cxeigxi, faligis sin reciproke. Tamen en la fino (post kelke da
minutoj) cxiuj trovis la proprajn lokojn, kaj la ludo komencigxis.
Neniam en la tuta vivo Alicio vidis tian strangan kroketludejon.
Cxie sur la grundo alternigxis paralelaj ondlinioj; anstataux
lignopilkoj oni uzis erinacojn; por frapi ilin, anstataux la ordinara
lignomartelajxo, oni havis vivantan fenikopteron; kaj la arkojn oni
anstatauxis per soldatoj, kiuj devis kurbigi sin kaj staradi senmove
sur la manoj kaj piedoj egale.
Por Alicio la cxefa malfacilo estis la malfacilo elregi la
fenikopteron. Prosperis al sxi komforte formeti la korpon sub
sia brako kun la kruroj pendantaj post sxi. Sed plej ofte kiam
sxi jam bone rektigis la kolon, kaj estis preta frapi per gxia
kapo la erinacon, gxi persistis cxirkauxtordi sin kaj rigardi en
sxian vizagxon kun ridinde konfuzita mieno. Cxe cxiu revido de tiu
konfuzita birdvizagxo sxi ne povis ne ekridegi; ankaux, kiam sxi
sukcesis malsuprenigi la kapon, kaj denove volis fari la frapon, jen
la erinaco, malvolvinte sin dum sxi penis mastrumi la birdon, jam
rampas for. Krom cxio cxi, en la direkto kien sxi volas frapsendi la
erinacon, plej ofte malhelpis la tre onda grundsurfaco; kaj fine la
arkoj ofte rektigis sin kaj marsxis for por alparoli aliajn arkojn.
Alicio baldaux konvinkigxis ke la kroketludo, kiel oni ludas gxin cxe
la Kera Damo, estas tre malfacila.
La partoprenantoj, ne atendante la vicon, ludis cxiuj samtempe. Oni
cxiam diskutadis, kies estas la diversaj erinacoj; oni malpacis,
kaj ecx batalis por posedi ilin. Post ne longa tempo, la Damo tute
furiozigxis, cxirkaux marsxegante kaj kriegante cxiuminute, "Oni
senkapigu lin, oni senkapigu sxin!"
Tio estis por Alicio tre maltrankviliga. Estas vero, ke gxis nun sxi
ne havis disputon kun la Damo, sed sxi tre bone sciis ke tio facile
povas okazi, "kaj se mi ofendos sxin," pensis sxi, "kio okazos al mi?
Tie cxi oni tiel ofte ordonas senkapigojn, ke mirinde estas ke ecx unu
individuo restas vivanta."
"Sxi cxirkauxrigardis, sercxante rimedojn por forkuri," kaj dubante
cxu sxi povos retiri sin nerimarkite. Dum tiu cxirkauxrigardado sxi
rimarkis strangan aperon en la aero. Unue sxi ne povis imagi kio gxi
estas; sed observinte gxin kelke da momentoj, sxi konstatis ke gxi
estas grimaco. "Do, la _Cxesxsxa_ Kato venas," sxi konkludis, "nun mi
havos kunparolanton."
"Cxu vi bone progresas en la ludo?" diris la Kato, kiam aperis nur
la busxo kaj la cetera parolilaro. Tuj kiam aperis la okuloj, Alicio
amike salutis. "Sed ne utilas alparoli gxin," pensis sxi, "gxis la
oreloj aperos, aux almenaux unu el ili."
Post unu minuto jam aperis la tuta kapo. Alicio demetis sian
fenikopteron, kaj komencis doni plenan raporton pri la ludado,
gxojante, ke nun sxi havas atentan auxskultanton. La Kato sxajne
opiniis, ke jam estas videbla suficxe da lia korpo, kaj li aperigis
nenion plu.
