celo kompreneble estas rekreski gxis la ordinara grandeco, kaj la dua
estas trovi la vojon en tiun belan gxardenon."
Sendube tre bona plano! sed, bedauxrinde, sxi ne havis ecx la plej
malgrandan ideon kiamaniere sxi devos plenumi gxin. Dum sxi sercxe
esploris inter la arboj, akra hundbojo altiris sxian atenton.
Jen grandega hundido de alte rigardis sur sxin el grandaj rondaj
okuloj, kaj malvigle etendis unu piedon por tusxi sxin. "Ho, vi
dorlotajxeto," diris sxi en sia plej dorlota vocxo, kaj penis fajfi al
gxi. Sed interne sxi tre timis pensante ke gxi eble estas malsata, kaj
en tiu okazo povas formangxi sxin, malgraux la dorloto.
Apenaux konsciante kion sxi faras, sxi levis malgrandan brancxeton kaj
tenis gxin antaux la hundido, kiu tuj saltis en la aeron kun lauxta
gxojbojo, kaj jxetinte sin sur la brancxeto sxajnigis mortskui gxin.
Por eviti esti piedpremata, Alicio gardis sin malantaux granda
kardo. Tuj kiam sxi reaperis sur la alia flanko, brancxeto en mano,
la hundido denove atakis, kaj pro gxia arda deziro gxin kapti,
tute renversigxis. Alicio, pensante en si ke tio estas kvazaux oni
ludus kun tircxevalo, kaj en cxiu momento atendante ke sxi estos
piedpremata, ree cxirkauxkuris la kardon. La hundido, siaparte,
komencis fari rapide tutan serion da sinjxetoj; cxiufoje gxi nur
malmulte antauxen kuris, sed multe kuris malantauxen. Sencxese gxi
rauxke bojadis, gxis fine gxi sidigxis malproksime, kaj spiregadis,
kun lango elpendigxanta kaj la grandaj okuloj duonfermitaj.
Tiu momento sxajnis al Alicio oportuna por forkuro. Sxi tuj ekkuris,
kaj ne cxesis kuradi gxis sxi sentis sin laca kaj spireganta, kaj (pro
la longa interspaco) la bojado farigxis apenaux auxdebla.
"Tamen gxi estis tre bela hundeto," diris Alicio apogante sin kontraux
ranunkuleto por ripozi; kaj ventumante sin per unu el gxiaj folioj
sxi dauxrigis: "Mi tre volus instrui al gxi lertfarajxojn, se nur mi
estus... tauxgegranda. Ho, preskaux mi forgesis ke mi devas rekreski!
Mi konsideru kion fari; mi kredas ke nepre estos necese ke mi trinku
aux mangxu _ion_. Sed jen la cxefa demando: kion trinki aux mangxi."
Alicio cxirkauxrigardis sur cxiujn florojn kaj herbtrunketojn, sed
nenion sxi vidis kiu havis la aspekton esti la tauxga mangxajxo. Sed
jen, apud sxi, staris granda fungo, egale alta kun sxi mem. Esplorinte
gxin, sube kaj cxirkauxe, sxi decidigxis esplori ankaux la supron.
Levinte sin sur la piedpintojn, sxi havis la okulojn gxuste super la
rando. Sidantan sur la supro, kun la brakoj falditaj, sxi ekvidis
grandan bluhauxtan rauxpon kiu serene fumas longan turkan pipon.
CXAPITRO V
ALICIO RICEVAS ADMONON DE LA RAUXPO
Tre longan tempon Alicio kaj la Rauxpo silente rigardis unu la alian;
fine la Rauxpo elprenis la pipon el la busxo kaj alparolis sxin per
malvigla dormema vocxo:
"Kiu _vi_ estas?" gxi diris.
Jen ne tre kuragxiga komenco! Alicio respondis malsinfide:
"Apenaux mi scias, Sinjoro, en la nuna momento. Mi bone scias kiu
mi est_is_, kiam mi levigxis hodiaux matene, sed mi kredas ke mi
sxangxigxis multfoje dum la tago."
