alian demandon:--"Kiaj personoj logxas proksime de tie cxi?"
"En tiu direkto," diris la Kato, cxirkauxsvingante la dekstran
antauxpiedon, "Cxapelisto logxas, kaj en jena (montrante per la alia)
logxas Martleporo.[7] Vi vizitu kiun ajn; ambaux estas frenezaj."
"Sed mi ne volas renkonti frenezulojn," diris Alicio.
"Ho, tion vi ne povas eviti," respondis la Kato, "cxe ni cxiu estas
freneza, senescepte. Mi estas freneza; ankaux vi!"
"Kiel vi scias ke mi estas freneza?" Alicio demandis.
"Nepre," diris la Kato, "cxar alie vi ne venus tien cxi."
Sxajnis al Alicio ke tio tute ne estas pruvo; tamen, preterlasante
sin, sxi demandis "kaj kiel vi scias ke vi estas mem freneza?"
"Por komenci," la Kato respondis, "vi konsentas ke hundoj ne estas
frenezaj?"
"Jes, mi povas konsenti al tio," diris Alicio.
"Nu do," la Kato dauxrigis, "la hundoj grauxlas kiam ili estas
kolerigitaj, kaj svingas la voston, kiam gxojigitaj. Mi, kontraste,
grauxlas gxojigite kaj kolerante svingas la voston. Cxu do mi ne estas
freneza?"
"Al tio mi ne konsentas," Alicio tuj respondis, "cxar ne per grauxlo
la katoj esprimas plezuron; laux mi, ilia maniero esprimi plezuron
estas tre dolcxa _murmuro_."
"Vi gxin nomu laux via prefero," diris la Kato. "Cxu hodiaux vi
kroketludos cxe la Damo?"
"Tion mi tre sxatus," Alicio respondis avide, "sed gxis nun mi ne
ricevis inviton."
"Vi tie vidos min," diris la Kato kaj--malaperis!
Tio ne multe surprizis Alicion; sxi ja jam alkutimigxis al strangaj
okazoj. Dum sxi rigardas la lokon, kie antauxe sidis la Kato, gxi
subite reaperis. "Pardonu," gxi diris, "kio okazis je la bebo?
Preskaux mi forgesis demandi!"
"Farigxis porketo," Alicio respondis tre trankvile, kvazaux la Kato
revenis laux la ordinara venmaniero.
"Mi kredis ke tio okazos," diris la Kato kaj denove malaperis.
Iom da tempo Alicio staris atende, kredante ke sxi eble revidos gxin.
Poste sxi komencis iri en la direkto de la loko kie, laux la Kato,
logxas la Martleporo. "Cxapelistojn," sxi diris al si, "mi jam konas;
do la Martleporo estos por mi multe pli interesa: kaj cxar ni jam
havas Majon, gxi eble ne estos furioza; aux almenaux malpli furioza ol
en Marto."
Dirante tion, sxi suprenrigardis. Jen denove la Kato sidis sur
arbobrancxo.
"Cxu vi diris porkon, aux forkon?" diris la Kato.
"Porkon," respondis Alicio, "kaj mi multe preferus, se cxe sekvantaj
alvenoj vi bonvolus aperi kaj malaperi malpli subite: tiu subiteco via
estas por mi vere kapturniga."
"Laux via placxo," diris la Kato, kaj tuj ekmalaperis tutmalrapide,
komencante per la vostpinto kaj finante per la grimaco, kiu restis
kelkajn momentojn post kiam la cetera korpo malaperis.
"Nu," pensis Alicio, "tre ofte mi vidis katon sen grimaco; sed
_grimaco sen kato_! jen la plej kurioza objekto kiun mi iam vidis en
la tuta vivo."