"Laux mi, oni ludas tre maljuste," diris Alicio per iom plenda vocxo,
"kaj cxiuj tiel lauxte malpacas, ke mi ne povas auxdi mian propran
vocxon; oni ne havas definitivajn regulojn, aux se ekzistas tiaj, oni
ne atentas ilin. Ankaux vi ne povas imagi kiel konfuzige estas ke
cxiuj ludiloj--pilkoj, arkoj, k.t.p. estas vivaj. Ekzemple, jen la
arko kiun mi devas celi promenas cxe la alia bordo de la ludejo; kaj
jxus kiam mi volis martelumi la pilkon de la Damo, gxi forkuris de la
mia!"
"Cxu vi trovas la Damon agrabla?" diris la Kato per mallauxta vocxo.
"Tute ne," respondis Alicio. "Sxi ja estas tiel ekstreme--"
En tiu momento sxi rimarkis ke la Damo staras malantaux sxi kaj
auxskultas, do sxi dauxrigis: "--lerta kaj trafema, ke neniu alia
havas ecx la plej malgrandan venksxancon."
La Damo ridetis afable kaj preterpasis!
"Kiun ajn vi alparolas?" diris la Regxo, alvenante antaux Alicion, kaj
rigardante el largxe malfermitaj okuloj la Katkapon.
"Unu mian amikon," Alicio gxentile respondis. "Permesu ke mi prezentu
al vi--la _Cxesxsxa_ Katon."
"Mi tute ne aprobas gxian aspekton," diris la Regxo, "tamen se al gxi
placxos, mi permesos al gxi kisi mian manon."
"Tio _ne_ placxas," diris la Kato.
La Regxo metis sian regxan korpon por protekto malantaux Alicion.
"Vi ne insultu," diris li el tiu rifugxejo, "kaj--ne rigardu min."
"La Kato ja _rajtas_ rigardi vin,"[13] diris Alicio. "Tion mi certe
legis en iu libro kvankam mi ne povas rememori la titolon."
"Tamen gxi devas esti formovita," diris la Regxo fortemfaze. Kaj
alvokinte la Damon, kiu en tiu momento preterpasas, "Mi tre volas,"
diris li, "ke vi, karulino, formovigu tiun katon."
Por forigi cxiujn malagrablajxojn, cxu gravaj, cxu trivialaj, la Damo
ja havis cxiam la saman rimedon. "Senkapigu gxin," sxi diris, ecx ne
turnante la kapon por rigardi.
"Do, mi venigos mem la ekzekutiston," diris la Regxo, kaj tiucele li
tuj rapidis for.
En tiu momento Alicio ekauxdis la vocxon de la Damo, kiu malproksime
kriegas furioze. Jam tri ludantojn la Damo mortkondamnis nur pro
necxeesto en siaj vicoj. La ludado farigxis tiel miksita, ke Alicio
neniel povis certigxi kiam sxi havas la vicon. Do, sxi prudente
decidigxis reiri por eltrovi, se eble, la nunan staton de la ludo, kaj
sercxi sian erinacon. Sian erinacon sxi trovis batalanta kontraux alia
erinaco. Jen tre oportuna momento por martelumi ilin unu per alia, sed
unu cirkonstanco malhelpis; sxia fenikoptero forestis en alia parto de
la gxardeno, kie (laux la informo de sxiaj okuloj) gxi klopodadas per
tre mallertaj flugpenoj levi sin sur arbon.
Sxi rekaptis la fenikopteron kaj reportis al sia ludloko; sed la
batalo jam finigxis kaj neniu el la erinacoj restis videbla.
"Tio tamen ne estas tre grava," pensis Alicio, "cxar ankaux malaperis
cxiuj arkoj." Do, pakinte la fenikopteron sub la brako, por ke gxi ne
ree forigxu, sxi reiris al la Kato, en la espero iom pli babiladi kun
gxi.
Cxirkaux la Kato la gastoj grandamase kolektigxis, kaj forta disputado
okazas inter la ekzekutisto kaj la geregxoj. Cxiuj cxi parolas
samtempe; la ceteraj silente cxirkauxstaras, kaj ekscitite auxskultas.
Tuj kiam Alicio aperis, cxiuj disputantoj alvokis sxin por decidi la
aferon.
Sed cxar cxiuj parolis samtempe, estis por sxi tre malfacile bone
auxdi la diratajn vortojn.