"Kion vi volas kredigi per tio?" diris tre severe la Rauxpo. "Klarigu
vin."
"Bedauxrinde, Sinjoro, mi ne povas klarigi _min_" diris Alicio, "cxar
mi ja ne estas mi mem."
--"Ne komprenas," diris la Rauxpo.
"Tamen mi ne povas igi gxin pli klara," Alicio tre gxentile respondis,
"cxar mi mem ne komprenas. Kaj, ke la korpalteco ofte malsamigxas dum
la dauxro de unu tago estas tre konfuzige."
--"_Ne_ estas," diris la Rauxpo.
"Nu, eble vi ne ankoraux spertis gxin," diris Alicio, "sed kiam vi
devas sxangxigxi en krizalidon--tio ja nepre okazos ian tagon--kaj
poste en papilion, vi sentos vin _iom_ konfuzata, cxu ne?"
"Tute _ne_," diris la Rauxpo.
"Nu, kredeble viaj sentoj ne similas la miajn," diris Alicio, "tamen
tio estus certe tre konfuziga por _mi_!"
"Vi!" diris la Rauxpo malestime, "kiu _vi_ estas?"
Tio ja rekondukis ilin al la komencigxo. Alicio, sentante sin gxenata
per la tre mallongaj diroj de la Rauxpo, tenadis sin iom fiere, kaj
diris tre serioze, "Laux mia opinio, vi devas unue diri al mi, kiu
_vi_ estas."
"Kial?" diris la Rauxpo.
Jen alia konfuziga demando! Cxar sxi ne povis elpensi ian kialon, kaj
cxar la Rauxpo sxajnis esti malagrablulo, Alicio ekforiris.
La Rauxpo lauxte kriis post sxi. "Revenu! mi havas por vi gravan
konsilon."
Tio sonis al sxi bonpromesa: sxi do revenis.
"_Ne kolerigxu_," diris la Rauxpo, kaj tuj silentis.
"Cxu nenion plu?" diris Alicio, subpremante kiel eble plej bone sian
koleron.
"Jes," diris la Rauxpo.
Cxar sxi havis nenion alian por fari kaj cxar la Rauxpo _eble_ diros
ion atentindan, sxi decidis resti. Dum kelkaj minutoj gxi silente
fumadis, sed en la fino malfaldis la brakojn, elprenis la pipon el la
busxo, kaj diris:--
"Vi do kredas ke vi estas sxangxita?"
"Mi timas ke jes, Sinjoro," diris Alicio. "Mi hodiaux ne povas memori
la aferojn kiel kutime, kaj mi ne restas samalta dum ecx dek minutoj."
--"Ne povas memori _kiajn_ aferojn?" diris la Rauxpo.
"Nu, ekzemple, mi penis diri '_Rigardu! Jen abel' klopoda_' sed cxio
elvenis malsame," Alicio respondis per tre melankolia vocxo.
"Deklamu 'Patro Vilhelmo'" diris la Rauxpo.
Alicio kunfaldis la manojn kaj komencis:--
Patro Vilcx'! Patro Vilcx'! (alparolas la filo)
Blankhara vi kaj maljunulo,
Staras _vi_ sur la kap' kiel korpbalancilo?
Cxu gxi tauxgas por okdekjarulo?
"Dum junec'," Patro Vilcxo respondis al filo,
Mi ja timis difekton al cerbo.
Da cerbo nun havas mi malpli ol grilo,
Do tre ofte kapstaras sur herbo.
Maljunulo vi--tion denove mi diras,
Ankaux grasa gxis plena sfereco,
Tamen elrenversite la cxambron eniras!
Ho! de kie al vi l' elasteco?
Mi ja igis la korpon tre bone fleksebla,
(Li respondis tre vigle al filo)
Per jena sxmirajxo--por _vi_ acxetebla
Pobotele per unu spesmilo.
Maljunul'! (la demandon la filo nun sxangxis)
Ja sendenta al vi la makzelo,
Sed anseron kun ostoj, ecx bek' vi formangxis!
Jen vere mirinda muelo!