Irinte antauxen kelkajn pasxojn plu, sxi ekvidis la domon de la
Martleporo. Sxi kredis ke tio cxi certe estas _lia_ domo, cxar la
du kamentuboj havis la suprojn en formo de longaj oreloj, kaj la
tegmento estis kovrita per felo. La domo estis multe pli granda ol
la dukina; sekve sxi ne kuragxis alproksimigxi gxis sxi mordetis iom
de la maldekstra fungopeco, kaj altigis sin gxis proksimume sepdek
centimetroj. Havante tiun altecon sxi marsxis rekte al la domo, sed
sxi ankoraux iom timis dirante al si:--"Malgraux cxio gxi povas esti
furioze freneza. Preskaux mi volus esti irinta cxe la Cxapeliston."
[Ilustrajxo: DOMO DE LA MARTLEPORO.]
CXAPITRO VII
TETRINKADO CXE FRENEZULOJ
Jen sub arbo antaux la domo sxi vidis tablon; cxe la tablo sidis,
tetrinkante, la Martleporo kaj la Cxapelisto; ankaux inter ili sidis
Gliro, kiu dormas profunde. La du aliaj apogis sur gxi la kubutojn,
kaj babiladis cxirkaux gxia kapo. "Tre malkomforte por la Gliro,"
pensis Alicio, "tamen, cxar gxi dormas profunde, gxi kredeble ne
sentas la malkomforton."
Kvankam la tablo estis granda, la jxus priskribita trio amasigxis en
unu angulo. Ekvidinte Alicion, ili tuj kriis unuvocxe. "Ne pli da
sidlokoj, ne pli!"
"Jen _kelkaj_" diris Alicio indignante, kaj sidigis sin en granda
apogsegxo cxe unu fino de la tablo.
"Prenu da vino," per mokafabla vocxo alparolis sxin la Martleporo.
Alicio per vigla sercxrigardo esploris la tutan tablon, kaj vidis sur
gxi--krom teajxoj--nenion.
"Mi ne vidas vinon," sxi diris.
"Nek mi," diris la Martleporo.
"Do vi kondutis negxentile, proponante gxin," kolere Alicio respondis.
"Ankaux vi, sidante cxe ni sen invito," akre respondis la Martleporo.
"Neniu sciigis ke la tablo apartenas al _vi_" diris Alicio "oni ja
surmetis mangxilarojn por multe pli ol tri personoj."
"Vi trancxigu la hararon," subite intermetis la Cxapelisto. De
l' komenco li estis rigardeginta Alicion kun evidenta scivolemo,
kaj nun la unuan fojon alparolis sxin.
"Ne decas kritiki la personajxojn; tio ja estas tre malgxentila."
Alicio diris tion tre severe.
La Cxapelisto tre largxe malfermis la okulojn, auxdinte tion.
Anstataux respondi, li subite proponis la enigmon: "Je kio la korvo
similas skribotablon?"
"Bone, oni komencas proponi enigmojn: jam nun ni amuzigxos," pensis
Alicio, kaj sxi diris lauxte: "Mi kredas ke mi sukcesos mem solvi
tion."
"Cxu per 'solvi' vi intencas diri ke vi povos trovi la respondon?"
diris la Martleporo.
"Gxuste tion," respondis Alicio.
"Tamen, vi devas cxiam diri kion vi intencas," diris la Martleporo.
"Tion mi cxiam faras," Alicio komencis vigle, "almenaux... (per vocxo
pli duba)... mi cxiam intencas kion mi diras, kaj jen la sama afero,
cxu ne?"
"Tute ne sama," kontrauxdiris la Cxapelisto. "Laux tiu logiko, oni
povus diri, ke samaj estas 'Mi vidas kion mi mangxas' kaj 'Mi mangxas
kion mi vidas.'"
..."Laux tiu logiko, oni povus diri," intermetis siavice la
Martleporo, "ke samaj estas 'Mi sxatas kion mi ricevas' kaj 'Mi
ricevas kion mi sxatas.'"
La Gliro certe ne vekigxis, li certe dormparolis; jen lia diro:
"Laux tiu principo, oni povus diri, ke samaj estas 'Mi spiras dum mi
dormas' kaj 'Mi dormas dum mi spiras.'"
"Por _vi_, ili fakte estas samaj," diris la Cxapelisto.
