pudicitiae, esse virtuti honestarum mulierum longe utilissimum amicum,
et rogaret num induere id vellem, ac mater id consilii daret.
_Tullia._ --"Quid me opus facto est?" inquit Julia, cum dejiceret lecti
operimenta vir ejus.--"Immitte," ait, "pedem alterum intra catenulas has
duas, alterum intra has." Immisso utroque cingulum ad superiora
retraxit, cataractam rimae opponit, cingulo pectus imum paulo supra
lumbos devincit, seram immissa clavi occludit: "Nunc in tuto est tibi
pudicitia," ait; "bene est; an aegre feres?--Non equidem," inquit. Mox
surgere nudam jubet, e lecto demittere se, ambulare. Ut jussa erat,
surgit, exsilit e lecto, progreditur aliquot passus, ait se non ita
commode ut prius ambulare, divaricatis cruribus sibi ob cataractae
amplitudinem.--"Assuefies," ait ille; "molestum nihil mirum id sit quod
novi pateris." Mox jubet pronam humi demisso corpore procumbere.
Procumbentis dorsum, clunes miratur, nam ad amussim dicitur Natura ejus
corpus expoliisse et effinxisse. Tentat utrum digitum, quidve simile in
ejus rimam induci possit; illato digito negari sentit ingressum. "Tuta
sunt omnia," inquit. Repente ad Semproniam se proripit: "Nunc, domina,"
ait, "accipe duas claves, sed prius istam" (mentulam ostendit), "nam
rumpor.--In bonam accipiam partem," refert Sempronia. Ipsa revolvit
vestem et indusium, resupinamque sternit se in proximum lectulum.
Impellit ille veretrum, et admissis equis feruntur impetu ambo ad summam
quam cepere voluptatem. Re patrata:--"Jam clavem reddo tibi tuam serae
meae tam aptam, cede alteram," ait Sempronia.--"Ecce habes," reponit
Jocondus, "sume.--Nunc accipe," adjicit Sempronia, "quae sit animi mei
sententia. Volo cum Julia rem tantum habeas liberorum creandorum causa,
omnes vero voluptates tuas mecum expleas; volo cum ea vere te maritum
esse, mecum procum et amantem. Ideo tibi hanc tantum clavem reddam
quindecima quaque nocte, cum prius tamen hortum meum rore demulseris tuo
semel atque iterum: nolo enim Juliam nosse quid in his rebus possis,
quam sint tibi firma latera, robusti artus. Volo autem eam esse in
opinione, sic maritos omnes se cum uxoribus habere. Orabo Theresiam,
amitam meam, ejus interea ignes sermonibus et castigationibus identidem
aut sopiat, aut exstinguat. Si, ut hactenus fecisti, me amabis, mihi
obsequeris, si mea voluptas una, et fidelis, te mecum esse non piguerit,
habebis patronam ultra vota tua beneficam: sin minus, hostem infestam.
Scis aut amare, aut odisse mulieres: nihil esse tertium.--Accipio
legem," inquit; "quis me beatior esse possit inter mortales, quem
voluptatibus cumulat pulcherrima mulierum, ut optima, quem liberis
donabit vere meis lepidissima conjux? Eam vero tibi mancipio do, et
dedo; nec, si volueris, cum ea cubabo, ne scilicet contactu meo vegeta,
florens, valetudine pollens ad libidinem inflammetur.--Absit haec a
lecto geniali vestro injuria!" reponit Sempronia; "cum senseris ardere,
fac sciam: Theresiae, quae omnino pendet a nutu meo, ope restinguentur
incendia. Ad Venerem meam haec sit tibi volo incentivum, ut modo fuit."
Ita invidet uxori maritum, Jocondumque vult proprium habere, stabili
velut connubio junctum.
_Octavia._ Invidit etiam tibi, puto.
_Tullia._ Invidit; et, quominus quererer me ab ea lusam, Lampridium
substituit Jocondo. Ex Anachoretarum numero fuit Lampridius, qui omnem
etiam hominum aspectum fugiunt; sed cum se nullius adhuc vinculis
innodasset, accepto commeatu, transfuga patriam repetiit Penatesque.