Dum juneco min logis la legxoscienco
Je l' edzino mi havis procesojn:
Ecx sur feron mi nun (dank' al tiu parenco)
Povus fari la makzelimpresojn!
Tre maljuna vi estas! pro tiu okazo
Senpovigxas, cxu ne, la okulo?
Tamen jen balancigxas angil' sur la nazo!
Ho, klarigu, mirinda lertulo!
Tri klarigojn vi havis (kolera l' ekkrio)
Vi forkuru, vi--fosu tomatojn!
Mi ne plu da instruo... suficxas ja tio!
Forpermeson ricevu aux--batojn.
--"Ne prave!" diris la Rauxpo.
"Mi timas ke ne _tute_" diris Alicio hontante; "kelkaj el la vortoj
sxangxigxis."
"Malprave, de komenco gxis fino," diris decide la Rauxpo. Sekvis
kelkminuta silento.
Unue parolis la Rauxpo. "Kiun grandecon vi deziras havi?" gxi diris.
"Ho, pri grandeco, mi ne estas tre postulema," rapide Alicio
respondis, "sed vi scias ke oni ne sxatas tiel ofte sxangxigxi."
--"Ne scias," diris la Rauxpo.
Alicio nenion respondis. Neniam en la vivo oni tiom kontrauxdiris al
sxi, kaj sxi konsciis ke rapide sxi perdas la paciencon. "Do vi estas
jam nun kontenta?" diris la Rauxpo.
"Ne, sinjoro," diris Alicio; "mi sxatus esti iomete pli granda, se al
vi ne malplacxas, cxar ok centimetroj estas ja alteco tute bizara."
"Tre _bona_ alteco," interrompis kolere la Rauxpo, kaj cxe la diro
starigis sin vertikale. (Gxi havis precize ok centimetrojn!)
--"Sed por mi ja ne kutima," plendis la kompatinda etulino.
Kaj sxi pensis en si: "Se nur la bestoj kaj birdoj ne estus tiel
ofendigxemaj!"
"Vi alkutimigxos post kelka tempo," diris la Rauxpo, kaj enbusxiginte
la pipon, gxi denove ekfumis.
Cxi tiun fojon Alicio pacience atendis gxis gxi reparolos memvole.
Post unu, du minutoj la Rauxpo demetis la pipon kaj skuis sin. Tiam,
derampinte de la fungo, gxi rampis for en la herbon, kaj, rampante,
jxetis post si la rimarkon:
"Unu flanko igos vin kreski, la alia malkreskigos."
Cxi tion kaj nenion plu! "Unu flanko de _kio_? Alia flanko de _kio_?"
pensis en si Alicio.
La Rauxpo tuj respondis al sxia _penso_, dirante "De la fungo," kaj
post unu momento malaperis.
Alicio restis senmova kaj zorge rigardis la fungon, penante eltrovi
kie estas gxiaj du "flankoj," kaj cxar gxi estis plenronda, sxi trovis
tiun problemon tre malfacila. Fine, sxi strecxis la brakojn cxirkaux
la fungon, kaj per cxiu mano forrompis unu peceton.
"Kaj nun kiu estas 'unu' kaj kiu 'alia'?" diris sxi mordetante la
dekstran peceton por provi la efikon.
En sama momento sxi sentis fortan frapon sub la mentono. (Gxi frapis
la piedojn!)
Tiu subita sxangxo tre timigis sxin. Sed kredante ke sxi nepre ne
devas perdi tempon, sxi tuj klopodis por mangxi iom de la maldekstra
peceto. La mentono kaj la piedoj tiel forte kunpremigxis, ke apenaux
sxi povis malfermi la busxon, sed fine prosperis al sxi enigi kelkajn
erojn de la maldekstra peceto.
* * * * *
"Bone! Jam mia kapo liberigxis," diris Alicio, gxojigite. Sed la gxojo
tuj sxangxigxis en timon, kiam sxi rimarkis ke la sxultroj malaperis.
Derigardante, sxi povis vidi nur grandegan longon da kolo, kiu sxajne
kreskas el ia maro de verdaj folioj tre malproksime de sxiaj okuloj.