[Ilustrajxo: LA GEREGXOJ ARGUMENTAS KUN LA
EKZEKUTISTO PRI EKZEKUTO DE LA SENKORPA KATKAPO.]
La ekzekutisto argumentis ke oni ne povas detrancxi kapon, se ne
ekzistas korpo de kiu oni povas apartigi gxin. Neniam en la tuta vivo
li devis trakti tian aferon, kaj li jam estas tro agxa por komenci
tute novan metion.
La Regxo argumentis: "Oni ja povas senkapigi cxion, kio nur havas
kapon; oni do ne parolu sensencajxon."
Kaj jen fine la dama argumento: "Se _iel_ la afero ne estos dece
konsentita jam nun, mi cxiujn senescepte ekzekutigos."
(Tio cxi ja iom klarigas la kauxzon de la jam aludita eksciteco de la
gastoj!)
Alicio ne povis elpensi ion pli dirindan ol:
"Gxi apartenas al la Dukino; mi konsilas ke vi turnu vin al sxi."
"Sxi estas en la kondamnitejo, vi venigu sxin," diris la Damo.
La ekzekutisto tuj ekrapidis for, kiel sago el pafarko.
Tuj post lia foriro la Katkapo komencis esti kvazaux nebula; kiam li
revenis kun la Dukino, gxi jam tute malaperis. Sekve la Regxo kaj la
ekzekutisto cxirkauxkuris kiel frenezuloj sercxante gxin, kaj la aliaj
iris returne al la ludejo.
CXAPITRO IX
LA VIV-HISTORIO DE LA FALSA KELONIO[14]
"Vi ne povas imagi," diris la Dukino, "kiel gxojige estas por mi
revidi _vin_, mia kara." Dirante tion, sxi ligis sin al Alicio
per la brako en tre bonkamarada maniero, kaj ili ekmarsxis kune.
Tre placxis al Alicio trovi, ke la Dukino estas nun bonhumora, kaj sxi
interne pensis ke antauxe, kiam ili renkontigxis en la kuirejo, eble
igis sxin malagrabla nur la pipro.
"Kiam _mi_ estos Dukino," pensis sxi, "da pipro mi havos en mia
kuirejo gxuste neniom. Supo povas esti tre bona sen pipro. Eble pipro
estas cxiam la kauxzo kiu igas la homojn koleraj." Kaj sxi dauxrigis
tre fiere, kvazaux konsciante ke nun sxi eldonas novan principon,
tre gravan por la homoj:--"Nur vinagro acidigas ilin, nur kamomilo
maldolcxigas, kaj--(lasta kaj plej grava principo)--nur sukerajxoj
dolcxigas la infanojn. Se nur la plenagxuloj _tion_ scius, ili estus
ja malpli sxparemaj--"
Sxi jam tute forgesis la Dukinon, kaj eksaltis surprize, auxdante
sxian vocxon diranta:--
"Vi ion pripensas, mia kara, kaj pro tio forgesas paroli. Mi ne povas
en la nuna momento citi la moralon de tio, sed kredeble mi rememoros
gxin poste."
"Eble gxi ne havas moralon," Alicio kuragxis diri.
"_Tut! Tut!_ Vi bubino," diris la Dukino, "cxio ja havas moralon, se
nur oni povas trovi gxin." Dum sxi parolis, la Dukino premis sin pli
forte kontraux Alicio.
Alicio ne tre sxatis tiun cxi troproksimigxon; unue, cxar la Dukino
estas (de proksime) tre malbela; kaj due, cxar sxi havas gxuste la
tauxgan altecon por apogi sian akran mentonon sur la sxultro de
Alicio. Tamen, cxar sxi ne volis esti malagrabla, sxi lauxeble toleris
cxion.
"La kroketludo sxajnas nun progresi pli bone," diris sxi.
"Mi konsentas," diris la Dukino, "kaj de tio la moralo estas: 'Ho, nur
la amo, nur la amo igas la mondon rondiri.'"