Illi ingentium bonorum cumulus; sed inter cives ob mutatam vitae
conditionem laesa fama. Igitur licet bono, nobili, diviti, et
adolescenti, frustra illi nuptiae tentatae cum Lucidia primum, et postea
cum Livia, nobilibus puellis. Hac affectus injuria, quae maxime pupugit
animum, abjecit omnem conjugii spem et votum. Affinitate conjunctum et
amicitia hospitio acceperat, qui solum fere exilii causa verterat, pater
tuus. Cum aedes vestras frequento, cum eo mihi verba plura, ac sensim
sine sensu in id adductus est, ut ingenio meo faveret, fortunatum
diceret Calliam; se vero, si talem sors bona amicam daret, Superis suas
non invisurum felicitates. Sempronia, ut nascenti amori gratia et suavi
sermone atque illecebris obstetricarem, suadet. "Nam, si Lampridium,"
dicebat, "tuo amore incenderis, nulla res eum unquam abs te avellet,
sola mors eripiet tibi. Novi hominis constantiam, et animum; odio vero
affines omnes et consanguineos prosequitur: certo certius ejus in tuam
domum fortunam omnem derivabis." Quid plura? quae se scit mulier amari,
vix ac ne vix quidem illum non amabit a quo amatur. Amabam Lampridium,
et paulo post in has convenimus conditiones, navante ad hoc sedulam
Sempronia operam: se daturum Calliae omnium bonorum suorum partem
publico instrumento, ac constitutum iri, si absque testamento moriatur,
eundem dici sibi heredem: me vero chirographo mea manu scripto omnem
illi in me potestatem daturam, ne tamen quicquam promissuram ante
transactionem hanc cum Callia pactam: quod paulo post, consentientibus
quorum intererat, et plaudente Sempronia, scripto mandatum. Eadem die,
antequam Laribus vestris valediceret, conveni Semproniam, ornatu
cultuque eo nitens qui formae meae novas Veneres adderet. Affuit
Lampridius, qui meis mox genibus advolutus: "Te Deam veneror," inquit;
"certe mihi semper Dea eris: patere mortalem divina tua frui
pulchritudine; meis steti promissis, sta et tuis.--Stabit," reponit
Sempronia, "vivite felices ambo, qui alter alteri satis ampla eritis
felicitas, vestra si bona noritis. Interim agite res vestras." Dicens
exiit, occluditque fores.
_Octavia._ Quid tunc Lampridius?
_Tullia._ Surgit in pedes, osculatur, mammas tractat, et pugnantem ut
quae vinci vellet projicit in lectum, revolvit vestem et indusium, et
dexteram demittit intra femina. "Linque, linque, apage, apage," dicebam,
"perdis me, ausim postea tollere oculos, coelum suspicere? Quid me
dehonestas?" Ille osculis vocem praecludebat. Mox vi impellit hastam;
vorat eam uno succussu adactam pruriens vulva, et quo penetrat intus
momento, pluvio semine multo me sentio irrigari: copiosiori nunquam
imbre depluerat in hortum meum benefica Venus. Emorior etiam prae
gaudio, Octavia mea, cum memini ejus horae, quae vitae meae dies omnes
longe bonis suis superavit. Nec praeterea defecit: novos concussus
integrat; dilabor iterum atque iterum in effluvium. Tandem ejecit in
sulcum, tam firmo ligone tandiu proscissum, libidinosis excretum e
lumbis rivum.
_Octavia._ Habes profecto Herculem, ut dicere soles, non quales sunt
reliqui homines.
_Tullia._ Post secundam ejaculationem eosdem concussus repetit.
Scilicet, ingenue fateor, fututiones fututionibus continuat. Semel, ut
jam audiisti a me, duas in me Callias iteraverat uno cursu; hic tres,
quo pervenisse paucos praeterea puto Veneri caros. Eodem momento me
cepit acerrimus pruritus: effusi sunt omnes mihi sensus in Venerem.
Nescio quid servaveram huc usque pudoris, obstinato animo: hoc momento
me mei etiam cepit oblivio. Ex humili lecti sponda pendebant mihi pedes,
et me vehemens incessit succutiendi equitantis furor: innitor pedibus;
uterum tollo et lumbos quam altissime possum, obviam eo ruenti. Tunc
suavium dat, manum sub nates mittit:--"Nunc me gratum esse tibi sentio,
domina," inquit, "agedum.--Quid agam?" repono, "insanio." Eodem momento
connivent oculi patrantes, anima me reciprocando deficit, rabida
titillatione sentio largum liquescere in humorem. Advertit Lampridius,
pulsat, impellit, agitat: mox et ipse fervido me ferit seminis ictu. Sic
alter in alterius amplexu deficimus.