"Kio en la tuta mondo estas jena verdajxo?" diris Alicio, "kaj kien
malaperis la sxultroj? Kaj vi, ho, kompatindaj manoj, pro kio mi
ne povas vidi _vin_?" Sxi dume cxirkauxmovis ilin sed sekvis nenia
rezulto krom ke la malproksima foliaro iom ondigxis.
Cxar tute ne sukcesis la klopodoj levi la manojn gxis la kapo, sxi
penis mallevi al ili la kapon, kaj tre gxojis eltrovante ke sxia kolo
estas en cxiu direkto tre fleksebla, same kiel serpento. Jam kurbinte
gxin en gracian zigzagon sxi celis enigi gxin inter la foliaron, kaj
eltrovis ke tiu malproksima verda maro estas nur suproj de la arboj
sub kiuj sxi cxirkauxvagis kaj parolis kun la Rauxpo.
Sed en tiu momento sxi auxdis akran siblokrion, kaj rapide retiris la
kapon, cxar jen granda Kolombo flugas kontraux sxia vizagxo kaj forte
frapas sxin per la flugiloj.
"Vi _serpento_!" kriegis la Kolombo.
"Mi _ne_ estas serpento," indignis Alicio, "vi ne ataku min!"
"Serpento, mi gxin rediras," ripetis la Kolombo, sed malpli ekscitite,
kaj kun gxemo aldonis la informon: "Cxiujn rimedojn mi provis, sed
kontraux ili, nenio tauxgas."--
"Mi ne havas ecx la plej malgrandan ideon pri kio vi parolas," diris
Alicio.
--"Mi provis la arbradikojn, la deklivojn, kaj kreskajxajn barilojn,"
dauxrigis la Kolombo, tute ne atentante sxin, "sed eviti la
serpentojn, neeble."
Alicio pli kaj pli konfuzigxis, sed sxi decidis ke ne utilos diri ion
gxis la Kolombo finos.
"Suficxe gxenis min la tasko elkovi la ovojn," diris la Kolombo, "sed
ankaux mi devis nokte kaj tage gardi kontraux la serpentoj. Mi ja dum
la lastaj tri semajnoj ne povis dormi unu momenton."
"Mi tre bedauxras ke oni cxagrenis vin," diris Alicio, ekkomprenante
la situacion.
"Kaj jxus kiam mi elektis la plej altan arbon en la tuta arbaro,"
dauxrigis la Kolombo per vocxo absolute kriega, "por ke mi fine
liberigxu de ili, ili venas tordegante sin el la cxielo mem. Fju!
Serpento!"
"Tamen mi _ne_ estas serpento, ree mi gxin diras," protestis Alicio.
"Mi estas... estas...."
"Nu, _kio_ vi estas?" diris la Kolombo. "Vi ja evidente penas trovi
tauxgan malverajxon."
"Mi estas... knabineto," iom dube diris Alicio, rememorante kiom da
sxangxoj sxi en tiu tago jam spertis.
"Vere tre kredinda aserto!" la Kolombo respondis tre sarkasme, "mi dum
la pasinta vivo vidis multe da knabinetoj sed ecx ne unu kiu havis
tian kolon kian vi. Ne, ne! Serpento vi estas, kaj ne utilas gxin nei.
Kredeble vi diros al mi ke neniam vi gustumis ovon?"
"Ovojn mi certe gustumis," diris Alicio, (sxi estis ja tre verdira
infano) "sed la knabinetoj egale kun la serpentoj ofte mangxas ovojn."
"Tion mi ne kredas," diris la Kolombo, "sed, se tiel estas, cxiu
knabineto sekve estas iuspeca serpento. Jen cxio!"
Tio cxi estis por Alicio tute nova ideo; do sxi unu, du momentojn
staris silente, kaj la Kolombo profitis la okazon por aldiri:
"Mi tre bone scias ke vi nuntempe sercxas ovojn, do al mi ne grave
estas cxu knabineto vi estas aux serpento!"
