Ili do komencis danci cxirkaux Alicio. Ne malofte, pro tro apudaj
pasxoj, ili piedpremis al sxi la piedfingrojn. Ambaux markis la
taktojn svingante la dekstran antauxpiedajxon; kaj tre malrapide, tre
triste la Falsa Kelonio kantis:--
_"Ho, Limak', vi plirapidu!" la merlango plende gxemas;
"Cxar fokeno post ni sekvas, kaj la voston al mi premas!
Kelonioj kaj omaroj je fervoro cxiuj bolas,
Kaj atendas vin sur sablo! Cxu vi ankaux danci volas?
Vi konsentas, cxu ne vere? Vi konsentas partopreni?
Vi konsentas. Cxu ne vere? Ho, konsentu partopreni._
_Ho, imagu vi la ravon esti supren altlevita!
Esti kun omar' kunulo for en maron forjxetita!"
"Ne! Tro longen!" diris la limak', skuante sin timeme,
"Mi ne volas." Al merlango do rifuzis li dankeme.
Ja konsenti li ne volis, li ne povis partopreni,
Ja konsenti li ne povis, li ne volis partopreni._
_Fisxamiko al li diris "Ne tre gravas la distancoj;
Aliborde estas ja alia lando kaj la Francoj!
Ju pli longen de Anglujo, pli apude al Francujo!
Do, ne timu! Cxar sur ambaux bordoj jen por vi patrujo.
Vi konsentas, cxu ne vere? Vi konsentas partopreni?
Vi konsentas, cxu ne vere? Ho, konsentu partopreni!"_
Kiam la dancado finigxis, Alicio interne sentis ke gxi estas teda kaj
ecx ne sendangxera por sxi; tamen sxi diris gxentile:--
"Mi tre dankas; mi tre interesigxis vidante la dancadon; kaj speciale
placxis al mi tiu kurioza kanto pri la merlango."
"Ho, pri la merlangoj," diris la Falsa Kelonio, "vi kompreneble vidis
ilin?"
"Jes," Alicio respondis, "tre ofte mi vidis ilin en _la frit_--"
"Pri _Lafrito_, mi ne scias kie sidas tiu urbo," diris la Falsa
Kelonio, "sed se vi tre ofte vidis ilin, vi kompreneble konas kian
aspekton ili havas?"
"Mi kredas ke jes," diris Alicio, konsiderante. "Ili havas la vostojn
en la busxoj; ankaux ili estas kovritaj per paneroj."
"Pri la paneroj vi eraras," diris la Falsa Kelonio, "ili ne povas pro
la marvisxo teni panerojn sur la korpo. Sed pri la vostoj vi _ne_
eraras, kaj la kauxzo ja estas--"
En tiu momento la Falsa Kelonio oscedis kaj fermis la okulojn, dirante
al la Grifo: "_Vi_ diru al sxi pri la kauxzo kaj cxion tion."
"La kauxzo estas," diris la Grifo, "ke ili persistis iri danci kun
omaroj; do, oni jxetis ilin malproksimen en la maro; do ili havis tre
longan falon; do, la vostoj fiksigxis en la busxoj, kaj oni ne povis
malfiksi ilin; do--jen cxio."
"Mi dankas," diris Alicio, "tio estas por mi tre interesa. Gxis
hodiaux mi sciis tre malmulte pri merlangoj."
"Mi povas diri al vi pli ol tio, se al vi placxos," diris la Grifo.
"Cxu vi scias kial oni nomas tiun fisxon merlango?"
"Mi neniam pripensis tiun demandon," diris Alicio. "Kial do?"
"Cxar gxia lango estas cxiam en la maro," klarigis la Grifo, "kaj
la maron gxi prefere silabas per 'e' nur pro gxia partianeco por la
Francoj; vi kredeble rimarkis per kia sopira vocxo gxi kantis '_pli
apude al Francujo_.'"