_Octavia._ Moves me ad libidinem: Vestam hac tua fabula salaciorem
redderes quam sint passeres Veneri sacri.
_Tullia._ Recedens Lampridius suavium tulit resupinae:--"Pugnam,"
inquit, "post paulo iterabimus; quale demum ferres judicium de me, si
cum tam praestanti, ut tu es, pari, ignavum me praestarem pugilem?" Ego
vero, ut exsurgere e lecto volui, percepi me deficere lassitudine; nam
illius ope, ut erigerer in pedes, opus habui; nec facere potui, quicquid
conata sim, quin dilaberer in lecti spondam.--"Hei mihi!" exclamo,
"vires omnes infregisti mihi impotenti hac vesania tua, Lampridi; quid
faciam? haudquaquam me potero ferre in domum.--Recrea corpus quiete,
Diva mea," inquit ille, "et si potes, modico somno; ego sane alacer et
laetus sum: quidni sim, qui in te, coelestis pulchritudinis foemina,
explevi libidinem meam, quae Venere potior es? Interim abeo, quiesce."
Cum haec loqueretur, advenit Sempronia ridens, et cantillans nescio quid
liberi et pinguis.--"Ut foedus inter vos feriistis?" inquit, "ut vestris
vos bonis ingurgitastis, ut se res habent?--Ego vero," inquam, "perii,"
expressis lacrymulis aliquot invite manantibus.--"Quid fles, Domina?"
ait Lampridius, "tuus sum, ulciscere ut volueris petulantem, qui tuis se
deliciis immersit.--Apage," reponit; "ut satisfecit voluptati tuae? ut
gratam invenisti, et aptam libidini?--Nemo," inquit, "unquam fuit homo
me beatior: omnes quas mente concepi, quae vix opinione excogitari
possunt, in ea inveni voluptates.--Tu vero, Tullia, loquere;" ait
Sempronia ad me, "ut tuis sensibus satisfactum? ut placuit tibi
Lampridius?--Placuit sane," respondeo, "ut praeterea nihil optari melius
aut dulcius queat; sed, me miseram! rupit artus meos lassitudine, ut vix
tres passus ambulare possim, ita fatiscunt mihi lumbi.--Te miseram! ah!
ah!" reponit Sempronia; "sed abi, Lampridi.--Abeo," ait, "si veniam
indulserit Tullia mihi, si amare me professa te teste fuerit.--Et do
veniam," inquam, "et te perdite amo, qui me honore summo pudicitiae quo
superbiebam, hanc me deturbasti in turpitudinem, quae me pudore obruit."
Dehinc osculatus me, excessit: excedentem vero insequuta est
Sempronia.--"Paucis te volo," inquit, "siste gradum, nec quae tu aut ego
dixerimus, ad Tulliae aures ire poterunt. Dic libere, reperisti in ea
quas sperabas delectationes?--Majores multo," inquit, "quam pollicitus
eram mihi. Forma Tulliae divina, divinum eloquium, divina dona: quas
tibi reddam gratias pro tanto munere, quo vehor in coelum? Sed, amabo,
obtine ut, antequam exeat dies, satiari me permittat suo concubitu.--Nec
te satiari juvat," refert Sempronia, "nec ejus e re est ut te ejus, aut
illam tui, ulla unquam capiat satietas.--Inepte loquutus sum," ait, "sed
intelligis quae mea debuerit esse oratio.--Servabo hanc tibi in hoc
cubiculo ad crepusculum usque," inquit Sempronia, "nam coenabit nobiscum
vir ejus: cras translato in eorum domum hospite, liberius ages cum ea,
quod faustum felixque utrique sit; abi et cura corpus.--Curabo," inquit,
et abiit. Reversa ad me Sempronia refert quid sibi cum Lampridio fuisset
sermonis, quid mihi cum eo rei fuisset rogat itidem. Refero, me
gravissima queror premi defatigatione.--"Reficiam extemplo vires tibi,"
inquit, "hoc labore exhaustas; recreabuntur lauta gustatione, et leni
quiete; sine irrepat tibi somnus, dum ad Calliam, qui te ad se vocat,
eo, et ut opinor, ad conflictum: tibi dolere caput dicam."
