povis mem vidi tion, cxar sxi staris suficxe proksime por rigardi sur
la ardezojn. "Tamen tio ne esta grava," sxi pensis.
En tiu momento la Regxo subite ordonis "Silenton!"--Li ja en la
lastaj minutoj diligente skribis en sia notlibro--kaj nun li legis el
tiu libro: "'Regulo Kvardekdua' '_Neniu persono, kies alteco superas
unu kilometron, rajtas resti en la jugxejo._'"
"_Mi_ ne havas tian altecon," protestis Alicio.
"Vi havas," diris la Regxo.
"Preskaux _du_ kilometrojn," aldonis la Damo.
"Nu, cxiuokaze mi ne volas iri," diris Alicio. "Plue, tio ne estas
vera regulo; vi ja jxus nun elpensis gxin."
"Kiel vi kuragxas tion diri?" diris la Regxo. "Ne estas en la libro
ecx unu regulo pli malnova!"
"En tiu okazo, gxi devis esti la unua," kritikis Alicio.
La Regxo paligxis kaj tuj fermis la notlibron. "Konsideru la
verdikton," li diris al la jxurintoj per mallauxta trema vocxo.
La Blanka Kuniklo eksaltis ekscitite.
"Se placxas al via Regxa Mosxto," diris li, "ni ankoraux havas pli da
evidenco por auxskulti. Oni jxus trovis tiun cxi paperon."
"Kion gxi enhavas?" demandis la Damo.
"Ne ankoraux mi malfermis gxin," diris la Kuniklo; "sed gxi sxajnas
esti letero skribita de la jugxato al--al iu."
"Nepre al _iu_" diris la Regxo "escepte se gxi estas skribita al
Neniu, kaj ordinare oni ne skribas al _li_."
"Al kiu gxi estas adresita?" demandis unu jxurinto.
"Gxi tute ne estas adresita," diris la Blanka Kuniklo. "Fakte, nenio
estas skribita sur la eksterajxo."
Dirante tion li malfaldis la paperon, kaj aldonis:--
"Post cxio dirita, gxi ne estas letero; gxi estas versajxoj."
"Cxu ili estas skribitaj per la manskribo de la jugxato?" demandis
alia jxurinto.
"Ne," respondis la Blanka Kuniklo, "kaj jen la plej nekomprenebla
afero."
Cxe tio la mienoj de la tuta jxurintaro proklamis plenan konfuzigxon.
"Do, li nepre imitis _ies_ manskribon," diris la Regxo. (La mienoj de
la jxurintoj reheligxis.)
"Se placxas al via Regxa Mosxto," diris la jugxato mem, "mi ne skribis
gxin, kaj neniu povas pruvi ke mi skribis gxin. Gxi ja ne estas
subskribita cxe la fino."
"Se vi ne subskribis," diris la Regxo, "tio nur pligravigas la
ofendon. Vi nepre _intencis_ ian friponajxon, cxar alie vi certe estus
subskribinta la paperon kiel honestulo."
Sekvis universala aklamado. Oni ja sentis ke tio estas la unua vere
sprita diro, kiun la Regxo diris dum la tuta tago.
"Tio pruvas ke li estas kulpa," diris la Damo.
"Gxi pruvas nenion," diris Alicio. "Vi ja ankoraux ne scias cxu la
versajxoj ecx rilatas la nunan aferon."
"Legu ilin," la Regxo ordonis.
La Blanka Kuniklo almetis siajn okulvitrojn.
"Kie vi volas ke mi komencu?" li demandis.
"Komencu cxe la komenco," diris la Regxo solene, "kaj dauxrigu gxis vi
venos al la fino; kaj cxe la fino cxesu legi."
Jen la versajxoj kiujn la Blanka Kuniklo legis:
_Li diris ke vi vidis sxin
Kaj nomis min cxe li, ho!
Sxi lauxdis min (atentu gxin)
Sed ne pri la talio._
_Anoncis li ke restos mi
Cxi tie--ni gxin sciis.
"Se la aferon pusxos sxi,
Ho ve al mi," vi kriis._
_Al sxi nur unu, du al li,
Tri, kvar al ni li donis!
Sed cxiuj venis re al vi
Li tion ne oponis._
_Se mi aux sxi en tio cxi
Kulpigxus, li tre fida
Ke igos nin liberaj vi
Kiel nin vi nun vidas._
_Supozis mi ke estis vi
Malhelpo al la planoj
(Dolor' vi for! ekkriis sxi)
De ni kaj gxi--pri ranoj._
_Ne sciu li pri sxia sxat';
Cxar tiu devas esti
Sekreta--kiel diplomat'!
Cxu vi ne volas resti?_
"Jen la plej grava evidencajxo kiun ni gxis nun auxskultis," diris
kontente la Regxo, kaj frotis al si la manojn. "Nun do la jxurintoj
konsid..."
"Se iu el ili povos klarigi gxin," diris Alicio--sxi en la lastaj
minutoj tiom grandigxis ke sxi jam ne timis interrompi ecx la Regxon
mem--"mi donacos al li ses pencojn (250sd.); mi mem kredas ke enestas
en gxi ecx ne unu ero da racia signifo."