(En la angla teksto li tute alie klarigis la nomon. Por ekkompreni
gxin, oni devas identigi en la pensoj la vortojn "merlango" kaj
"blankigilo" kiuj en angla lingvo havas saman sonon _uxhajting_. Jen
la teksta dialogo:--
"Cxu vi scias kial oni nomas gxin merlango?" diris la Grifo.
"Mi neniam pripensis tiun demandon," diris Alicio. "Kial do?"
"Gxi poluras la bot-kaj sxuojn," diris tre solene la Grifo.
"Pol-ur-as la bot-kaj sxu-ojn," Alicio ripetis tre malrapide,
dispecigante la vortojn en la celo eligi la nepre kasxitan signifon.
"Per kio oni poluras viajn sxuojn?" demandis la Grifo.
Alicio rigardis sur ilin kaj iom konsideris antaux ol respondi:
"Mi kredas ke oni traktas ilin per ciro aux iu alia nigrigilo."
"Tie cxi, sub la maro," diris la Grifo per tre profunda vocxo, "oni
poluras botojn per _blankigilo_. Do, vi nun komprenas.")
"Kaj el kio oni fabrikas viajn piedirilojn?" Alicio demandis scivole.
"Ho, pri la piediriloj," respondis la Grifo, "unue mi konsilas al vi
ne uzi tiajn longajn kombinajxojn, kiujn nur la plej lertaj maranoj
povas uzi sen la dangxero esti malkomprenataj. Due, por respondi
la demandon, jen la iloj kiujn ni uzas por igi la submaranojn _pie
diri_ la veron--ni metas sub la piedoj algojn, efektive cxion
_verdan_, cxar, bedauxrinde, ne cxiuj niaj gejunuloj estas instinkte
_verd-iremaj_."
"Se mi estus la merlango," diris Alicio ankoraux pripensante la
kanton, "mi dirus al la fokeno: 'Malantauxen Sinjoro! oni ne bezonas
_vin_.'"
"La Merlangoj ja cxiam volas kunhavi fokenon," diris la Falsa Kelonio
"kaj sen fokeno neniu prudenta merlango volus vojagxi ien en la maro."
"Cxu vere ne?" Alicio demandis tre mirigite.
"Kompreneble ne," respondis la Falsa Kelonio, "cxar dum la vojagxo li
eble bezonos reklami siajn komercajxojn en la vizitataj havenoj, kaj
kunhavante fokenon li povos respondi sengxene al la demando: 'Cxu vi
havas afisxon?' nur montrante al gxi kaj dirante 'Jen, sidante sur la
pakajxoj, _jena fisxo_!'"
Cxar Alicio ne tuj komprenis lian klarigon pri la fisxa afisxo, la
Falsa Kelonio ofendigxis kaj la Grifo profitis la silenton por proponi
ke nun Alicio rakontu al ili _sian_ historion.
"Mi nur povus rakonti miajn aventurojn komencante per la hodiauxa
mateno," diris Alicio naive, "cxar ne utilus priparoli la antauxajn
tagojn, ecx la hierauxan, pro tio ke mi ne estis la sama persono."
"Cxion tion vi devas klarigi," diris la Falsa Kelonio.
"Ne, ne! la aventurojn antaux cxio alia," diris malpacience la Grifo,
"per klarigoj oni ja terure perdas la tempon."
Sekve, Alicio komencis rakonti al ili siajn aventurojn de la tempo
kiam sxi ekvidis la Blankan Kuniklon. En la komenco sxi sentis sin tre
timema, pro la fakto ke ambaux bestoj tre alproksimigxis al sxi--cxe
cxiu flanko po unu--kaj tre largxe malfermis la okulojn kaj busxojn.
Tamen dum la rakontado sxi iom post iom farigxis pli sinfida.
La auxskultantoj restis tute trankvilaj gxis sxi rakontis pri la
deklamo (antaux la Rauxpo) de la poemo "_Patro Vilcxo_." Kiam sxi
diris al ili ke la vortoj elvenis el la busxo tute malpravaj, la Falsa
Kelonio profunde enspiregis kaj diris "Jen tre kurioza fakto."