Sekvis kelkminuta silento, kiun Alicio profitis por rememori al cxiuj
faktoj de si konataj pri korvoj kaj skribotabloj.
La Cxapelisto unue rompis la silenton. Alicio rimarkis en la lastaj
momentoj, ke li prenas la horlogxon el sia posxo kaj maltrankvile
observas gxin, ke fine li skuis gxin kaj tenis apud la orelo. Tiam
turnante sin al Alicio li demandis: "Kiun daton ni havas?"
Post iom da pripenso Alicio respondis: la kvaran Majo.
"Sekve, gxi eraras je du tagoj! Cxu mi ne diris al vi, ke butero ne
tauxgos por la radaro?" Dirante tion li turnis tre indignan rigardon
sur la Martleporon.
"Nur la plej bonkvalitan mi uzis," protestis la Martleporo.
"Jes, sed kune kun la butero kelkaj paneroj nepre enigxis," la alia
riprocxe diris, "vi ne devis enigi gxin per la pantrancxilo."
La Martleporo prenis la horlogxon, kaj malgxoje observis gxin; poste
li trempis gxin en sian tason, kaj denove observis. Tamen li ne povis
elpensi ion pli dirindan ol la antauxa diro:--
"Nur la plej bonan buteron mi uzis."
Alicio scivole rigardis la posxhorlogxon trans lia sxultro. "Jen tre
kurioza horlogxo," sxi ekkriis, "gxi ja indikas la monatdatojn, kaj la
horojn gxi ne indikas."
"Pro kio gxi devas?" la Cxapelisto demandis. "Cxu via posxhorlogxo
montras por vi la jarojn?"
"Kompreneble ne!" Alicio tre flue respondis. "Cxar se gxi montrus la
jarojn, gxi devus indiki dum tre longa tempo la saman ciferon."
"Kaj gxuste tiun fakton vi povus konstati pri la mia," diris la
Cxapelisto.
Alicio tute konfuzigxis. La lasta diro de l' Cxapelisto, kvankam ne
malbona Esperantajxo, sxajnis al sxi konduki nenien. Sxi nur diris
gxentile: "Mi ne komprenas."
"La Gliro ree endormigxis," diris la Cxapelisto, kaj versxis sur gxian
nazon iom da varma teo. Cxe tio, la Gliro malpacience skuis la kapon,
kaj diris, ne malferminte la okulojn:--
"Ja, kompreneble! Gxuste tion mi mem intencis diri."
"Cxu vi jam solvis la enigmon?" demandis la Cxapelisto, denove
turnante sin al Alicio.
"Ne, mi fordonas la solvon," diris Alicio. "Diru al mi la solvon."
"Mi ne havas pri la solvo ecx la plej malklaran ideon," li respondis.
--"Ne ekzistas solvo," diris la Martleporo.
Alicio ekgxemis enue. "Mi opinias," sxi diris, "ke vi devas pli bone
uzi la tempon ol malsxpari gxin proponante ne solveblajn enigmojn."
"Se vi konus la Tempon tiel bone kiel mi," diris la Cxapelisto, "vi ne
uzus 'gxi' priparolante '_lin_.'"
"Mi ne komprenas," diris Alicio.
"Versxajne ne," diris la Cxapelisto, balancante la kapon malestime.
"Mi kuragxus diri ke neniam vi ecx parolis al Tempo?"[8]
"Eble ne," Alicio respondis iom singarde, "tamen, lernante la
muzikon, mi cxiam devas tempbati."[9]
"Ha, jen la kauxzo," diris la Cxapelisto. "Li ja ne sxatas tiun
batadon. Se vi nur volus esti pli agrabla, li preskaux cxion farus
pri la horlogxoj laux viaj preferoj. Ekzemple, cxe la nauxa matene,
kiam vi devas komenci la lecionojn, vi nur devus murmuri al li vian
deziron, kaj jen la indikiloj tuj montrus la unuan horon kaj vi havus
la tagmangxon."