Cxiuj jxurintoj elskribis sur la ardezoj ke "_Sxi_ kredas ke enestas
ecx ne unu ero da signifo," sed neniu el ili, malgraux la oferita
premio, penis klarigi la versojn.
"Se enestas nenia signifo," diris la Regxo, "tio ja sxparos al ni
multe da gxeno, cxar signifojn ni ne bezonas sercxi. Tamen, mi ne
estas certa," li dauxrigis, etendante la versojn sur la genuo kaj
kritike per unu okulo rigardante ilin; "Mi malgraux cxio komencas
trovi en ili ian signifon. '_Sed ne pri la talio._' Nur rigardante la
jugxaton, oni tuj komprenas, kial sxi ne lauxdis _lian_ talion."
"Do jam ni faras progreson," li dauxrigis sinkontente. "'_Ni gxin
sciis_' tio kompreneble aludas la jxurintojn. '_Al sxi nur unu, du
al li, Tri, kvar al ni li donis_' jen kion li faris disdonacante la
tortojn."
"Sed," kontrauxdiris Alicio, "la dauxrigo montras ke '_cxiuj venis re
al vi_.'"
"Kaj jen ili," triumfis la Regxo, montrante sur la tablon. "Nenio
povas esti pli klara pruvo ol tio. Ankaux tion cxi atentu: '_Dolor'
vi for, ekkriis sxi._' Cxu vi, mia kara, (turnante sin al la Damo) ne
ordonis ke la Loro estu for? Tamen, jen li sidas!"
"Certege," kriis la Damo, kaj furioze jxetis kontraux la Loron grandan
inkujon.
La inkujo trafis--ne la Loron--sed Bil Lacerton. Tiu jam de longe
cxesis skribi per la fingro, cxar li ne sukcesis fari per gxi markojn;
sed nun la kompatinda besteto laboreme rekomencis la fingroskribon,
uzante la inkon, kiu gutfalis de lia vizagxo.
La Loro tute ne atentis la inkujon; li nur gxentile klinis sin antaux
la trono kaj majeste marsxis for.
"_Doloro for!_ Do, Loro, for!" la Regxo ripetis per speciale atentiga
vocxo, kaj cxirkauxrigardis la cxeestantaron kun afabla rideto.
Sekvis tre embarasa silento. Fine la Regxo devis anonci "Mi faris
sxercon," kaj--tuj la korteganoj aplauxdis amase.
"La jxurintoj konsideru la verdikton," diris la Regxo, jam la dudekan
fojon!
Cxi tiun fojon la Damo interrompis. "Ne, ne," sxi diris, "ni havu unue
la jugxon, kaj nur poste la verdikton."
"Vi parolas sensencajxon," lauxte diris Alicio.
"Senkapigu sxin," kriegis la Damo per sxia plej alta vocxtono.
Tamen neniu ekmovis sin!
"Mi ne timas _vin_" diris Alicio (sxi jam kreskis gxis sia normala
alteco). "Vi ja estas nenio,--nenio krom ludkartaro!"
La tuta kartaro tuj suprenlevigxis en la aeron kaj ree flugfalis sur
sxin. Sxi eligis krieton, krieton duone timan kaj duone koleran, penis
forfrapi ilin kaj--
--trovis sin kusxanta sur la deklivo. Jen la fratino vartis sxian
kapon sur la genuoj kaj forbrosas kelke da sekaj folioj falintaj de la
arboj sur sxian vizagxon.
"Vi vekigxu, Anjo, vi vekigxu, kara," diris la fratino. "Vi ja tre,
tre longe dormis."
"Ho, mi estas songxinta tian kuriozan songxon," diris Alicio.
Kaj sxi rakontis al la fratino lauxeble cxiujn cxi strangajn
Aventurojn, kiujn vi jxus tralegis.
Kiam sxi finis la rakonton, la fratino kisis sxin, dirante:--
"Jen tre kurioza songxo certege, Anjo. Sed jam malfruigxas; vi do kuru
en la domon por la temangxo."
Alicio tuj levis sin kaj rajte pensis--dum sxi kuras--kian mirindan
songxon sxi songxis!
* * * * *
Sed la fratino ankoraux sidis sur la deklivo, apogante la kapon per
la mano, kaj rigardante la sunsubiron. Sxi komencis pripensi la
fratineton kaj cxiujn sxiajn aventurojn, gxis ankaux sxi falis en
revon.
Jen sxia revo:--
Unue pri Alicio mem sxi revis. En sxia fantazio denove la manetoj de
Alicio kunligigxis sur sxiaj genuoj, denove tiuj klarbluaj okuloj
de Alicio rigardas supren en sxiajn. Sxi kvazaux auxdis la verajn
vocxtonojn, kvazaux vidis tiun nur-Alician kapskuon (por postenigi la
vageman buklon, kiu cxiam malgraux cxio volas fali antaux la okuloj);
kaj dum sxi auxskultas--aux sxajnas auxskulti--la tuta cxirkauxajxo
farigxis plene posedata de tiuj strangaj songxvivajxoj.