"Apenaux povus esti io pli kurioza," aldonis la Grifo.
"La vortoj elvenis malpravaj," ripetis la Falsa Kelonio, kaj profunde
pensis.
Post kelkaj momentoj gxi diris:--
"Mi do tre sxatus auxskulti, se la Frauxlino volus nun deklami ian
versajxon. Vi ordonu ke sxi komencu."
Li rigardis la Grifon kvazaux li kredas ke gxi havas la rajton ordoni
sxin.
"Vi starigxu," diris la Grifo al Alicio, "kaj deklamu '_la
Dormemulo_.'"
"La kreitajxoj ja terure ordonadas min," pensis Alicio, "kaj igas min
deklami la parkerajxojn same kiel se mi estus en la lernejo."
Tamen sxi levigxis kaj komencis la deklamon, sed sxia kapo plenigxis
de la Omara Kvadrilo en tia grado ke apenaux sxi konsciis kion sxi
diras, kaj la vortoj venis tre, tre kurioze:--
_Jen la vocx' de l' Omar'! mi auxdis la krion,
"Vi min bakis tro brune, vi iru Azion!"
La hararon netigas en cxiu okazo
La anas' per l' okuloj, sed li per la nazo.
Kiam seka la sablo, li kvazaux monarhxo
Malestime parolas ecx pri la sxarko.
Kiam tajdo kun sxarkoj amase enfluas
Malfiera la vocxo per kiu li bruas._
"Tiuj certe ne estas la vortoj kiujn _mi_ lernis en la infaneco,"
diris la Grifo.
"Tiujn vortojn mi neniam auxdis gxis la nuna momento," diris la Falsa
Kelonio, "gxi ja estas nur sensencajxo."
Alicio diris nenion. Fininte la verson, sxi sidigxis, metis la manojn
al la kapo, kaj ekmiris cxu iam sxia vivo refarigxos ordinara.
"Mi tre volus scii la klarigon de cxio tio," diris la Falsa Kelonio.
"Sxi ne povas klarigi," la Grifo vigle intermetis. "Eldiru la duan
verson."
"Sed pri lia hararo," persistis la Falsa Kelonio, "li fakte ne povus
netigi gxin per la nazo."
Alicio havis nenion por diri; sxi nur rigardis ilin senhelpe.
"Vi eldiru la duan verson," ripetis la Grifo, "gxi komencigxas per la
vortoj '_Lian domon pasante_--'"
Alicio ne kuragxis malobei, kvankam sxi estis certa ke cxio nepre
elvenos malprave. Per tremanta vocxo sxi eldiris:--
_Lian domon pasante, per unu okulo
Mi ekvidis panteron kun guf' por kunulo.
La pantero englutis ja cxion gluteblan,
Al la gufo lasante nenion mangxeblan.
La festeno finigxis: al la guf' li permesis
La kuleron enposxi; li mem ne forgesis
La trancxilon enpaki virinan en mufon
Kaj per tio li ankaux distrancxis la--!_
En tiu momento la Falsa Kelonio malpacience interrompis sxin:--
"Por kio utilas," li diris, "ke vi eldiru tiajn versacxojn, ne dume
klarigante ilin? Gxi estas ja la plej konfuziga lingvajxo kiun iam en
la vivo mi auxskultis."
"Jes," konsente diris la Grifo, "ankaux mi opinias ke estos bone ne
plu dauxrigi tiun deklamajxon." Ankaux Alicio tre gxoje konsentis.
"Cxu vi volas ke ni tradancu la duan parton de la Omara Danco?"
proponis la Grifo "aux cxu vi eble preferus ke la Falsa Kelonio kantu
al vi?"
"Ho, mi certe preferus la kanton, se la Falsa Kelonio komplezos."
Alicio respondis tiel fervore ke la Grifo diris, ofendite:
"H'm! Pri gustoj ne utilas diskuti. Do, se agrable al vi, karulo, vi
kantu por sxi '_Kelonia Supo_.'"