"Cxu ne _iu_," preskaux sarkasme demandis Alicio, "antauxe diris en la
kuirejo ke la kondicxo de tiu rondiro estas ke cxiu atentu nur sian
aferon?"
"Nu, la signifo ja estas preskaux sama," diris la Dukino, sxultrumante
Alicion per sia mentonego, "kaj de tio la moralo estas: 'Se vi
prizorgas la sencon, la sonoj prizorgos sin mem.'"
"Cxe cxiu afero sxi ja volas trovi moralon," pensis Alicio.
"Vi eble miras, kial mi ne cxirkauxprenas al vi la talion," diris iom
poste la Dukino. "La kauxzo estas, ke mi dubas pri la bonhumoro de via
fenikoptero. Cxu mi faros la provon?"
"Ne, li eble mordus vin." Alicio diris tion pro singardaj motivoj; sxi
tute ne deziris la provon.
"Estas vero," respondis la Dukino. "Fenikopteroj kaj mustardo ambaux
mordas; kaj jen la moralo: 'Samspecaj birdoj flugas kune.'"
"Tamen mustardo ne estas birdo," Alicio kritikis.
"Vi estas prava, kiel cxiam," afable konsentis la Dukino. "Mi tre
admiras vian spritecon; per viaj paroloj vi ja igas cxion klara."
"Mi kredas ke mustardo estas mineralo, cxu ne?" diris Alicio.
"Jes, kompreneble," diris la Dukino. (Sxi sxajne estis preta konsenti
al cxio ajn de Alicio dirota.) "Ne malproksime de tie cxi mi mem havas
grandan mustardminejon, kaj la moralo: 'Da tio kion mi jam havas _en
min'_, vi ne tro enigu _en min_.'"
Alicio dume profundigxis en pensojn, kaj pro tio ne atentis--ecx ne
auxdis--pri la dukina minejo. Post unu minuto sxi ekkriis:
"Ho jam fine mi bone memoras: Mustardo estas legomo, kvankam gxi ne
havas la aspekton esti tia."
"Mi tute konsentas," denove diris la konsentema Dukino, "kaj jen
la moralo:--'Vi cxiam estu laux la aspekto'--aux se vi volas ke
mi esprimu gxin pli klare:--'Vi neniam imagu al vi ke vi ne estas
aliaspekta ol tio, kio al aliaj sxajnus ke kio vi aux estis aux
aspektus esti, ne estas aliaspekta ol kio vi antauxe estis, estus
sxajninta al ili esti aliaspekta.'"
"Mi kredas ke _tion_ mi povus pli bone kompreni," diris Alicio
tre gxentile, "se mi havus gxin skribitan antaux la okuloj; sed,
bedauxrinde mi ne tute sukcesis kapti la signifon dum vi parolis."
"Tio ja," diris la Dukino per tre memkontenta vocxo, "estas nur
nulajxo kompare kun la diroj kiujn mi povus eldiri."
"Tamen ne gxenu vin, mi petas," Alicio rapide respondis, "donante
plilongan klarigon; mi timas ke vi tro lacigus vin per tia laboro."
"Ho, ne parolu pri la laboro, mi petas," diris la Dukino, "mi ja
oferas al vi donace cxion, kion mi diris gxis nun."
"Jen donaco efektive nulkosta!" pensis Alicio. "Mi tute ne sxatus, ke
la naskotagaj donacoj estu tiaspecaj." Sed tion sxi ne kuragxis diri
lauxte.
"Cxu ree vi pensas?" diris la Dukino, kaj Alicio denove sentis sur la
sxultro speciale fortan ekpremon de la dukina mentono.
"Mi ja rajtas pensi," iom akre respondis Alicio, cxar sxi komencis
senti sin gxenata.
"Vi rajtas certe," konsentis la Dukino, "sed ne pli ol porkoj rajtas
flugi; kaj la M--"
Sed en tiu momento Alicio forte surprizigxis, cxar ecx en la komenco
de tiu tre sxatata vorto, la dukina vocxo ekvelkis, kaj la dukina
brako, ligita kun la sxia, forte tremis. Jen, rekte kontraux ili,
vizagxo kontraux vizagxo, staris la Kera Damo, kun la brakoj falditaj.