"Tio estus agrabla, certege," diris Alicio. Tamen, profundigxinte en
pensojn, sxi poste aldonis:
"Sed en tiu okazo, mi ja ne estus preta por la mangxo, mi ne estus
malsata!"
"En la komenco, eble ne," diris la Cxapelisto, "sed vi povus teni la
horlogxon cxe la unua, gxis vi _farigxus_ malsata."
"Cxu vi tiel mastrumas gxin?" Alicio demandis.
La Cxapelisto malgxoje svingis la kapon. "Tion ne mi," li respondis,
"cxar li kaj mi malpacis en la pasinta Marto, jxus antaux kiam _tiu_
frenezigxis (montrante per sia tekulero al la Martleporo). Gxi okazis
cxe la granda koncerto kiun organizis la Kera Damo. Mi devis kanti:
_Tvink'l,[10] Tvink'l! Vesperteto
Kia via afereto?_
Vi kredeble konas tiun kanton?"
"Mi certe auxdis ion similan," diris Alicio.
"La dauxrigo," diris la Cxapelisto, "estas jena."
_Tra l' aer' vi sxovas vin
Majeste, kiel anasin'.
Tvink'l, Tvink'l!_...
En tiu momento la Gliro skuis sin kaj komencis dormkanti:
"_Tvink'l, tvink'l, tvink'l._"... Cxar lauxsxajne gxi havis la
intencon dauxrigi sen fino tian tvink'ladon, oni pincxis al gxi la
orelojn por cxesigi gxin.--
--"Nu, apenaux mi finis la unuan verson," diris la Cxapelisto, "la
Kera Damo eksaltis kaj lauxte kriegis: 'Li mortigas la Tempon; oni
senkapigu lin.'"
"Ho, la kruela sovagxulino," ekkriis Alicio.
"Kaj de post tiu tago gxis nun," la Cxapelisto malgaje dauxrigis, "la
Tempo cxion rifuzas al mi. Cxiam konstante li nun donas al mi la sesan
posttagmeze."
Vere frapanta ideo venis al Alicio. "Jen la kauxzo, cxu ne, pro kiu mi
vidas sur la tablo tiom da temangxiloj?"
"Precize," respondis la Cxapelisto, ekgxemante. "Cxiam la tehoro, kaj
neniam ni havas intertempon ecx por visxi la ilojn."
"Do, vi cxirkauxmovas vin?" demandis Alicio.
"Precize," diris la Cxapelisto, "laux eluzo de la mangxiloj."
"Sed kio okazas," Alicio kuragxis demandi, "kiam vi denove revenas
antaux la unue uzitaj?"
--"Ni sxangxu la paroltemon," la Martleporo interrompis, oscedante.
"Cxi tio enuigas min! Mi proponas ke la Frauxlineto rakontu al ni
fabelon."
"Bedauxrinde, mi ecx ne unu povas memori," diris Alicio. La propono ja
timigis sxin.
"Do, la Gliro devas," ambaux kriis unuvocxe. "Vekigxu, Gliro!" Ili
pincxis gxin sur ambaux oreloj samtempe.
La Gliro malrapide malfermis la okulojn, kaj diris per rauxka,
malforta vocxo: "Mi ne dormis; la vortojn, kiujn vi ambaux diris, mi
auxdis cxiujn, cxiujn senescepte."
"Vi rakontu al ni fabelon," diris la Martleporo.
"Jes, bonvolu, mi petas," Alicio diris petege.
"Ankaux ne prokrastu," aldonis la Cxapelisto, "cxar, se vi prokrastos,
vi nepre re-endormigxos antaux ol fini."
La Gliro tuj komencis, tre rapidante:--"Estis iam tri fratinetoj,
kiujn oni nomis Elnjo, Lanjo, kaj Tinjo. Ili logxis cxe la fundo de
tre profunda puto."
"Kion do ili mangxis?" diris Alicio. (La demandoj pri mangxaj kaj
trinkaj ajxoj cxiam havis por sxi specialan intereson.)
Post du minuta konsiderado la Gliro respondis: "Ili nutris sin per
melaso."