La Falsa Kelonio ekgxemis profunde, kaj kantis per vocxo iafoje
plorsufokita:
_Supo alloga de verda kolor'
Preta je la sepa hor'!
De la vespero la cxefa glor'!
Supo vespera, bela vi Sup'!
Supo vespera, bela vi Sup'!
Su-upo ve-espera, Su-upo ve-espera
Bela, ho bela vi Sup'!_
_Ho, bela Supo! pli bona ol truf',
Ol supo el bovida huf'!
Cxion fordonus mi por suf--
--icxe da vi, ho bela vi Sup'!
--icxe da vi, ho, bela vi Sup'!
Su-upo ve-espera, Su-upo ve-espera!
Bela, ho bela vi Sup'!
--VI SUP'!_
"Denove la hxoron," ekkriis la Grifo. Sed kiam la Falsa Kelonio
nur komencis rekanti gxin, de iu malproksima loko auxdigxis lauxta
ekkrio:--
"_La proceso komencigxas!_"
"Vi rapidu do," kriis la Grifo al Alicio, kaj preninte sxin per la
mano, gxi rapidis for, ne atendante la finon de la hxoro.
"Pri--kio--oni--pro--cesas?" Alicio dum la kurado demandis spiregante;
sed la Grifo nur kuris pli rapide. Dume sekvis ilin--pli kaj pli
mallauxte--la vocxo de la Falsa Kelonio finanta per tre melankoliaj
tonoj la rekantajxon:
_Su-upo ve-espera! Supo ve-espera!
Bela, ho bela vi Sup'!_
CXAPITRO XI
KIU FORSXTELIS LA TORTOJN?
Kiam ili alvenis, la Keraj Geregxoj jam sidis sur sia trono,
cxirkauxite de granda amaso da bestetoj kaj birdetoj, ankaux la tuta
aro da ludkartoj.
Jen antaux la trono staris la Lakeo; li havis la manojn kunligitajn
per granda fercxeno, kaj gardis lin du soldatoj, cxiuflanke po unu.
Apud la Regxo staris la Blanka Kuniklo; en la dekstra mano tiu cxi
havis trumpeton, kaj en la maldekstra li portis grandan rulajxon
pergamenan. En la mezo de la jugxejo estis tablo, kaj sur la tablo
Alicio ekvidis grandan pladon plenan je tortoj. Tian allogan aspekton
ili havis, ke nur surrigardi ilin funkciigis la salivglandojn. "Mi
tre volas," pensis sxi, "ke oni tuj finu la proceson kaj disdonu la
tortojn."
Tamen, konkludinte el la mienoj de la cxeestantoj ke tio _ne_ okazos,
sxi--por pasigi la tempon--komencis cxirkauxrigardi.
Gxis la nuna momento neniam en la tuta vivo sxi cxeestis jugxejon;
tamen sxi estis _iom_ leginta pri tiaj aferoj, kaj tre kontente sxi
konstatis ke sxi povas facile identigi preskaux cxion en la cxambro.
"Jen," sxi komencis, "sub la granda peruko, jen la jugxisto."
Sendube! Sed li estis ankaux la Regxo, kaj cxar li portis la kronon
super la peruko (se vi volas vidi _kiel_, vidu la ilustrajxon sur
pagxo 120 [LA KUIRISTINO RIFUZAS ATESTI.]) li havis la aspekton esti
tre malkomforta; ankaux la krono certe ne sidis konvene.
"Kaj jen," pensis Alicio dauxrigante la klasifikon, "la
_jxurintarejo_, kaj jenaj dekdu kreitajxoj--sxi nepre devis uzi tiun
vorton, cxar unuj ja estis bestoj, kaj aliaj estis birdoj--supozeble
estas la _jxurintoj_."
Sxi du, tri fojojn ripetis la vortojn "jxurintoj, jxurintarejo," cxar
sxi kredis, kaj ja rajtis kredi, ke nur tre malmultaj knabinetoj sxiaj
samagxuloj havas pri tiuj vortoj ian ajn ideon.
