recumbenti, papillas molli tactu pressit, concham adhuc roscidam
tractavit, mox laevam manum meam mentulae admovit. Rogavit caperem;
cepi. Dein me jubet componi ad congressum; obsequor. Conscendit subito,
et mentulam applicat ostio: nulla mora, subiit gurgustiolum id meum
rigidus hospes; sed, hausta media parte, ad quinque pollices altos
haesit.--"Nunc," inquit, "volo, hera mea, numeres omnes concussiones
meas. Vide ne pecces in numero.--Cavebo," inquam, "et morem geram." Tunc
altius impressit mentulam: dum vero concussionum numerum duco, et in ea
re figo cogitationem, impetu fregit ostium, et in adyta Veneris irrupit,
ad coleos usque, fulminea mentula. Me acerrimus dolor coegit ad
ejulationem, injunctique muneris in hac perturbatione tulit
oblivionem.--"Me necas, Cavici, me necas!" exclamo; "parce miserae.--Jam
tibi res acta est," inquit, "ecce me totum, quam longus, quam crassus
sum, voluptas mea, vorasti.--Absiste paululum," inquam, "recede, educe
gladii cruenti partem.--Imo altius abdam si possum," reponit, et dicto
citius iterum furiose irruit, et ita pubem pubi conjunxit, ut se in me
penetrare velle totum videretur. Tollo tunc vocem:--"Non sentis,"
dicebam, "pulsas uteri mei imum fundum? Jam necas, abscede; totum
gladium hunc tuum noli immergere in corpus meum!" Recessit ut rogabam,
et cum mediam traxisset machaeram ex vulnere:--"Quid? dulcis uxor?"
infit, "anchora tetigi abyssi fundum?" Mox sensim sine sensu coepit
denuo immittere.--"Adverte," inquit, "cum primum intro pulsari te
senties, libere vocem mitte, abscedam illico. Nam equidem libido est
frui bonis tuis, sed haec me non tenet dementia ut cupiditatem meam
velim in saevitiam mutari." Inducit ad haec altius mentulam, et cum
urgeret:--"Siste," inquam; "carum sed dirum vulnus infixo mucrone
infligis." Retraxit iterum: "Fugit," adjicio, "cum telo tuo ex hoc
vulnere dolor omnis; profundius, amabo, ne impellas." Pubi autem meae et
vulvae quatuor omnino pollices latos superexstabat virile pilum.--"Novi
nunc quantam mentulae meae partem impune possis excipere. Modo tres
pollices superemineat, nullus tibi nocere poterit impetus meus.
Accommoda igitur mihi manum, et ut ipsa tibi mihique sit quaedam cunni
tui accessio. Nam, et nescis, totum venustae, ut tu es, puellae, corpus
cunnus unus est." Facio, ut fieri cupiebat: insinuo in eam partem manum;
et stricto digitorum complexu arreptam mentulam comprimo. Novas sane
concussiones integrat, ac post decimam resolutus est, meque levi movit
titillatione dum seminis rivos meam effundit in paludem. Nihil
praeterea; nam ejeci nihil.
_Tullia._ Ingenua sane et festiva pascis aures meas narratione. Quot
vero in hac secunda coitione numerasti concussus, quot tulisti?
_Octavia._ Viginti sane antequam turbaretur numeri ratio; post vero, ut
audis, decem. Sed dum exclamo, dum excrucior, dum interfici me queror,
alii etiam plures, multo vehementiores, dati fuerunt. Ipsa de eorum
numero judica.
_Tullia._ Agedum. Ut reliqua nocte lusisti?
_Octavia._ Toto projectus pectore pectori meo haerebat et incumbebat.