_Octavia._ Calliam forte vocabat, qui Jocondus erat.
_Tullia._ Rure agebat hac die Jocondus ad villicos missus. Vix videram
somnum, cum ad fores nescio quid audio strepitus; reclusis, video
lautissimam afferri gustationem.--"Surge," inquit Sempronia, "cibo hic
tibi repellendus capitis dolor. Agedum." Edi, bibi hilariter, ac illico
restitutae mihi vires. Desilio de lecto, complector Semproniam meam;
mihi sortem gratulor. Post duas omnino horas, ecce Lampridium, qui
humanissimam impertit nobis salutem; aderant enim e domesticis quidam.
At enim ubi recessere servi, effusus est in meas laudes et gratiarum
actiones; sed abrupit sermonem Sempronia:--"Jam is est," inquit,
"excogitandus nobis modus et ratio bene et secure vivendi; cavete ne
laedantur Calliae oculi: quae pestis in utriusque immineret caput, si
quid subodoraretur de rebus vestris!--Nihil prorsus ab eo timeo," inquit
Lampridius, "nec dominae meae, ut sit hominum perspicacissimus, si
quidem velit illa ex praescripto meo vivere.--Volo maxime," aio, "tuo
regi arbitrio: ab hoc tempore habebis addictissimam Tulliae
animam.--Principio," inquit, "novi Calliae ingenium: nec bonus est, nec
malus, sed qui aut bonus, aut malus fingi facile queat. Post paucos
dies, polliceor tibi, Domina, futurum mihi et amicissimum et
familiarissimum. Expiscabor etiam intimas mentis cogitationes: caetera
committe industriae meae. In id maxime incumbe, tuis ut ne ex oculis,
ore, gestu quicquam percipiat, quod amorem mutuum nostrum aut
testificetur aut significet. Ego variorum, et imo duriorum, ero in te
consiliorum author, cum e re tua meaque videro, quae tibi saluti sint,
aut sospitent amores nostros. Quam egeris in hac fabula personam, ex
illa vitae nostrae salus et felicitas omnis pendebit.--Nihil,"
respondeo, "mihi a me tibique timeas. Prudentissimam et obsequentissimam
habebis.--Obsequentissimam?" inquit, "nunc sciero: peto osculum.--Dabo,"
inquam.--"Peto suavium, non osculum," ait.--"Dabo," aio.--"Peto
complexum," inquit.--"Dabo complexum," inquam.--"Peto plenum gaudium."
Tacebam ego.--"Obmutescis, Domina?" ait, "negas mihi hanc
beatitudinem?--Utere jure tuo, inepte," reponit Sempronia; "vis ipsa te
suum tollat in equum? Huic insistam ostii limini, nam qui sciunt, hic te
esse, domestici, ut mali sunt et protervi, mirarentur solum cum Tullia
esse relictum." Urgebat interea paterer in amplexu meo liberari se
amoris aestu, et ubi paulo secretius abesse a Semproniae conspectu
vidit:--"Quid vereris? excubias agit Sempronia." Vi igitur impellit in
lectum, et collocatam commodo corporis situ petit, meam mentulae manum
admovet, capiam rogat.--"Quid vero tu," dicebam, "ad hanc me cogis
foeditatem?" Retraxi manum; conscendit in me stratam et, detectis
inguinibus, exspectantem teli mucronem in parma mea, non alba, non
ingloria. Demittit femoralia, mox procumbit in pectus meum, utero uterum
pressit, et telum infixit.--"Nunc ostendes me abs te amari,"
inquit.--"Dubitas," refero, "qui prostitutam me habes omni libidini
tuae, te amari?--Fungere igitur generose et fortiter partibus
tuis.--Fungar," repeto. Tunc vehementissime coepit concutere; ego
succutere, nates tollere crispantes, motitare flexibiliter lumbos.