La dekdu jxurintoj skribadis (cxiuj senescepte) sur ardezajxoj.
"Kion ili faras?" sxi flustris al la Grifo, "ja antaux komenco de la
proceso, ili nepre nenion povas havi por skribi."
"Ili skribas cxiu sian propran nomon," la Grifo mallauxte respondis,
"pro la timo ke antaux la finigxo de l' proceso ili forgesos gxin."
"La stultuloj!" Alicio komencis per lauxta indigna vocxo, sed tuj
cxesis pro la fakto ke la Blanka Kuniklo ordonis: "Silenton en la
jugxejo," kaj la Regxo, almetinte la okulvitrojn, cxirkauxrigardis por
sciigxi kiu parolas.
Alicio povis certigxi, same kvazaux sxi rigardus la ardezojn de
malantaux iliaj sxultroj, ke cxiuj jxurintoj skribas sur la ardezoj
"Stultuloj," kaj ecx sxi povis rimarki ke unu el ili, ne sciante mem
per kiaj literoj silabi la vorton, devas peti la informon de sia
najbaro. "Kiam la proceso finigxos," pensis Alicio, "oni havos sur
tiuj ardezoj vere vidindan miksajxon!"
La grifelo de unu jxurinto komencis grinci. _Tion_ kompreneble
Alicio ne povis toleri. Do, cxirkauxirinte la jugxejon, kaj preninte
oportunan starlokon malantaux li, sxi tre baldaux sukcesis forsxteli
nerimarkite la grifelon. Tiel lerte sxi klopodis ke la jxurinteto (gxi
estas ja Bil Lacerto!) tute ne povis kompreni kien gxi malaperis. Li
do, post longa cxirkauxsercxado, fine klopodadis kiel eble plej bone
skribi per unu fingro. Sed ne multe utilis _tio_, cxar la fingro faris
sur la ardezo nenian postsignon.
"La Heroldo legu la kulpigon," diris subite la Regxo.
Laux tiu ordono, la Blanka Kuniklo trifoje ludblovis la trumpeton, kaj
poste malvolvis la pergamenan rulajxon, kaj legis lauxte:
_La Kera Damo bakis tortojn
En iu somertago!
Lakeo sxtelis tiujn tortojn
Kaj kasxis sub kratago!_
"Vi tuj konsideru la verdikton," ordonis la Regxo, direktante siajn
rigardojn al la jxurintoj.
"Ne, ne ankoraux," vigle intermetis la Kuniklo. "Antaux tio estas multe
da procedoj."
"Alvoku la unuan atestanton," diris suflorite la Regxo.
La Blanka Kuniklo tuj blovis trifoje la trumpeton, kaj lauxte
kriis:--"Unua atestanto!"
La unua atestanto estis la Cxapelisto. Li venis en la cxambron tra
flanka pordo, havante en unu mano tetason kaj en la alia pecon da
buterpano.
"Pardonu, via Regxa Mosxto," li komencis, "ke mi kunportas cxi
tiujn teajxojn; kiam mi ricevis la alvokon, mi ne ankoraux finis la
temangxadon."
"Vi devis esti fininta," diris la Rego, "Kiam vi komencis?"
La Cxapelisto rigardis al la Martleporo kaj la Gliro, kiuj jam sekvis
lin en la jugxejon kaj starigxis kune, brako en brako.
"Je la dekkvara de Marto, mi kredas," li prove diris.
"Dekkvina," "Deksesa," korektis la Martleporo kaj la Gliro, preskaux
sammomente.
"Elskribu tion," diris la Regxo al la jxurintaro.
Laux tiu ordono, la jxurintaro elskribis cxiujn tri datojn sur la
ardezoj; poste kalkulis la sumon, kaj eligis solvon en spesmiloj kaj
spesdekoj!
"Demetu vian cxapelon," diris la Regxo al la atestanto.
"Gxi ne estas mia," kontrauxdiris la Cxapelisto.