Jen la longa herbajxo murmuris cxe sxiaj piedoj cxar la Blanka Kuniklo
preterpasas--jen la timigita Muso plauxde nagxas tra la tutapuda al sxi
akvo--Jen sxi ekauxdis la tintadon de la tetasoj, dum la Martleporo
kun siaj kunuloj partoprenas la neniam finigxantan mangxadon, kaj
la altvocxajn kriojn de la Damo ordonanta la malfelicxajn gastojn
for, for al la ekzekutisto! Ankaux, jen la porkinfano ternadas sur
la dukinaj genuoj, dum frakasigxas cxirkauxe la teleroj kaj pladoj.
Denove plenigis la aeron tiu stranga krio de la Grifo, tiuj gratoj
de l' Lacerta grifelo, la sufokaj blekoj de la subpremataj kobajoj;
kaj malproksime, auxdigxas la plorgxemoj de la Falsa Kelonio.
Tre longe sxi sidadis, kun okuloj fermitaj, kaj preskaux kredis ke
sxi mem vagas en tiu stranga Mirlando, kvankam sxi bone konsciis ke,
se nur sxi malfermos la okulojn, la fantazioj malaperos, kaj cxio
refarigxos ordinara.
Se sxi malfermos la okulojn, jam ne murmurigos la herbon Blanka
Kuniklo, sed nur la vento; la akvoplauxdojn kauxzos ne la Muso,
sed nur sxanceligxantaj kanoj; la tintadantaj tetasoj refarigxos
sxafsonoriloj; tuj mortos la altvocxaj krioj de la furioza Damo,
renaskigxante kiel krioj de la sxafpasxtisto; la infana ternado kaj
cxiuj aliaj strangaj bruoj farigxos--nur konfuzita bruaro de la
farmkorto; kaj, anstataux la profundaj gxemoj de la Falsa Kelonio,
sxi auxdos de malproksime la blekadon de la bovinoj.
Fine, sxi imagis al si kiel cxi tiu sama fratineto en la venontaj
jaroj estos mem plenagxa virino; kiel sxi kredeble gardos, dum la
maturaj jaroj, la simplan kaj ameman koron kiu karakterizas la nunan
infanecon; kiel sxi kredeble kolektos cxirkaux si aliajn infanojn, kaj
al _ili_ briligos la okulojn per multe da strangaj rakontoj, eble
ecx per tiu cxi stranga Songxo; kiel sxi kredeble simpatie partoprenos
cxiujn iliajn simplajn gxojojn kaj malgxojojn, rememorante siajn
infanjarojn kaj la belajn somertagojn.
* * * * *
[En la libro mem, la piednotoj trovigxas plejparte cxe la piedoj de
la koncernaj pagxoj. Por ne interrompi la fluon de la rakonto en tiu
cxi unupagxa versio preparita de Distributed Proofreaders, la piednotoj
estas kolektitaj cxi tie, cxe la fino de la unu (longa!) pagxo.]
[1] [3] La vorto "tejl" prezentas al anglolingvanoj du diversajn
ideojn, la ideon "vosto" kaj la ideon "rakonto."
[2] La auxtoro tie cxi kritikas (per la busxo de l' Anaso) la
anglan kutimon enmeti sen bezono la vortojn "gxi" "gxin" por
turni la atenton al longa subjekta aux objekta frazeto, kiu
sekvas: en la teksto "gxin" = "iri kun E.A..... por proponi
al li la kronon."
[4] Angla mallongajxo, inter familianoj, por Vilhelmo.
[5] _Cheshire_ (Cxesxsxa) estas la angla graflando en kiu sidas
la urbo _Chester_ (Cxesta); ekzistas popoldiro ke nur en
tiu graflando la katoj havas la kapablon grimaci.
[6] En angla lingvo, "akso" havas ankaux la signifon "hakilo."
[7] "Same freneza kiel leporo en Marto" estas angla popoldiro.
[8] La angla frazeto kiun uzis la Cxapelisto estas dusencajxo kies
ordinara signifo estas "paroli gxis fiksita templimo ekze 10
minutojn"; gxi povas ankaux signifi "alparoli Tempon."
[9] Jen alia dusencajxo: Alicio intencis esprimi "lauxtkalkuli la
taktojn," sed la Cxapelisto komprenis aux sxajnigis kompreni
"bati Tempon."
[10] Angla vorto kiu signifas "lumi kiel steloj lumas," "brili
intermite."
[11] [12] La sama angla vorto "_draw_" havas la signifojn "desegni"
kaj "cxerpi."
[13] "Ecx Kato rajtas rigardi Regxon" estas angla popoldiro.
[14] Krom multaj aliaj supoj, la anglaj havas du, kiujn oni nomas
"kelonia" kaj "falskelonia." La unua, kompreneble, estas
farata el kelonia viando. La alia estas je gusto tre simila;
kaj oni konkludas ke se kelonia supo estas farata el la vera
kelonio, la falskelonia nur povas esti farata el la Falsa
Kelonio.
* * * * *
TURNBULL AND SPEARS, PRINTERS, EDINBURGH