Primus titillationem praesentit advenientis gaudii, at omni nisu et
agitatione pervivaci exorienti favi libidini; post, intro sensi in
lumbis aperiri mihi Veneris fontem:--"Ah, ah," inquam, "quid me vexas?
age, age, deficio!" Hoc exiit temporis puncto ex me in me Venerei roris
dulce coeunti donum.--"Agite, agite," sub haec Sempronia; "ecce audio
venientem Calliam ad nos." Dejicio equitantem re nondum bene patrata,
nam cum exiit e concha mentula, uterum fervidis polluit guttis stillans.
Momento post:--"Nihil est, nihil est," inquit Sempronia, "nescio quae
meis vox auribus illusit." Dicto citius in me resilit Lampridius, adigit
iterum hastam, novum aggreditur praelium. "Me necas," dicebam, "secede
paulum; me in animae ducis deliquium, vocabo Semproniam." Interim ille
imperterritus rapidis subagitabat concussibus; novos excitat aestus in
me, stillat abundans mihi ex abdito intra lumbos Veneris fonte virus;
demulcet iterum me pruriginoso semine, et ni progressa ad nos Sempronia
diremisset pugnam, ad tertium processisset effluvium inexhausta illi
libido.--"Satis est ludorum," inquit, "timeo non hominum, sed fortunae
insidias." Exscendimus uterque e lecto, et magna cavit cura Sempronia,
ne quid in vestium attritu, capillorum confusione, corporis ornatu,
exprobraret mihi meam licentiam. "Tam velox tibi sit veredum, Lampridi,"
inquit Sempronia, "quam bonus et egregius cursor es!--Habeo," inquit,
"non cursor, sed servus, et ex animo servus, quae me ad summum vexit
voluptatis cumulum, patronam non veredum." Igitur nuptiae primum nobis
factae sunt apud Semproniam, et sub ejus oculis, quae amores nostros
nascentes velut sinu suo fovit. Acceptum illi refero Lampridium meum,
qui et tuus erit, juvenem, comem, urbanum, vegetum, fortem, quem nec
Hercules in hoc certamine viribus et lateribus superet, illi cedat
AEneas pectore et armis: nam amplum illi et firmum pectus, et bene
compacti ad laborem armi, quorum victoria sumus et triumphus.
_Octavia._ Perge dicere, amabo, mea Tullia, de his rebus vestris, quarum
me mirifice delectat narratio; saltem praecipua deliba capita, et qualis
in te fuerit primis diebus, eloquere.
_Tullia._ Rides, inepta: illi summa dies non dissimilis primae; aeque
calet, aeque ardet, aeque in amorem meum furit. Coenavimus illa prima
die ambo, cum parentibus tuis, vestris sub tectis, coenavit et Callias;
quos inter se severint sermones abs re dixerim. Revertimur domum. Multa
de Lampridio loquitur Callias: multam inesse humanitatem, ad ejus se
intimam proclivi ferri via amicitiam, honestum, et moderatum, et multi
ingenii adolescentem videri. Bacchum sequitur Venus. Dum videt vestem me
deponere, et eductos intumescere mammarum globos (nam multa nox quietem
indicebat), antequam me mitterem in lectum, manu captam inducit in
musaeolum illud geniale, nostro lecto proximum. "Hic erit locus,"
inquit, "et Veneri sacer et Musis." Tollit altera manu stolam et
indusium, altera mentulam longam, gravem et si unquam alias rigidam et
contentam admovet cryptae meae. "Protende adversus me lumbos, Tullia
mea," inquit. Projicio. Tunc impetu facto trudit in vulvam, occupat
totam loci capacitatem, agitat ille delicias suas frequenti motu, et
irritat ad novos pruritus; motito similiter lumbos, crebro et frequenti
succussu; utramque mihi clunem utraque manu comprehendit, deducit,
reducit magna vi ad se. Primam me urunt ignei advenientes Veneris
stimuli, semen mitto; consequitur rabiem meam Callias: "Jam diffluunt
mihi venae, age, age!" Motitationes integro excitatiores ad ultimos
usque seminis spiritus; mihi vulva ad plenam voluptatem egregie,
maritali exhausto tubo, operata est, comprimendo et exsugendo caram
mentulam. "Nunc volo," re patrata inquit Callias, "mecum de nostris