"Do, _sxtelita_!" ekkriis la Regxo, turnante sin al la jxurintoj:
cxiuj notis ke la cxapelo estas sxtelita.
"Mi tenas provizon da ili por vendi," la Cxapelisto klarigis. "Propran
cxapelon mi havas neniun. Mi estas ja Cxapelisto."
Kaj nun la Damo almetis la okulvitrojn kaj severe rigardegis la
Cxapeliston. Sub sxia rigardego tiu paligxis kaj tremis.
"Vi diru vian evidencon," diris la Regxo. "Se vi persistos konduti en
tia ridinde timigita maniero, mi tuj ekzekutigos vin."
Tiu minaco ja ne kuragxigis la atestanton. Li sencxese sxangxis la
sintenadon, apogante la korpon jen sur unu piedo, jen sur la alia. Kun
tre maltrankvila mieno li konstante rigardis la Damon; kaj, pro lia
konfuzigxo, li ecx elmordis grandan pecon el la tetaso anstataux el la
buterpano!
En tiu momento Alicio havis tre kuriozan korpsenton. Kio povus esti la
kauxzo? Post ne longe sxi konstatis ke ankoraux unu fojon sxi komencas
_kreski_. Unue sxi preskaux decidigxis starigxi kaj eliri la jugxejon.
Tamen post plua pripenso, sxi opiniis ke estos pli bone resti kie sxi
nun sidas, gxis manko da spaco devigos la eliron.
"Bonvolu ne tiel forte premi min," diris la Gliro, kiu nun trovigxis
sidanta apud sxi. "Apenaux mi povas spiri."
"Pardonu, sed mi ne povas ne," Alicio respondis humile. "Mi ja
kreskas."
"Vi ne rajtas kreski tie cxi," diris la Gliro.
"Sensencajxo," rediris Alicio pli kuragxe. "Ankaux _vi_ kreskas."
"Jes," respondis la Gliro. "Sed mi kreskas laux normala rapideco, kaj
vi malnormale, ridinde!" Kaj kun tre malagrabla mieno li eligis sin el
sia sidloko, kaj transiris al la alia flanko de l' jugxejo. La Damo dume
ecx ne unu momenton cxesis rigardegi la Cxapeliston, kaj, en la momento
kiam la Gliro transiras la jugxejon, sxi diris al unu el la cxambelanoj:
"Alportu al mi la liston de la kantintoj en la lasta koncerto." Auxdinte
tiun ordonon la Cxapelisto tremis tra la tuta korpo tiel forte, ke
ambaux sxuoj fortremigxis de la piedoj.
"Vi nur eldiru vian evidencon," ripetis kolere la Regxo; "se ne, mi
nepre ekzekutigos vin, cxu vi estas nerve afliktata, aux ne."
"Se placxas al via Regxa Mosxto," la Cxapelisto tuj komencis per
tremanta vocxo--"mi estas malricxulo--kaj apenaux mi komencis mian
temangxon--t.e. komencis antaux nur kelkaj tagoj--kaj pro la fakto
ke la buterpano farigxis tiel maldika--kaj ke la teo tvinklis tiel
forte--"
"Kio tio estas pri _tvinklo_?" la Regxo demandis.
"Gxi komencigxis per la Te--" diris la Cxapelisto.
"Kompreneble '_tvinklo_' komencigxas per T" diris vigle la Regxo. "Cxu
vi volas insulti min kredigante ke mi estas neklerulo?--vi dauxrigu!"
--"Mi estas malricxulo," la Cxapelisto rekomencis "kaj preskaux cxio
pli malpli _tvinklis_ post la teo, sed la Martleporo diris--"
"Mi _ne_ diris," la Martleporo rapide intermetis.
"Vi _diris_--" insistis la Cxapelisto.
"Mi tion neas," diris la Martleporo.
"Li neas 'tion'" diris la Regxo, "do ellasu 'tion' el la evidenco."