Sxi sulkigas fulmotondre la brovojn.
"Estas bela tago, via Dama Mosxtino," la Dukino komencis per tre
humila kaj malforta vocxo.
"Jam nun mi admonas vin," la Damo pasie interrompis sxin, piedfrapante
la grundon, "aux vi aux via kapo jam nun devas esti for, vi elektu!"
La Dukino elektis, kaj--malaperis!
"Ni dauxrigu la ludadon," la Damo diris al Alicio; kaj Alicio, tro
timigite por eligi ecx unu vorton, per malvolantaj pasxoj sekvis sxin
al la ludejo. La aliaj gastoj, profitante la foreston de la Damo jam
sidigxis sub la arboj por ripozi. Sed ekvidinte la Damon, ili tuj
levis sin kaj enue ekludis. Por instigi ilin la Damo anoncis ke ecx
unumomenta prokrasto kostos al la prokrastanto--la vivon. Dum la
tuta ludtempo, tra la tuta ludkampo, la Damo ne cxesis malpaci kun la
aliaj ludantoj kaj cxiumomente kriegis "Senkapigu lin," aux "Senkapigu
sxin." La soldatoj devis gardi la cxiuminute mortkondamnatojn; por
plenumi tiun devon, estis necese ke ili forlasu la luddevon, t.e. la
devon esti arkoj; kaj konsekvence restis post duonhoro ecx ne unu
arko; cxiuj partoprenintoj (krom la Regxo, la Damo, kaj Alicio) estis
jam mortkondamnitaj kaj soldate gardataj.
La Damo--pro manko da senkapigebla materialo--cxesis labori, kaj per
spireganta vocxo demandis al Alicio:
"Cxu vi jam vidis la Falsan Kelonion?"
"Ne," respondis sxi, "ecx mi ne scias kio estas Falsa Kelonio."
"Gxi estas," la Damo respondis, "la kreitajxo, el kiu oni faras la
falskelonian supon."
"Mi neniam vidis tian beston," diris Alicio, "aux ecx auxdis pri gxi."
"Vi venu, do," diris la Damo, "kaj li mem diros al vi sian
vivhistorion."
En la momento kiam sxi ekiris kun la Damo, sxi auxdis la Regxon
diranta (per tre mallauxta vocxo) al la tuta cxeestantaro: "Oni vin
pardonas--cxiujn."
"Jen tre bona afero," sxi pensis. "Do, malgraux cxio, tiuj teruraj
ekzekutoj ne efektivigxos. Mi tre, tre gxojas pri tio."
Baldaux ili alvenis al Grifo kusxanta en la sunlumo kaj profunde
dormanta. (Se vi ne scias kio estas Grifo, rigardu la ilustrajxon.)
"Levu vin, dormemulo," ordonis la Damo, "kaj konduku cxi tiun
frauxlinon al la Falsa Kelonio, por ke sxi auxskultu lian
vivhistorion." Tiam por ekskuzi sin al Alicio sxi aldonis: "Mi mem
devas iri returne por arangxi kelkajn ekzekutojn kiujn mi ordonis."
Kaj sxi foriris lasante Alicion sola kun la Grifo.
La Grifo, levinte sin kaj frotinte la okulojn, atendis gxis la Damo
malaperis kaj tuj--tuj mokridis sxin. "Jen bona sxerco," li diris,
duone al si, duone al Alicio.
"Ho, gxin diru al mi, mi petas," Alicio diris.
[Ilustrajxo: LA GRIFO PROFUNDE DORMIS.]
"Nu, la sxerco estas _sxi_ mem," diris la Grifo. "Cxio tio pri la
ekzekutoj estas nur sxia fantazio; oni ja fakte neniun ekzekutas!
Tamen, vi rapidigxu!"
"Tie cxi cxiu ja ordonas rapidigxi," pensis Alicio, dum sxi malrapide
sekvas gxin. "Neniam en la tuta vivo oni tiom cxirkauxordonis min,
neniam!"