imposterum rebus alacriter convenias, Domina: nam domina semper eris
mihi.--Volo equidem," respondeo, "quidquid volueris me velle; quod nolle
jusseris id utique nolo. Scelus sit mihi et flagitium non eadem per omne
vitae tempus sentire ac tu senties! Quid cupis, Domine, praestari tibi a
servitute mea?--Equidem," inquit, "persuasum mihi est te esse
honestissimam, et pudicissimam, quamquam vulgo dicunt non admodum castas
esse quae sunt litteratae; timeo tamen virtuti tuae, nisi tu illi, nisi
ego opi fuerimus.--Quae res, quae mea culpa hanc injecit cogitationem in
animum tuum, anime mi?" inquam, "quae de me tua est opinio? Nec tamen
deprecari velim quidquid ceperis consilii.--Volo," inquit, "induere tibi
cingulum pudicitiae; si pudica es, non detrectabis; sin minus, videris
ipsa num merito movear ad id quod meditor.--Quod volueris," refero,
"induam, et qualecunque sit, laeta feram; quae tibi sum nata, tibi etiam
uni ex animo foemina ero et praeclusa omnibus reliquis, quos aut sperno,
aut odi: nec alloquar Lampridium, imo nec respiciam.--Non faxis,"
inquit, "imo volo te cum eo familiariter sed honeste agere; nec ille,
nec ego habeamus de te conquerendi causam, ille si durius eum habeas,
ego si liberius; sed veniet a pudicitiae cingulo liberioris cum eo
consuetudinis tibi usus, cum Lampridio mihi omnis securitas." Tunc vitta
sericea, qua supra lumbos involvit corpus meum, dimetitur ad
crassitudinem corporis quae futura sit cinguli amplitudo; dein ab
inguinibus meis ad lumbos, id etiam alia vitta definit spatium. Hoc
facto: "In hoc etiam curabo," ait, "palam fieri tibi quanti te aestimem;
erunt catenulae quae villoso panno sericeo involventur aureae, erit
cataracta aurea, craticula aurea, lapillis pretiosis exterius distincta,
et faber aurarius hujus nostrae urbis praestantissimus, mihique multis
obligatus beneficiis, in id incumbet, ut praecellens sit artis suae
specimen; etiam honestabo te, dum videbor facere injuriam." Quaero,
quanto tempore perfici id cingulum possit; respondet, intra quindecim
dies absolutum iri, interea petere ne irretiri Lampridium ullo mecum
feram commercio sermonis, postea ut animo insederit me cum eo gesturam.
Ivimus cubitum, ac ea nocte ter iniit me, ter plenos libidinis gurgites
evomuit in cymbam meam, magna cum utriusque voluptate.
_Octavia._ Te Veneri caram, cujus hortum, intra tantillum temporis,
irroravit novem continuis coitibus Venus! Et potuisti ad haec curricula
impigre desultori inservire?
_Tullia._ Potui sane, et etiam incitato cursu ad postremum coitum, cum
Cupidineus imber e stillicidio decidere maritali negare velle videretur,
ita commovi, agitavi, succussi, ut vel invitus magna stillarit copia. Me
convenit sequenti luce Sempronia; refero omnia haec Lampridio, ille qui
paulo post advenit,
... Nostris novus incola terris.
_Octavia._ Nihil autem rei tecum habuit illa die?
_Tullia._ Nec nisi post decimum diem; per id tempus nullus cum eo mihi
familiaris sermo, cum videremus defixos Calliae in nos esse oculos, et
ejus jussu etiam servorum:
... Lingua mali pars pessima servi.
Nosti hujus generis vecordiam et malignitatem. Osculare vero tu me, nam
in tuo vultu nescio quid video lineamentorum nobilis Galli, qui in me
Romae anno proxime praeterito explosit militariter catapultam suam,
spectante et procurante Lampridio; nam tres adjuvae qui eum comitati
fuerunt et in me fodienda desudarunt, etsi firmi et robusti, haudquaquam
me tam egregie oblectarunt.
_Octavia._ Quid portenti audio? Quatuor tu homines peregisti, tam
tenera, tam venusta? Tibi sub hoc cursorum numero lumbi non disrupti?
_Tullia._ Scies alias; sed vis orationis me cursum tenere quam institui?
_Octavia._ Volo et rogo.