"Nu, se ne la Martleporo, certe la Gliro diris--" kaj la Cxapelisto
cxirkauxregardis por vidi cxu ankaux li neos--sed la Gliro nenion
neis, cxar li profunde endormigxis.
"Kaj poste," la Cxapelisto dauxrigis, "mi trancxis pli da
buterpano--"
"Sed kion la Gliro diris?" demandis unu jxurinto.
"Tion mi ne povas memori," respondis la Cxapelisto.
"Se vi ne memoros," minacis la Regxo, "mi ekzekutigos vin."
La kompatinda Cxapelisto lasis fali la tetason kaj buterpanon, kaj
humile surgenuis. Denove jam la trian fojon, li komencis:--
"Mi--se placxas al via Regxa Mosxto--estas tre malricxa--"
"Konsente, tre malricxa vi estas je la parolarto," diris la Regxo,
"gxin vi certe ne posedas."
Cxe tiu regxa sxerco, unu kobajo aplauxdis, kaj estis tuj subpremita
de la oficistoj. (Cxar 'subpremita' estas iom malfacila vorto,
mi volas klarigi la agmanieron. Oni havis en la jugxejo grandan
kanvassakon, kunligeblan cxe la busxo per sxnuretoj. En tiun sakon oni
sxovis la kobajon, kaj poste sidis sur la sako.)
"Estas bona afero ke mi vidis tion," pensis Alicio. "Tre ofte mi
legas en la jxurnaloj ke cxe la fino de iu proceso 'kelkaj personoj
ekaplauxdis, sed la aplauxdantoj estis tuj subpremitaj de la oficistoj
de la jugxejo.' Kaj gxis nun neniam mi povis kompreni kion precize tio
signifas."
"Se nenion plu vi povas diri pri la afero," diris la Regxo, "estas
permesite al vi deiri."
"Mi ja ne povas," kontrauxdiris la Cxapelisto, "deiri pli malsupren,
cxar jam mi staras sur la planko."
"Tamen vi povas _decidi desidi_ tie," respondis la Regxo.
Cxe tio la alia kobajo aplauxdis kaj--estis subpremita.
"Nu," pensis Alicio, "eble nun, foriginte la kobajojn, oni povos pli
bone progresi."
"Mi preferus hejmenigxi por dauxrigi la temangxadon," diris la
Cxapelisto, kaj tre time li observis la Damon, kiu legas la liston de
kantintoj.
"Vi havas la forpermeson," diris la Regxo, kaj la Cxapelisto tuj
eligxis la jugxejon, ecx ne revestinte la sxuojn.
--"Kaj vi senkapigu lin ekstere," la Damo aldonis al unu el la
oficistoj. Sed antaux ol la oficisto atingis la pordon, jam la
Cxapelisto tute malaperis.
"Alvoku la duan atestanton," ordonis la Regxo.
La dua atestanto estis la Dukina kuiristino. Sxi portis en la mano
la piprujon, kaj Alicio facile divenis kiu envenos, jam antaux la
enveno; cxar sxi rimarkis ke inter la starantoj apud la pordo subite
komencigxis forta kaj konstanta ternado.
"Vi eldiru vian evidenc--" la Regxo nur komencis.
"Rifuzas!" diris la kuiristino.
La Regxo, konsternite, rigardis la Blankan Kuniklon, kiu per mallauxta
vocxo diris:--
"Cxi tiun atestanton via Regxa Mosxto devas _kros_-ekzameni."
"Nu, se tio estas nepre necesa," la Regxo diris rezignacie, "mi faros
gxin laux mia eblo."
[Ilustrajxo: LA KUIRISTINO RIFUZAS ATESTI.]
Do, faldinte la brakojn kaj sulkiginte la brovojn kontraux la
kuiristino, gxis liaj okuloj preskaux tute fermigxis, li demandis per
tre profunda vocxo:--"El kio oni faras tortojn?"
"Plejparte el pipro," respondis la kuiristino.
"El melaso," korektis iu dorma vocxo malantaux sxi.
"Kaptu tiun Gliron," furioze kriis la Damo. "Senkapigu tiun Gliron!