"Tion ja ili ne povus," Alicio protestis tre gxentile, "cxar ili
farigxus malsanaj."
"Kaj fakte _estis_" diris la Gliro "tre malsanaj."
Alicio penis imagi al si, kiaspeca estus la vivo, se sxi logxus en
putfundo kaj nutrus sin per melaso; sed la peno estis tro konfuziga,
sekve sxi demandis: "Kial ili logxis en la putfundo?"
--"Prenu pli da teo," diris al sxi la Martleporo, kun tre serioza
mieno.
"Gxis nun mi havis neniom," respondis Alicio, ofendite, "sekve mi ne
povas preni _pli_."
"Denove vi malpravas," intermetis la Cxapelisto. "Cxu vi ne devis
diri ke vi ne povus preni _malpli_? Tre facile ja estas preni pli ol
neniom."
"Neniu petis _vian_ opinion," diris Alicio indignante.
"Ho, ho!" triumfe kriis la Cxapelisto. "Kiu _nun_ rompas la regulon
pri personajxoj?"
Al tio Alicio ne povis trovi tauxgan respondon. Sekve sxi servis al
si teon kaj buterpanon, kaj poste turnis sin denove al la Gliro kaj
ripetis la demandon:
"Pro kio ili logxis en la putfundo?"
Jam la duan fojon la Gliro bezonis duminutan konsideradon; fine li
diris: "La puto estis melasa puto."
"Neeble, ne ekzistas tiajxo," Alicio komencis tre indigne. Sed la
Cxapelisto kaj la Martleporo ambaux sible admonis sxin per SX--!
SX--! kaj la Gliro mem per ofendita vocxo minacis sxin, dirante:
"Se vi ne kapablas konduti gxentile, vi devas mem fini la fabelon."
"Ho, volu dauxrigi, mi petegas," Alicio ekkriis. "Mi ne ree
interrompos vin; eble ekzistas _unu_."
"Vi kredas ke nur unu?" la Gliro indigne ekkriis. Tamen li konsentis
dauxrigi.
"Do, tiuj tri fratinetoj--ili ja lernis la desegnarton--"
"Kion ili desegnis?" diris Alicio, jam forgesinte sian promeson.
Cxi tiun fojon ecx ne unu momenton la Gliro konsideris.
"Melason," li diris.
--"Mi bezonas puran tason," interrompis la Cxapelisto. "Ni cxiuj movu
nin maldekstren je unu sidloko."
Li movis sin laux la diro; lin sekvis la Gliro, kaj la Martleporo
translokigis sin en la segxon de la Gliro. Alicio, ne tre volonte,
prenis la antauxan lokon de la Martleporo. El la sxangxoj ja
profitis nur la Cxapelisto, kaj cxar la Martleporo jxus antaux la
translokigxo renversis la laktokrucxon en sian teleron, Alicio certe
malprofitis.--
Cxar sxi ne volis reofendi la Gliron, sxi komencis tre singarde:
"Mi ne komprenas. De kie ili desegnis[11] la melason?"
"Oni povas cxerpi[12] akvon el akvoputo," la Cxapelisto klarigis, "do
egalfacile estas cxerpi (t.e. desegni) melason el melasoputo, cxu ne?
vi malklera bubineto?"
Alicio pro lia malgxentileco tute ne atentis la Cxapeliston: al la
Gliro sxi diris:--
"Sed ili ja vivis en la puto."
"Vivis en la puto? Certege! Sed _vi, vi sen la puto_ ja malsukcesus
desegni la melason el gxi!" La Gliro, dirante tion, tre longigis la
vokalojn, kaj iom kunligis apartajn vortojn laux la parolmaniero de
kelkaj angloj kiuj eklernis la lingvon en tre malmoderna epoko.
Alicio tiel konfuzigxis per tiu respondo ke, dum kelka tempo, sxi
lasis al la Gliro seninterrompe dauxrigi la rakonton.