Ne multe progresinte, ili jam ekvidis malproksime la Falsan Kelonion.
Li sidis tutsola sur iu rokrando, kaj havis tre tristan mienon. Kiam
ili pli proksimigxis, Alicio povis auxdi, ke li gxemas tiel profunde
ke li riskas rompi al si la koron. Sxi eksentis por li tre fortan
kompaton, kaj demandis al la Grifo:
"Kiaspeca estas lia doloro?"
Sed la Grifo respondis per preskaux tiaj samaj vortoj, kiajn li jxus
uzis pri la Damo:
"Cxio tio pri la doloro estas nur lia fantazio; li ja ne havas realajn
dolorojn.--Tamen, vi rapidigxu."
Do, ili marsxis kune rekte al la Falsa Kelonio. Tiu rigardis ilin el
grandaj larmplenaj okuloj, sed diris nenion.
"Tiu cxi frauxlino tre deziras scii vian historion," diris la Grifo.
"Mi volonte diros gxin al sxi," diris la Falsa Kelonio per profunda,
kvazaux kaverna vocxo. "Vi ambaux sidigxu, mi petas. Kaj ecx ne unu
vorton parolu, gxis mi finos."
Ili do sidigxis, kaj dum kelkaj minutoj _neniu_ parolis. Alicio pensis
interne, "Kiamaniere li povos fini, se neniam li komencos, _tion_ mi
ne povas kompreni." Tamen sxi pacience atendis.
"Iam en la pasinto," diris fine la Falsa Kelonio kun profunda ekgxemo,
"mi estis _vera_ Kelonio."
Sekvis tiujn vortojn tre longa silento, kiun interrompis nur la
okazaj interjekcioj (_Hjckrrh, Hjckrrh_) de la Grifo kaj la konstanta
plorgxemado de la Falsa Kelonio. Alicio preskaux decidigxis levi sin
kaj peti forpermeson, dirante 'Mi tre dankas vin, sinjoro, por via
interesa rakonto.' Tamen, cxar sxi supozis, ke li nepre diros iom pli,
sxi restis trankvile, kaj nenion diris.
"Kiam mi estis malgrandulo," fine la Falsa Kelonio dauxrigis iom pli
trankvile (kvankam ecx nun li plorgxemis ne malofte), "la gepatroj
sendis min al lernejo en la maro. La instruisto estis iu maljuna
kelonio--ni kutime nomis lin Testud'--"
"Pro kio vi nomis lin Testud' cxar li ne estis Testudo?" interrompis
Alicio.
"Ni ja nomis lin Testud', cxar li estis fame konata _te-studento_, kaj
tre sxatis paroli pri la te-kulturo. Cxu vi ne povis konkludi tion, ne
demandinte?"
La Falsa Kelonio evidente indignis, ke pro sxia malspriteco li devis
doni tiun klarigon.
Kaj la Grifo aldonis: "Vi devas honti, demandinte pri tia simpla
afero."
Tiam, por doni pli fortan emfazon al la riprocxo, ambaux sidis silente
kaj rigardegis Alicion, gxis pro konfuzo sxi estus tre kontenta ke
la tero malfermigxu kaj kovru sxin. Fine, la Grifo diris al la Falsa
Kelonio:
"Vi rapidu, malrapidulo! oni ne povas tie cxi atendi la tutan tagon."
La Falsa Kelonio dauxrigis per jenaj vortoj:--
"Jes, ni iris al la lernejo en la maro, kvankam vi eble ne kredas
tion--"
"Mi ne diris ke mi ne kredas," interrompis Alicio.
"Vi ja ofte diris tion," diris la Falsa Kelonio, "almenaux se vi
similas aliajn hominfanojn."
Kaj antaux ol Alicio povis ree ekparoli, la Grifo ekkriis al sxi
severe: "Vi fermu la busxon!"
La Falsa Kelonio dauxrigis: "Tre bonan instruadon ni havis; fakte, ni
iris lernejon cxiutage--"
"Pri tio vi ne devas fanfaroni," diris Alicio, "ankaux mi iras en
cxiutagan lernejon."
