradidit.--"Enimvero,"
inquit, "volo vestibus nudari a me Juliam, Joconde, tibi." Denudat suis
manibus puellam relicto indusio, vix tuentem pudorem ab oculis Jocondi.
Mox abiit Sempronia: "Vos vobis relinquo," inquit, "agite res vestras."
In proximum secessit cubiculum, e quo in id prospectus patens datur; nam
ostium hiscebat ut et Juliae. Illico advolvitur genibus Jocondi Julia,
id scilicet edocta. "Facilis tibi ero," inquit, "et omnibus tuis
voluptatibus obsequens dum vixero. Si secus contigerit, plecte sontem."
Osculatur ille, et erigit puellam.--"Exue autem indusium," inquit,
"corculum." Sed cum vidit ad haec vultum rubore suffundi, ipse
erubescentem et pavidam exspoliat. Ubi defluxit ad pedes indusium,
evertit in lecti latus resupinam, mammas parvas, duras, orbiculatas,
candidas, sororiantes, manibus terit, et osculis premit; post pectus,
ventrem, crura oculis legit, ac demum cogitationem et obtutum in Veneris
hortulum defigit. Ut sibi eam partem tractari, premi, diduci labia,
digitum immitti sentit rudis puella: "Eh! eh! eh!" clamabat, miscens
clamori gemitus et suspiria.--"Nunc," inquit Jocondus lectum ostendens,
"colloca te in hoc duelli nostri campo. O venusta membra quae me
cupidine inflammant!" Illa obtemperans mittit se in lectum; hoc aspectu
ignescere coepit et turgescere salax cauda; igitur ad latus puellae
fudit se Jocondus: momento Julia pulvinum suis subjecit natibus non
rogata, femina quam potuit latissime aperuit et, quod rideas, ipsa ultro
injecit manum in viri penem. Ille in risum erupit.--"Quid haec novae
Veneris facies indicat mihi?" ait. "Agedum!" et dicto citius intra
puellae femina se mittit pronus; illa clavum manu non amittebat, ac ipsa
dirigebat in se ruentis mentulae cursum, in fissuram suam ultro pilum
figens; post tollit crura altius, ita ut talis pertingeret nates. Sic ad
Venerem ipsa se composuit. Etenim cum sensit summum mentulae caput intra
cadurda esse immissum:--"Amove nunc manum," inquit Jocondus, "caetera
ego peregero." Ambas illico manus Julia in superequitantis lumbos
injicit, et arctissimo amplexu; sed Jocondus, cujus mentula tentigine
rumpebatur, totis viribus torsit in intima contum, vi sibi viam
aperiens, quo nulli hactenus libidini fuerat. Illa clamorem misit, nec
tamen situm mutavit corporis, et tertio quartove concussu in abditiora
Veneris adyta intrusit se fervida felixque mentula.
_Octavia._ Agnovit in virgine illaesum pudicitiae decus Jocondus? Sensit
nullis inquinatam fuisse amplexibus?
_Tullia._ Agnovit ut nostri homines solent, quibus in primis coitionibus
plerumque de virginitate virginibus fides.
_Octavia._ Verebar ut quae se ipsa patrandae rei accommodasset, id ei
fraudi esset.
_Tullia._ Intellexit facile Jocondus manasse has artes a Sempronia; ac
postquam primo hoc concubitu uxorem Juliam sacrasset:--"Quid vero,"
inquit, "Julia mea, te tam doctam judicasset? Profecto me in
admirationem ingenii tui traxisti, cum mea arma ipsa in te fixisti,
quibus lethum pudicitiae tuae conscisceres, cum me es amplexata, cum
vibrasti clunes tam frequenti motu, crispantibus, crissantibus lumbis;
cum voluptatem testata es suspiriis ignitisque tuis eheu! eheu!" Illa
vero silebat: "Age, age, eloquere quae tegis hoc silentio tuo," aiebat
Jocondus.--"Non ausim," inquit Julia, "sed haec omnia, ut accepi, fieri
debent, et solent etiam a pudicissimis, ut ego sum.--Quis vero," reponit
Jocondus, "dixit fieri solere?--Noli," refert Julia, "extorquere id a me
ut fatear.--Volo vero dicas," adjicit ille; "ni dixeris, non ita
judicabo puram, ut ais esse.--Sed, amabo, ne alteri unquam dixeris," ait
Julia, "quae me tibi vis dicere. Monuit Sempronia, talem me praestare
tibi, ex officio et munere meo esse, et sacramento adegit pollicerer me
facturam.--Bene est," inquit Jocondus. "Cave vero tu ne subodoretur te
mihi id secreti revelasse." Interea omnia et audiebat et videbat
Sempronia, quod utrumque fallebat.