Gaudebat adhuc exsugi sibi mentulam; alligatus adhuc brachiorum niveis,
ut loqui solet, vinculis, me basiis atterebat, cum proximum cubili
nostro ostiolum aperiri audimus, et eodem momento ad spondam lecti
apparuit mater. Nam tu abieras, cognata.--"Hem! puto vos," inquit, "in
medio amplexu exspirasse." Mittit se ad latus meum Caviceus, et offusa
ego pudore:--"Ignosce, mater," inquam. "Hei mihi! quam crudeli et
inquieto me homini dedisti!--Macte animo, nata," inquit, "pensi
officiique tui est quodcunque passa fueris. His tibi molestiis creantur
dulcia nuptiarum." Tunc, conversa ad Caviceum:--"Virginem an uxorem
perfectam habes tecum, fili?"--Me generum habes," reponit, "et ego
uxorem;" et osculum mihi dedit.--"Bene est," inquit mater, et similiter
Caviceo osculum tulit.--"Nunc meum agnosco," inquit, "qui in mea virgine
viriliter lusit." Mox utrique obtulit potionem qua reficeremus vires,
nec multo post abiit, exstinctis qui ad interiorem lecti spondam
lucebant cereis. Postquam abiit, alligavit me novis amplexibus Caviceus,
et aliquot post sermones, quibus me voluit rerum, quas a me aut evitari,
aut servari cuperet, fieri certiorem, in longum dilapsi uterque somnum
sumus. In primis dixit mirum in modum odio habere foeminei corporis in
Veneris palaestris jactationes. Adjecit et alia, quae non sunt hujus,
puto, narrationis. Illucebat jam dies cum, suscitata a somno, coepi
dormientis Cavicei corpus curiosis lustrare oculis. Fateor, cognata,
nihil exactius, nihil inter homines pulchrius finxit Natura rerum
parens. Jacebat supinus, pectus candidum, plenum, brachia longa,
rotunda; venter modice assurgens, femora crassa, robusta; tibiae nec
nimium graciles, rursus nec nimium magnae; cutis alba, nitida, sine
rugis, sine mendis. Statuam marmoream dixisses.
_Tullia._ Fugit diligentem illam tuam curiositatem medius Cavicei
nervus?
_Octavia._ Etiam in quiete timendus, et media in pace minax; quamvis
attonito similis. Dum contemplor, credidi novos in eum spiritus ex
oculis meis transiisse et immissos esse. Quasi a domina sua se videri
sentiret, commoveri coepit, et caput attollere; somnum Caviceo abrupit.
Finxi ego altum soporem, et conversus ad me Caviceus:--"Dormis, domina?"
inquit.--"Cur tu vero," refero, "solvis mihi tam placidam
quietem?--Putabam," reponit, "cum diem vidi, jam vigilem esse, quae sol
meus es." Osculum dat, papillas tractat, uterum, et potiorem uteri
partem, amatam concham prehendit. Conscendit, fissurae meae rigidum
admovet contum.--"Memor ero promissi," ait, "ne trepides. Si altius
impulero quam ferre poteris, mone." Tunc in sulcum impressit mentulam,
ad id viae intervallum quod doloris voluptatisque noverat esse mihi
confinium. In hoc ultimo hujus noctis labore me diu permoluit, ac
innumeris inflammata concussibus ad libidinem, urentique correpta
pruritu, non potui continere me quin nates aliquantulum attollerem. Tunc
quanto potuit impetu machaeram immersit ad usque capulum, nec, ut antea,
dolebat; tamen gemitum misi, et, adveniente libidinis oestro, largo
proluit plagam, quam intulerat, balsamo. Ex me majorem hactenus se
fassus est non cepisse voluptatem. Sic ea nox transacta fuit nobis. Et
post brevem collocutionem invasit gratissimus somnus, qui nos ad altam
diem tenuit. Quid caetera referam, quae scis, quae novisti, et quorum
etiam magna pars fuisti?
_Tullia._ At vero ignavum habes cursorem, qui una nocte solida ad
tertium tantum pervenerit milliare. Sed molles fluxique omnes sunt
plerique quibus appendit inguinum pondus Natura ultra communem hominum
modum. Etenim sunt nuptiae sexui nostro praestantissimum bonum: nam est
infesta omnis et ignominiosa Venus quam Hymenaei lex non honestat. At
citra Venerem beata vita nulla est. Sed felicitatis nostrae nobis sumus
artifices omnes nuptae.