"Cxu vi lernas _ekstrajxojn_?" demandis la Falsa Kelonio.
"Jes," respondis Alicio, "la francan lingvon kaj la muzikon."
"Ankaux la vestlavadon?" demandis plue la Falsa Kelonio.
"Certege ne!" indignis Alicio.
"Do, malgraux cxio, la via ne estis efektive altranga, bonstila
lernejo," diris triumfe la Falsa Kelonio. "En la nia, oni ja presigis
cxe la kontfino:
'La franca lingvo, la muziko, kaj la _vestlavado_--ekstraj.'"
"Laux mi, vi ne multe bezonis la vestlavadon," diris Alicio "cxar vi
vivis sur la marfundo."
"Miaj gepatroj povis pagi nek por tiu ekstrajxo, nek por la aliaj,"
la Falsa Kelonio diris gxemante. "Ili pagis nur la ordinarajn
kurspagojn."
"Kiajn temojn la ordinara kurso enhavis?" Alicio demandis.
"Por komenci," respondis la Falsa Kelonio, "La Libro-lekado kaj la
Plumskrapado; ankaux la diversaj fakoj de Aritmetiko--Ambicio,
Korpremo, Multimpliko, kaj Diveno."
"Pri Multimpliko," Alicio kuragxis diri, "mi neniam auxdis. Kio gxi
estas?"
La Grifo levis surprize ambaux birdpiedojn. (Li ankaux havis en la
posta parto du bestpiedojn--vidu la ilustrajxon.)
"Kion?" Gxi ekkriis "neniam auxdis pri Multimpliko kaj tamen scias
pri la Divenarto? Nu tiu arto kaj la arto multimpliki estas reciproke
konversaj; kaj nur postkiam oni _multe_ praktikis implikon, estas
permesate ecx komenci la arton diveni. Diveno sen antauxa impliko
estas ja tute senvalora. Tamen vi, ne konante Multimplikon, pretendas
bone koni la Divenon. Ecx idioto ne kredus tion."
Alicio jam ne havis la kuragxon por demandi plu al la Grifo pri la
marlerneja Aritmetiko. Turnante sin for de li, sxi demandis al la
Falsa Kelonio:
"Kion alian vi devis lerni?"
"En la unua loko, la Misterojn," respondis la Falsa Kelonio kalkulante
la temojn per siaj piedajxoj, nome Mistero Antikva kaj Mistero
Moderna: ankaux la Disigarto. La Disigarta instruisto estis maljuna
angilo kiu venis nur unufojon en cxiu semajno; li instruis al ni
disigi cxiujn objektojn, cxu ebenaj, cxu solidaj kaj _Kolerigi
florbildojn_.
"Kiamaniere oni faris tion?" demandis Alicio.
"Nu, la detala klarigo estus ja tre teda," diris la Falsa Kelonio,
"tamen mi certigas al vi ke niaj lernejanoj, se ili bezonus, ekzemple,
rugxigi blankajn rozojn (kiel hodiaux la gxardenistoj de la Damo)
tre hontus uzi ilian kolorilon; kaj ecx por rugxigi la Damon mem, la
koleriga metodo estus multe pli bonartista ol la koloriga. Eble la
Grifo volos aldoni pluan klarigon."
"Mi ne povas," diris la Grifo, "cxar pro manko da tempo mi neniam
lernis la kolerigarton. La klasika profesoro tre okupis mian tempon;
li ja estis vera kankro."
"Mi ne lernis de li," diris gxemante la Falsa Kelonio. "Oni diris ke
li instruis la Ratinan kaj Blekan lingvojn. Cxu mi estas prava?"
"Tute prava," diris la Grifo, ankaux gxemante, kaj pro la dolorigaj
memorajxoj ili ambaux kovris la vizagxojn per la piedajxoj.
"Kaj kiom da horoj cxiutage vi studis en la lernejo?" Alicio faris
tiun demandon en la celo kiel eble plej rapide enkonduki novan
paroltemon.