"Ili lernis la arton desegni," diris la Gliro, oscedante kaj frotante
la okulojn (cxar gxi jam refarigxis dormema) "kaj desegnis ajxojn
cxiuspecajn, cxion komencigxantan per la litero M----"
"Kial per M?" diris Alicio.
"Kial _ne_ per M?" diris la Martleporo. Alicio silentigxis.
La Gliro, jam ferminte la okulojn, ekdormetis, sed pro la fortaj
pincxoj de la Cxapelisto, gxi revekigxis kun subita ekkrieto, kaj
dauxrigis:
--"Komencigantan per M, ekzemple Muskaptilojn, Memoron,
Multecon--cxu iam vi vidis desegnajxon kiu reprezentas Multecon?"
Alicio, tre konfuzite, respondis: "Nu, se efektive mi devas respondi
tiun demandon, mi ne _pensas_--"
"Se vi ne _pensas_, vi ne rajtas paroli," diris la Cxapelisto.
Tiun lastan malgxentilajxon Alicio ne povis toleri. Sxi levis sin kaj
kun tre ofendita mieno marsxis for de la tablo.
La Gliro tuj endormigxis; kaj nek la Cxapelisto nek la Martleporo
atentis sxian foriron, kvankam kelkfoje sxi rigardis malantauxen en
la espero ke ili revokos sxin. La lastan fojon kiam sxi vidis ilin,
ambaux staris super la Gliro, klopodante per cxiuj fortoj prempaki
gxin en la tekrucxon!
"Neniam mi volos reviziti _ilin_" diris Alicio.
[Ilustrajxo: LA GLIRO ESTAS ENIGATA EN LA TEKRUCXON.]
"Neniam en la tuta vivo mi cxeestis pli tedan pli enuigan tetrinkadon
ol cxe ili."
Dume sxi iris tra la arbaro, zorge elektante la piedlokojn. Post iom
da marsxado, sxi rimarkis unu arbon kiu havas pordeton en la trunko
kondukantan internen. "Jen tre kurioza arbo," pensis sxi. "Tamen
hodiaux cxio estas kurioza. Kredeble estus bona afero eniri"--kaj
eniris.
Denove sxi trovis sin en la longa halo apud la vitra tableto. "Nu, cxi
tiun fojon mi klopodos pli lerte," sxi diris al si.
Preninte la oran sxlosileton, sxi unue malsxlosis la pordon kiu
kondukas en la gxardenon. Tiam, sxi mordetis la fungopecon (kiun
sxi ankoraux havis en la posxo) gxis sxi estis tridek centimetrojn
alta, kaj _fine_--post tiom da malsukcesoj--trovis sin en la belega
gxardeno inter la helkoloraj florbedoj kaj cxarmaj fontanoj.
CXAPITRO VIII
KROKETLUDO CXE LA KERA DAMO
Ne malproksime de l' enirejo staris granda rozarbo; kreskis sur gxi
blankaj rozoj, sed jen tri gxardenistoj okupis sin pentrante ilin
rugxaj. Cxar tio sxajnis al Alicio tre stranga ago, sxi alproksimigis
sin por observi ilin. Jxus alvenante, sxi auxdis unu el ili diranta:
"Kvin, vi gardu vin, vi jam ne sxprucu sur min la kolorilon."
"Mi ne povis ne," diris Kvin malafable. "Sep sxancelis al mi la
kubuton." Sep rigardis supren kaj diris: "Jen gxuste vi, Kvin; cxiam
vi kulpigas la kunulojn."
"_Vi_, Sep, _vi_ ne kuragxu paroli!" rediris Kvin. "Nur hieraux mi
auxdis la Damon diranta ke vi meritas esti senkapigita."
"Pro kia kulpo do?" demandis la unue parolinta.
"Tio ne estas _via_ afero, Du," diris Sep.
"Gxi nepre estas lia," asertis Kvin, "kaj mi volonte sciigas al li:
la kulpo estas ke Sep alportis al la kuiristo tuliptuberojn anstataux
bulboj."