_Octavia._ Miror, cum res sit tam dulcis Venus, non calere eo semper
igne homines. Nam ad carpendos vitae hos fructus promptiores multo
sumus.
_Tullia._ Scilicet ex tua salacitate Caviceique frigiditate praejudicium
capis. Amas in tuo nido pippire passerem Catulli. Ex materno sanguine
fictam, nihil mirum maternis incendi caloribus.
_Octavia._ Quod matris famam oneret nihil audivi.
_Tullia._ Aliquot annis aetate provectior, suis ita infecerat nequitiis
Lucretiam, Victoriam, et me, ut nobis nihil esset libidinosius. Novem
aut decem annos natae eramus omnes. Sempronia vero mater tua jam
duodecimum attigerat. Victoriae, quam deperibat id aetatulae, puerum
esse se fingebat, me vero alterum; interdum Lucretiam Victoriamque
appellabat, ac si amans dominae loqueretur amatoriis verbis,
sollicitabat ad amorem. Se uri querebatur, aestum suum osculis
amplexibusque temperaremus, rogabat. Nos vero, quas nullus tangebat
Cupidinis sensus, ridebamus, sed osculabamur, sed amplectebamur. Mox
manum sub vestem mittebat, liberrimo tactu delibabat pudicitiam.
Interdum humi jacere volebat resupinas, revolvebat vestes, et indusio
nuda corpora prostituebat oculis suis. Divaricari crura jubebat. Ipsa se
similiter nudabat; post insiliebat in nos, quasi vir esset subigebat.
Tali matre ortam decet Veneri esse simillimam. Eh! eh! eh! Memini, audi.
_Octavia._ Credam quae narras, si docueris qua tandem sit ratione
factum, ut quae ad libidinem sit adeo proclivis, se tamen ab omni
turpitudine servarit purissimam.
_Tullia._ Faciam. Sed audi puerilis amentiae licentiam. Tres quatuorve
menses antequam nuberet patri tuo, contigit nos agere secum pomeridianis
horis. Pater materque aberant, et e familiarium numero nutrix relicta
ejus erat custodiae: sed in alia domus parte operam dabat domesticis
rebus. Semproniae erat a pedibus delicatus, laetus Dionaeus, annorum
puer plus minusve quatuordecim. Admisit puerum in puerilis lusus
societatem, et post concursationes, saltationes, et omnis generis
nequitias, coepit sibilis et dicteriis Jocondum petere. Id puero nomen.
"O puellam!" dicebat, "nos autem pueri sumus, tu pupula. Videte,
sodales, ut modeste se habet. Moriar; hominem non esse, sed virginem
puto. Virginem operit virilis vestis. Sexum sane vestemque dehonestat."
Ille, ut pueri solent, primum pudore suffundi, postea se fuga proripere.
In fugitivum omnes involavimus. At cum retraxissemus in interiorem lecti
spondam:--"Nunc videamus quis quaeve sit," inquit Sempronia. Manum prima
intra ejus femoralia infert.
_Octavia._ Nec reluctabatur Jocondus? Ah! ah! ah!
_Tullia._ --"Apage," dicebat, "sane virgo non sum, et mox sciam utrum
virgines sitis." Libidinosae occurrit manui nervus, quem extraxit e
carcere. Ut sensit intra manum succrescere:--Hem, quid hoc est;" inquit
ad me conversa; "tange etiam tu, Tullia." Ego, ac Victoria, manus
admovimus harum nequitiarum rudes. Sensimus tactu hoc nostro magis
magisque turgescere; repetit quoque tactus Sempronia.--"Cum primum,"
ait, "tractavi hanc rem, carneam inveni, nunc eburnea facta est. Dic,
Joconde, scis tuae supellectilis usum?--Nunquam expertus sum," inquit,
"juventutem meam. Sed scio tamen.--Doce igitur," reponit
Victoria.--"Docebo sane omnes vos," inquit, "sed alteram post alteram,
et in eo loco" (ostendebat secretam lecti spondam). "Volo autem
Semproniam primam edoceri." Igitur manu Semproniam capit, et in eam
ducit voluptatis regionem. Asiaticis stratum erat tapetibus pavimentum:
pulvinos binos in humum projicit:--"Nunc sede, domina," inquit, "et
momento post docebo usum tui hujusque membri" (mentulam ostendebat), "et
nihil usquam hoc esse usu dulcius fateberis." Illa se ultro mittit in
eum pulvinum; dehinc femoralia solvit Jocondus, et apertis coleis genua
flexit inter Semproniae femora.