"Dek horojn," respondis la Falsa Kelonio, "en la unua tago, naux en la
dua kaj tiel plu."
"Jen tre kurioza arangxo," diris Alicio.
"_Nu, ligigxis_ kun tiu 'kurioza' arangxo," aldiris la Grifo, "unu
tre sxatata konsekvenco; cxar en la dekunua tago _nuligigxis_ cxiuj
lecionoj."
"Cxu vi volas komprenigi," diris Alicio tre mirigite "ke en la dekunua
tago la lernejanoj havis la tempon tute libera?"
"Certe," diris la Falsturto.
"Kaj kio okazis en la dekdua tago," Alicio vigle demandis.
"Jen suficxe pri la lecionoj," la Grifo interrompis sxin tre firme.
"La Falsa Kelonio nun rakontos al vi ion pri la ludoj."
CXAPITRO X
LA OMARA KVADRILO
La Falsa Kelonio profunde ekgxemis, kaj tiris la postan flankon de unu
piedajxo trans la okuloj. Li fikse rigardis Alicion kaj forte penis
paroli, sed liaj plorgxemoj dum kelkaj minutoj neebligis la parolojn.
"Li kondutas same kvazaux li havas oston en la gorgxo," diris la Grifo
kaj tuj klopodis (per fortaj skuoj kaj manfrapoj sur la dorson) eligi
la oston. Fine la Falsa Kelonio regajnis la vocxpovon, kaj kun larmoj
glitfalantaj sur siaj vangoj komencis:
"Eble vi ne logxis longan tempon sub la maro (Alicio intermetis 'Mi
neniam') eble ankaux vi neniam estas prezentita al Omaro--(Alicio
komencis diri 'Mi unufojon gustumis--' sed rapide haltigis sin kaj
diris anstatauxe 'Mi neniam')--do vi ecx ne povas imagi, kia rava
afero estas la Omara Kvadrilo."
"Mi devas konfesi ke ne," diris Alicio. "Kiaspeca gxi estas?"
"Nu," la Grifo respondis, "oni komence formigxas en unu rangon laux la
marbordo--"
"En du rangojn," interrompis la Falsa Kelonio, "da fokoj, kelonioj,
k.c. Poste, kiam oni formovis cxiujn meduzojn--"
--"Kio ordinare konsumas multe da tempo," intermetis la Grifo.
--"Oni du fojojn antauxen iras--"
--"cxiu kun sia kundancanta omaro,"--ree interrompis la Grifo.
--"Kompreneble," konsentis la Falsa Kelonio--"du fojojn antauxen
iras, turnigxas kun la kunulo--"
--"Sxangxas la kunulon kaj reiras samvice," diris la Grifo.
--"Poste," la Falsa Kelonio rekomencis, "oni ja jxetas la--"
--"la omarojn," ekkriis ekscitite la Grifo, kaj saltis en la aeron.
--"Kiel eble plej malproksimen en la maron--"
--"Nagxsekvas ilin," la Grifo kriis, ankoraux pli ekscitite.
--"Renversas sin en la maro--" dirante tion ecx la Falsa Kelonio
saltis furioze sur la piedpintoj.
--"Denove sxangxas la kunulon--" Cxi tiun fojon la Grifo tiel forte
kriegis, ke sxajnis al Alicio ke sxiaj oreloj krevas.
--"Renagxas al tero, kaj--jen la fino de l' unua movado," diris la
Falsa Kelonio. En tiu momento li subite mallauxtigis la vocxon, kaj
ambaux bestoj kiuj jxus freneze cxirkauxsaltis, ree sidigxis, kaj
rigardis Alicion trankvile kaj tre melankolie.
"Gxi nepre estus tre plezuriga danco por alrigardi," diris Alicio.
"Cxu vi volus vidi iometon da gxi?" demandis la Falsa Kelonio.
"Ho, mi tre sxatus gxin," respondis Alicio.
"Ni do tradancu kune la unuan parton," diris la Falsa Kelonio al la
Grifo, "la omarojn ni ja povos imagi. Kiu el ni kantos la muzikon?"