_Octavia._ Qua spe illusit puellae credulitati tam maligno consilio?
_Tullia._ Nempe sperabat inde futurum ut puellae mores tanquam
liberiores suspecti Jocondo fierent, sed de his neutri ne verbum quidem
fecit hactenus.
_Octavia._ At enim quam institueras non perfecisti narrationem.
_Tullia._ Ut omnino implevit puellae vulvam crassa et obdura mentula, in
eam ad coleos usque inducta:--"Me crucias," ingemuit Julia, "parce!
parce!" Ille interim crebris subagitationibus urgebat; dum vehementiores
se in concussiones fundit: "Oh! oh!" inquit Julia, "prae voluptate
morior; perge, perge, preme, impete fortiter, adige altius telum!"
_Octavia._ Ah! ah! ah!
_Tullia._ Scilicet id consilii dederat Sempronia: "Cum primum te, Julia,
aliqua tangi titillatione in illis locis senseris, testare majorem etiam
sentire quam vero senties, voluptatem. Urge maritum verbis, osculis,
suspiriis, motitationibus. Sin minus, stupidam te et saxeam credat, quod
nolim, qui meus est in te amor, accidere." Igitur ad primam pruriginem,
puella intacta et cujus in locis ingens seminis genialis ardebat vis,
coepit nates vibrare, succutere quanto poterat impulsu Jocondum, quem
incredibili voluptate perfudit. Nec sane Juliae minor delectatio; nam
per longas concitatasque motitationes, tandem in profluvium Veneris
dilabi se sentit: "Hei! hei! hei!" exclamat, "quid hoc est rei? Quid
sentio? deficio." Haec dicens obmutuit, velut mota mente ingemiscens,
contremiscens. Manum Jocondus vulvae languentis admovet, et extracto,
ita ut caput tantum intro lateret, pene, invenit infectum liquido
Veneris contagio, nec adhuc ipse evomuerat in vulvae Juliae sinum
libidinis suae virus. Tunc impellit hastam, concutit, premit, nec illa
movebatur; substitit tantisper ille.--"Quid vero is sibi vult stupor
tuus, Julia?" inquit, suaviis labia rosea lacessens.--"Sane deficio,"
respondit, "me voluptate tanta implevisti, ut ad cumulum felicitatis
meae nihil addi praeterea posse arbitrer, praeterea nihil." Integrat
ille concussiones. "Jam apud me non sum," aiebat illa, "ita me hae
confricationes ad Superos tollunt!" Et ipsa demum commoveri denuo
coepit, et subare, subsultare, donec se fervido rore intro sentit
irrigari: "Ah! ah! ah!" exclamabat, "quid etiam istud est?" Utraque
Jocondus manu ad se admovebat puellae nates, praesto illa uterum et
lumbos altissime sustulit; interim exstillabat in ejus concham igneus
Jocondi tubus. In eam imo versa est amentiam, ut, cum deplueret
prolificus humor stillatim, manu injecta virile telum caperet,
exprimeret, emulgeret, ne quid omnino sibi ex tam dulci deperiret
munere; testiculis Jocondi molliter compressis, quasi foveret, penem
egregie emunxit, ut ne guttula quidem exciderit, cum eductus est e
vagina.
_Octavia._ Tam longo certamine non fracti sunt delicatae puellae artus?
Sed vires amor, et amoris comes voluptas suppetebat.
_Tullia._ Uno praeterea concubitu ad lucem recreata est Julia; is vero
primus duorum triumve loco fuit. Alter, ut ipsa fassa est, minorem in
ejus venas voluptatis sensum infudit: nam post sextam septimamque
decussionem, recluso rivo ex Jocondi lumbis Venereum virus, cum primum
Julia exorienti inciperet pruritu aestuare, depluit, nec ad Veneris
metas perducta est.
_Octavia._ Nocte tamen sequenti, ut refers, bis in ejus effusus est
complexus Jocondus?
_Tullia._ Sed soluto prius beatae matris tuae vulvae stipendio ei meret;
itaque integris non est potita mariti lumbis, nisi bis alterum abhinc
mensem.
_Octavia._ Nam expresso a matre prioribus amplexibus Veneris succo, quod
superest, faex tibi videtur et lutum.