_Octavia._ Videbas tu?
_Tullia._ Videbam, ut tu me:--"Volo tibi, domina," dicebat, "pilum id
figere in uterum." Haec dicens, altera manu evertit in alterum pulvinum,
quem accommodaverat sustinendo capiti, altera Semproniae vestem et
indusium, quam altissime potuit, replicat ad zonam. Mox effudit se in
eam, et primo alterove insultu in ejus fissuram pilum impulit. Tremere
visa mihi est Sempronia.--"Eh! eh!" inquit, "dolet, Joconde, sed jucunde
dolet.--Vis abscedam?" respondet.--"Nolo vero," reponit illa. Coepit
Jocondus agitare, et illa singulos ad concussus repetebat:--"Eh! eh!"
donec uterque titillatione nova est velut emotus mente.--"Ah! ah!"
exclamat Jocondus, "amplectere me, domina, micturio.--Et itidem ego,"
reponit Sempronia, "eh! eh! impelle, impelle vehementer; deficio."
Frequentiores integrant concussiones, mutuo insultuum subsultuumve
motu.--"Quam apte," dicebat Jocondus, "sublevas nates! quam ingeniose
motitas!--Te vero," dicebat illa, "sentio vere intro meiere. O rem! o
rem!.." Defecit in haec verba et paulo post adjecit: "delectabilem!" Sic
utrique id opus peractum est. Cum exsurrexisset Sempronia, venit in meos
amplexus:--"O mirabilem lusum!" inquit, "abeant deinceps pueriles
nostrae ineptiae! unus Jocondus doctus est ludere dulcem et egregium
ludum." Osculum dedit dicenti Jocondus, dedit et mihi Victoriaeque, ab
ejus ludis similes delicias sperantibus.--"Sed me sentio, quasi si in me
multo imbre deplueris, sub indusio meo madidam," inquit Sempronia. Ad
haec ejus sub vestem manum misit Jocondus.--"Cave, domina," inquit, "ne
indusium tibi tuum inficiatur hoc humore," et abstersit ipse diligenter.
"Etenim, si nutrix materve tua animadverterent hoc Veneris tuo in
indusio effluvium, conjicerent te vitiatam fuisse.--Nec a vero aberraret
conjectura," inquit Sempronia.--"Hem! quid audio? Quid fecistis vos?"
quaerebat Victoria. "Nihil omnino vidi nec aeque fui curiosa ac tu,
Tullia.--Quod solent parentes vestri facere; quod facient mariti in
quorum venietis amplexus," ait Jocondus; "quod faciam mox, mox ego tibi,
id fecimus. Nam eam volo quae vestram junior est, dum mihi integrae ad
irrumpendam Veneris arcem sufficiunt vires. Minor in aetatis
provectioris puella difficultas, nec tam improbus labor."
_Octavia._ Jam apud me non sum, in stuporem me conjicis, quem fando non
explicem. O mater! o quam te memorem, mater!