Eligu lin el la jugxejo! Subpremu lin! Pincxu lin! Sxiru al li la
vangharojn!"
Dum kelkaj momentoj la tuta jugxantaro konfuzigxis, klopodadante
eligi la Gliron. Kiam fine cxio retrankviligxis, la kuiristino jam
malaperis.
"Ne grave estas," diris la Regxo. Interne, li ja estis tre kontenta.
"Alvoku la trian atestanton," li rapide dauxrigis, kaj aldonis per
mallauxta vocxo al la Damo:
"Bonvolu, mia karulino, _mem_ krosekzameni la venontan. Pro tiu laboro
la kapo al mi preskaux krevas."
Alicio observis la Blankan Kuniklon, dum li manfusxas la liston, kaj
sxi tre miris kian sxajnon havos la venonta atestanto; "cxar," sxi
diris al si, "oni gxis nun ricevis tre malmulte da evidenco."
Imagu al vi sxian surprizon kiam sxi auxdis la kuniklon per la plej
alta tono de sia kunikla vocxeto ellegi la nomon "Alicio."
CXAPITRO XII
ALICIO ATESTANTO
"Jen mi" ekkriis Alicio. Pro la eksciteco sin trovi alvokata, sxi
tute forgesis ke dum la lastaj minutoj sxi tre multe kreskis; kaj
tiel subite sxi eksaltis supren, ke sxi renversis per la jupo la
jxurintarujon, kaj faligis cxiujn jxurintojn sur la kapojn de la sube
starantoj.
Jen ili kusxis sur la planko kaj senhelpe baraktadis, rememorigante
al sxi kio okazis en la hejmo antaux unu semajno, kiam sxi akcidente
renversis el globo aron da rugxaj fisxoj.
"Ho, pardonu, mi petegas," sxi ekkriis tre cxagrenite, kaj komencis
kiel eble plej rapide relevi ilin. La jxus aludita akcidento ja
venigis en sxian kapon la ideon ke, se sxi ne sukcesos tuj kolekti kaj
residigi ilin, ili nepre mortos.
"La proceson oni ne povas dauxrigi," diris la Regxo per tre serioza
vocxo, "gxis cxiuj jxurintoj residigxos--_cxiuj_." Ripetante la
lastan vorton, li fikse rigardis Alicion.
Alicio do rerigardis al la jxurintarujo, kaj vidis, ke pro sia
eksciteco sxi remetis la Lacerton kun la kapo malsupren. Pro tio la
kompatinda besteto melankolie svingadis la voston, sed tute ne povis
rektigi sin. Elpreninte gxin, sxi restarigis gxin konvene. Tamen
_private_ sxi opiniis ke Sro. "Bil" havus egale saman valoron en la
proceso, cxu li sidus renversite aux kapsupre.
Kiam la jxurintoj iom retrankviligxis post la renversigxo, kaj oni
trovis kaj redonis al ili la ardezojn kaj grifelojn, ili tuj komencis
elskribi plenan historion de la akcidento, escepte nur la Lacerton,
kiu pro la terura sxoko sidis kun la busxo malfermita kaj rigardis la
plafonon.
--"Kion vi scias pri cxi tiu afero?" la Regxo demandis al Alicio.
"Nenion," sxi respondis.
"Nenion ajn?" persistis la Regxo.
"Nenion ajn."
"Tio estas tre grava," diris la Regxo turnante sin al la jxurintoj.
Tiuj jxus komencis skribi tion sur la ardezoj. Sed la Blanka Kuniklo
tre sulkigis la brovojn, kaj faris al la Regxo malaproban geston,
dirante per tre respekta vocxo: "Kompreneble via Regxa Mosxto intencis
diri _mal_grava?"
"Malgrava, kompreneble," la Regxo diris lauxte. Tamen, mallauxtvocxe
li dauxre diradis al si: "grava, malgrava, malgrava, grava" kvazaux li
eksperimentas kiu vorto havas la pli bonan sonon.