Sep pasie dejxetis sian broson, kaj komencis. "Nu, el cxiuj maljustaj
aferoj--"
Sed en tiu momento li okaze ekvidis Alicion, kiu staras apude
observante ilin. Li rapide subigis lian koleron, la aliaj
cxirkauxrigardis sercxante la kauxzon de lia ekhalto, kaj cxiuj humile
salutis sxin.
"Cxu vi afable volus diri al mi," Alicio demandis iom timeme, "kial vi
kolorigas tiujn rozojn?"
Kvin kaj Sep diris nenion, sed direktis la rigardojn sur Du, kiu per
tre mallauxta vocxo komencis: "Nu, Frauxlino, la fakto estas ke jena
arbo devis esti rugxroza, kaj ni erare plantis blankrozan. Se la Damo
eltrovus tion, sxi ja ekzekutigus nin cxiujn. Sekve, ni nun klopodas
lauxeble por ke, antaux ol sxi alvenos,--"
En tiu momento Kvin, kiu kun zorgplena vizagxo konstante rigardadis
trans la gxardenon, ekkriis; "Jen la Damo, jen la Damo!"
La tri gxardenistoj tuj jxetis sin teren kaj kusxis sur la ventroj.
Alicio ekauxdis la sonojn de multaj piedpasxoj, kaj alrigardis. Sxi
sentis fortan ekscitecon kaj fortan deziron vidi la Damon.
Unue marsxis dek soldatoj, kiuj portas trefojn; tiuj soldatoj havis
platajn rektangulajn korpformojn--same kiel la tri gxardenistoj--kun
la manoj kaj piedoj apud la kvar anguloj. Sekvis dek korteganoj; tiuj
cxi estis ornamitaj super la tuta korpo per karooj, kaj marsxis duope,
kiel ankaux la soldatoj. Post la korteganoj sekvis duope la regxaj
infanoj; ili marsxis mano en mano kaj gxoje saltadis. Post ili sekvis
la gastoj; la plimulto el ili estis geregxoj, kaj inter ili Alicio
rimarkis la Blankan Kuniklon. Gxi parolas rapide kaj eksciteme, kaj
ridetas cxe cxiu diro de la aliaj. Post la gastoj solene marsxis la
Kera Lakeo, kiu portas sur velura kuseno la regxan kronon; kaj en la
fino de cxi tiu majesta procesio jen la REGXO kaj DAMO KERAJ!
Alicio iom dubis cxu sxi ni devas--same kiel la tri
gxardenistoj--kusxi horizontale sur la ventro. Sed sxi ne povis
memori ke ekzistas tia regulo pri procesioj "kaj krome," pensis sxi,
"por kio utilus la procesioj, se la cxeestantoj devus kusxi sur la
ventro, kaj sekve ne povus vidi ilin?"
Do, sxi staris serene, kaj atendis.
Kiam la eminentuloj alvenis apud Alicion, cxiuj haltis kaj rigardis
sxin.
La Damo, turnante sin al la Lakeo, demandis severe: "Kiu _sxi_ estas?"
La Lakeo nur klinis sin riverence kaj ridetis.
"Vi idioto!" diris la Damo, kaj skuis malpacience la kapon. Poste sxi
turnis sin rekte al Alicio, dirante: "Kiel oni nomas vin, infano?"
[Ilustrajxo: LA VITRA TABLO.]
"Mia nomo estas Alicio, se placxas al via Dama Mosxtino," sxi
respondis tre gxentile, sed sxi aldiris al si aparte: "Ili ja estas
nur aro da ludkartoj; mi certe ne devas timi ludkartojn."
"Kaj kiuj jenaj estas?" diris la Damo, montrante al la tri
gxardenistoj, kiuj kusxas cxirkaux la rozarbo. Cxar ili kusxis sur la
ventro, kaj la desegno sur la dorsoj estis identa por la tuta aro,
pro tio la Damo ne povis diveni cxu ili estas gxardenistoj, soldatoj,
korteganoj, aux ecx tri el siaj propraj infanoj.