_Tullia._ --"AEtate mihi, Joconde, cedit Victoria et habitudine
corporis," respondeo; "verum ingenio me longe et pulchritudine
superat.--Ambae," inquit, "lepidae estis et forma insignes," refert
Jocondus, "utrique bona mea commodabo. At vero neutri mammae intumuere:
Semproniae tamen jam niveum pectus ornant, non implent." In Victoriae
sinum manum intulerat, mox in meum, et paulum excrescentia invenerat
mammarum vestigia, non mammarum orbes.--"Sane si in ea corporis summa
regione eos non invenis globos, in media tamen invenies lacteam viam
quae te ducat ad coelum," inquit Sempronia, faceta et salsa puella. Ad
eam conversus Jocondus:--"Osculer," inquit, "domina, pretiosas illas
tuas papillas, quae me donarunt immortalitate." Basiis oneratas
innumeris ostendit mihi Victoriaeque sororiantes, duras, candidas; mox
eam projecit in lectum resupinam tractavitque uterum et Veneris fanum.
Voluit et nos ipsae lustraremus oculis, digitisque; dehinc me deturbavit
in pulvinum, et nudati corporis aspectu se ad satietatem
implevit.--"Accede vero, Victoria," inquit, "permitte me bonis tuis
frui." Negantem adduxit Sempronia. Mittit sub indusium manum, pudenda
prehendit, labia diducit, digitum inserit. Lanugine nondum obnuptus mihi
erat hic locus.--"En," inquit Sempronia, "respice liberius Tulliae meae
dotes," et simul vestem indusiumque alte resolvit; "sed tot miraculis,
ut es genibus stratus et supplicis in modum, basium inferto," subjicit.
Uterum igitur, et quid mentiar? ipsam etiam libidinis concham, osculo
veneratus est. Interea coepit inter tot amoris incentiva arrigere; se
nudam deflectit in Victoriam et in ulcus dehiscens trusit impetu rigidum
pilum. Sustulit vocem Victoria:--"Apage, apage," dicebat, "non patiar;"
sed post quintam sextamve impressionem telum omnino hausit, et Veneri
haec est pleno coitu initiata.
_Octavia._ Non secesseras tu et mater, dum devirginabatur Victoria?
_Tullia._ Cum vidimus tam parvo conatu in intima penetrasse Jocondum,
prosecuti sumus plausibus procurrentem admissis equis ad metas, et de
Victoria in Victoria triumphantem. Profudit maritalem rorem in puellae
sulcum, quam nullus tamen perfectae beavit voluptatis gustus. Re patrata
sudario extersit Victoriae campum, quae, se cum erexisset in
pedes:--"Exit," inquit, "e fissura mea, nescio quis humor, quem sensi e
tuo corpore in meum fluxisse." Sustulit dicenti indusium Jocondus, et
sudario leviter admoto iterum detersit; album vidimus liquorem sanguine
mixtum. Tunc injectis brachiis alligavit pectori suo Victoriae pectus.
Conquerentem dire se habitam solatus est. Sudarium postea explicuit
cruore et Venereo sudore tinctum:--"Etiam te virginem fuisse fateretur
Apella Judaeus," inquit.--"Nunquid et ego fui," reponit Sempronia,
"serve ultra servitutis nequitias nequam?--Imo et tu fuisti,
domina,"--respondit Jocondus; "sed quia per aetatem eras, quam Victoria,
paulo apertior, ideo tam apertis virginitatis caesae notis meum non
decorasti triumphum. Nam opima, quibus haec contingunt, referre se
putant spolia, et eo beatiores quo difficilius et diutius anhelarint.
Gustum voluptatis labor acuit."
_Octavia._ Miseret me tui, quae his deliciis interea, quibus jam mater
mea et Victoria ingurgitatae sint, tandiu abstines.
_Tullia._ Puer delicatus et tener, attritus lassitudine, deliquescebat,
sicut et libidine. Ego ad eum:--"Jam langues, jam deficis, Joconde? num
sufficient tibi vires ad amplexus meos? Abibo ego vidua ex his nuptiis?"
Risit Sempronia.--"Non abibis sane," inquit; "ecce vadem me habes,
Joconde; sed gustatione recreandus es, qui nos tuis bonis ditas
munificus. Perge ad nutricem, roga gustationem afferri mihi et
sodalibus." Paret; ac paulo post placentam saccharo conditam puer
ingentem attulit, et in lagena optimum vinum. Ego primo puero non
exiguam do partem placentae: non edit, sed voravit, vini cyathum etiam
do bibere.--"Tibi edit, tibi bibit Jocondus," inquit Sempronia. "Cura
ipsius corpus qui mox in tuum non notas fundat delicias." Semproniae, et
ipsi etiam Victoriae eadem Jocondi cura. Igitur refectus potu et cibo
vires sibi dixit omnino esse restitutas, quas in earum vulvis
reliquerat. Illico in amplexus meos et oscula advolat: projicit in
pulvinos male repugnantem, Sempronia ridente. Quid plura? Summa se
satiavit intra femina mea voluptate.
_Octavia._ Igitur facilem habuit in te aditum?
_Tullia._ An te fallit nos Italas laxiores esse plerasque omnes in
tenera juventute?
_Octavia._ Sane me ac te jure exceperis.
_Tullia._ Nugae! Nupsimus ambae prodigiosis mentulis. Priapo ad Deos
sublato, si Lampsacena tellus duos tales praeterea viros, ac sunt
Callias et Caviceus, tulisset, non desiderassent pruriginosae nurus
exstinctum Priapum, cujus hic magnificus sermo:
Haec est commoditas in nostro maxima pene,
Laxa quod esse mihi foemina nulla potest.
Strictae visae sumus quibus nulla potuit videri laxa foemina. Nam
postquam traditae sunt Sempronia et Victoria viris suis, quanquam bene
mentulatis, et aetate, quam est Jocondus, multo provectioribus, a primo
congressu in ima viscera telum condidere, pleni coitus absoluta cepere
gaudia. Ita est, cognata, hiant, hiant Veneris ostia antica deformem in
modum Italis Hispanisve foeminis: putes non hominibus tantum, sed etiam
mulis natas. Verum in nobis Jocondus jam semiaperuerat maritis nostris
ad haec gaudia viam.
_Octavia._ Hoc cogitabam; et ne difficilior esset ineuntibus, aditum
patefecisse.
_Tullia._ Falleris: nam nec medii digiti mei longitudinem, nec pollicis
crassitudinem pueri mentula superabat in ea aetate. Omnes vero maritis
nupsimus egregie mutoniatis; Victoriae tamen et Semproniae maritos,
licet probe ad eam rem comparatos, fatendum est nec cum Callia posse,
nec cum Caviceo comparari. Dicunt Medici naturae eos modum excedere, qui
arrigunt ultra septem octove transversos pollices: est mensura
communior, si longitudinem quaeris; sed crassitudo magnitudini
respondere debet. Aiunt vaginae voraginem et altitudinem ad os usque
matricis extendi in coitu per septem octove pollices; ulterius absque
aliqua mulieris incommoditate aut etiam aerumna posse negant. Ita fiunt,
si crassitudine nimia nervus intumescat, difficiles coitus. Dum
dilatatur ad lacerationem vagina, plus hostilitatis in muliebria arcana
infert dira mentula, quam pollicebatur amoris. Sed sane quo juniores, eo
sumus aptiores cujusque modi hominum peculiis.
_Octavia._ Putabam matre mea mulierem nunquam et nusquam vixisse
sanctiorem. Qua tandem arte factum est, cognata, ut nec pater meus, vir
maxime suspicax, nec fama, quae omnia per urbes, vel reconditissima,
rimatur et vulgat, ac si viderit, nihil unquam animadverterint in ea
quod non probarint, non laudarint? Nam et eam efflictim deperit parens,
et omnes summis laudibus, ut pudicam et probam ut quae maxime, cumulant.