"Kiel ajn _mi_ povas sciigi tion?" diris Alicio, "gxi tute ne estas
mia afero."
(Sed malgraux la ekstera kuragxo, sxi interne iom tremis.)
La vizagxo de l' Damo purpurigxis pro kolero; fikse rigardeginte Alicion
dum unu momento, same kiel rigardegas la sovagxaj bestoj, sxi kriegis:
"Oni senkapigu sxin, oni sen--"
"_Oni sen_-sencajxon parolas!" diris Alicio tre lauxte kaj tre firme;
kaj la Damo silentigxis!
La Regxo metis la manon sur sxian brakon, dirante per tre malkuragxa
vocxo. "Konsideru, karulino, ke sxi estas nur infanino."
La Damo malestime turnis sin for de li, kaj ordonis al la Lakeo, ke li
turnu ilin supren. La Lakeo zorge aliflankigis ilin laux la ordono,
levante ilin per la piedo.
"Levu vin," diris la Damo per lauxta, sibla vocxo. La tri gxardenistoj
tuj levis sin sur la piedojn, kaj komencis klinsaluti la Regxon, la
Damon, la regxajn infanojn, k.c.
"Cxesu tion," kriegis la Damo, "vi donas al mi la kapturnigxon!"
Ekvidante la rozarbon, sxi dauxrigis: "Kion ajn vi tie cxi faris?"
"Se placxas al via Dama Mosxtino," diris Du per tre humila vocxo,
starigante sin sur unu genuo: "Ni estas penintaj--"
"Mi komprenas," diris la Damo, kiu intertempe estis apude rigardinta
la pentritajn rozojn: "Oni senkapigu ilin!"
La procesio marsxis for, escepte nur tri soldatojn, kiuj restis por
ekzekuti la malfelicxajn gxardenistojn. Tiuj cxi kuris al Alicio por
ke sxi protektu ilin.
"Mi ne permesos al ili ekzekuti vin," diris Alicio, kaj sxi tuj
kasxmetis ilin en grandan florpoton, kiu staris apude. La tri
soldatoj, cxirkauxvagadinte kelkajn minutojn por sercxi ilin, fine
marsxis for por rekunigxi kun la ceteraj.
"Cxu iliaj kapoj estas jam for de la sxultroj?" ekkriis la Damo,
revidante ilin.
"Iliaj kapoj jam estas _for_" lauxte kriis la soldatoj "se placxas al
via Dama Mosxtino."
"Bone," diris la Damo.--"Cxu vi povas kroketludi?"
La soldatoj ne respondis, sed rigardis Alicion, cxar por sxi la Damo
evidente intencis la lastan demandon.
"Jes," kriis Alicio avide.
"Venu do," respondis la Damo.
Alicio aligis sin al la procesio inter la gastoj, kaj treege sxi volis
scii kio estas okazonta.
"Estas... estas tre bela tago," diris cxe sxia flanko iu malforta
vocxo.
Turnante la kapon, sxi vidis ke la Blanka Kuniklo marsxas duope kun
sxi kaj time rigardas en sxian vizagxon.
"Tre bela," konsentis Alicio. "Kie la Dukino?"
"SX! SX!" la Kuniklo tuj flustris en sxian orelon, kaj jxetis
zorgoplenan rigardon trans sia sxultro. Tiam, levinte sin sur la
piedpintoj, li metis la busxon al sxia orelo kaj diris en gxin: "Oni
mortkondamnis sxin."
"Pro kio?" Alicio demandis.
"Cxu vi diris 'Domagxe'?" diris la Kuniklo.
"Ne, certe ne!" respondis Alicio. "Laux mi tute ne estas domagxe. Mi
diris 'Pro kio.'"
"Sxi ja survangis la Damon--" la Kuniklo komencis.
Alicio preskaux sufokis sin, penante ne tro lauxte ridegi.
"SX--!" la Kuniklo murmuris denove "la Damo auxdos vin. Sxi ja
alvenis iom malfrue, kaj la Damo diris--"
"Cxeigxu la ludlokojn," ektondris la Damo.