_Tullia._ Quae pereunt mulieres, aut famae, quae vita potior est,
jacturam patiuntur, eae pleraeque omnes, sua culpa, in eam incidunt
calamitatem. Recte dictum est "esse modum in rebus, esse certos denique
fines". Non in rebus consistit laus et vituperium, sed in rerum usu;
vafrum et callidum ingenium pro prudenti habetur, et prudentis est se
quibusdam veluti limitibus circumsepire. Ab his nulla amoris libido,
odii nulla impotentia, quae nos plerumque obcaecant, animum cautae et
judicio praeditae abducant. Vis bene beateque vivere, Octavia? omnia
putes tibi licere, et nihil. Id summum tibi sit praeceptum, in ea vitae
conditione, cui te nuptiarum lex addixit.
_Octavia._ Vix ac ne vix quidem, id quid sibi velit percipio: quomodo
omnia mihi licere et nulla arbitrer?
_Tullia._ Quae poteris commode, absque mariti tuorumve offensa, id tibi
licere omne habeas persuasum; quod certo absque periculo non poteris, id
omne vetitum ne dubites. Impraesentiarum imbuenda mihi es verae
solidaeve sapientiae praeceptis, quibus in posterum totius vitae cursum
regas. Debeo illis omnes meas voluptates, et servatam incolumem
pudicitiae famam, dum ludo, dum adolescentiae bonis libere fruor. Illis
et tu debebis felicitatem tuam. Ad voluptatem uno spiritu omnes ducimur,
uno cursu ferimur malae et bonae. Sed malas nulla tangit honoris cura:
bonae existimationis et gloriae decus voluptati, ipsique adeo vitae,
anteponunt. At bonis non una omnibus via ad gaudia euntibus. Imprudentes
et insipientes fere plerasque omnes in medio cursu aut ignominiosa mors,
aut spississimae dedecoris tenebrae intercepere. Alias, quae se duci
student sapientiae praeceptis, comitatur usque ad fornices et cellas
laus et interrupti lusae multitudinis plausus. Igitur non mutandi fines,
quod abhorret a recto, sed quaerendorum finium mutanda ratio et modus.
_Octavia._ Qui sunt hi fines, quae investigandorum ratio? Libenter
audiam rem scilicet gratissimam quia utilissimam.
_Tullia._ Paucis absolvam. A perfectis cum Callia nuptiis mensis vix
intercesserat, cum ex meis Calliaeque moribus jam bene perspectis, has
ego mihi tuli ipsa leges, quas ad hanc diem servavi diligenter. Quos ex
iis fructus capio, et tu, si servaveris, capies. Principio adverti
animum ad eas res omnes quae supra, quae extra, quae intra. Supra me est
religio, quae rerum politicarum primum obtinet locum, sed in Naturae
ordine nullum. Vidi quid religioni, cui subsum, quid mortalibus
reliquis, quid mihi deberem. Primum decet omnino religiosas esse
mulieres nuptas, aut videri. Nam quae religiosa est et esse non videtur,
haudquaquam praestat quae utique religiosa videtur, nec est. Summa
nuptae felicitas ex mariti pendet judicio. Ea beata fortunataque est,
quanquam nullius pretii, quam aestimat plurimi maritus; secus deflendae
sortis, quam odit aut despicit maritus, naturae donis, virtutum dotibus
cumulatam. Sed postquam ferventiores illi amoris aestus in nostris
amplexibus tepuerunt, mariti, quam opinionem concipiant de nobis, a
virtutum numero quae lucent in nobis metiuntur. Amore suo dignas non
judicant, quas bonas non putant. Nos ideo amant, priusquam bonis nostris
fruantur, quod pulchrae, quod lepidae, quod juvenes. Demum cum libero
corporum nostrorum visu, tactu, et usu, libidines suas expleverunt, nos
amant si aestimant, si bonas credunt, si virtutibus instructas vident.
Igitur, Octavia, finge te ad eos mores, aut finge eos mores. Nulla
unquam delebit oblivio, nulla res obliterabit quam ceperit de te in his
nuptiarum tuarum primis diebus, opinionem Caviceus. In hac vitae scena,
quam induisti personam, belle tibi est sustinenda.
_Octavia._ Vis me larvatam incedere? Sed deponitur facilius haec
animorum larva, quam sumitur.