"Tamen al _mi_ estas tre grave," respondis Alicio rapide. "Fakte, mi
_ne_ sercxas ovojn; kaj se mi sercxus, mi ne volus la viajn, cxar nur
la kuiritajn ovojn mi sxatas."
"Nu, do, vi iru for!" diris la Kolombo malafable, kaj retrankviligxis
sur sia nesto.
Alicio kurbigis sin kiel eble plej bone inter la arboj, sed sxia kolo
ofte implikigxis inter la brancxoj kaj kelkfoje sxi devis malligi
gxin. Post kelka tempo memorante ke sxi ankoraux havas en la manoj la
fungopecetojn, sxi klopodadis tre zorge, mordetante jen unu jen la
alian, kaj pro tio proporcie kreskis kaj malkreskis, gxis fine sxi
sukcesis rehavi la propran kutiman al sxi altecon.
Jam tiel longe sxi havis diversajn neproprajn altecojn ke unue sxi
sentis sin stranga, rehavante la propran. Tamen post kelkaj minutoj
sxi alkutimigxis gxin, kaj komencis kunparoli kun si jene:--
"Nu, jam la duonon de mia projekto mi elfaris. Kiel konfuzigaj estis
tiuj sxangxigxoj. Mi ecx ne povis esti certa en cxiu momento kio mi
farigxos en la sekvanta. Sed nun mi havas la propran altecon, kaj
restas nur--enigxi en tiun belan gxardenon. Kiamaniere mi devas
klopodi pri tio?"
Dirante tion, sxi alvenis, neatendante, al ebena senarba terpeco, kun
(en la mezo) unu malgranda dometo, kies alteco estis iom pli ol unu
metro.
"Kiuj ajn logxas tie," pensis Alicio, "tute ne konvenas ke mi renkontu
ilin havante la nunan grandecon, mi ja morttimigus ilin."
Do sxi denove mordetis la dekstran fungopecon, kaj ne kuragxis
alproksimigxi la dometon gxis sxi estis nur dudek kelke da centimetroj
alta.
CXAPITRO VI
PRI LA PORKINFANO
Kelkan tempon sxi staris senmove, fikse rigardante la dometon kaj
konsiderante kion sxi faros. Dum sxi ankoraux staris dubante,
subite el la arbaro alkuris livrevestita lakeo (nur pro la livreo
sxi konkludis ke li estas lakeo, el la vizagxo sxi estus nominta
lin fisxo). La noveveninto lauxte frapis sur la pordon per siaj
manartikoj, kaj malfermis al li alia livrevestita lakeo, havanta
rondan vizagxon kaj grandajn ranokulojn. Alicio ankaux rimarkis ke
ambaux lakeoj havas la harojn pudritajn kaj buklitajn cxirkaux la tuta
kapo.
Cxar sxi tre volis scii kio okazos inter ili, sxi sxtelmarsxis el la
arbaro por subauxskulti ilin.
Komencis la Fisx-Lakeo; liverante el sub la brako grandegan leteron
preskaux egale grandan kun si mem, li diris per solena vocxo:--"Por
la Dukino, La Kera Damo invitas sxin por kroketludo."
La Ran-Lakeo ripetis per same solena vocxo, nur iom sxangxante la
vortordon:--"De la Kera Damo, kiu invitas por kroketludi la Dukinon."
Tiam ambaux profunde klinis sin, kaj iliaj buklaroj interligigxis. Cxe
tio Alicio tiel lauxte ekridis, ke sxi devis rekasxi sin en la arbaron
pro la timo ke ili auxdos sxin. Kiam sxi denove sxtelrigardis al la
dometo, la Fisx-Lakeo jam antauxe malaperis, kaj la alia sidas sur la
grundo antaux la pordo kaj rigardas malinteligente la cxielon.
Alicio pasxis antauxen kaj frapis malkuragxe sur la pordo.
"Tute ne utilas frapi," diris la Lakeo, "kaj jen du kauxzoj; unue
cxar mi staras cxe la sama flanko kiel vi; kaj due, cxar tie interne
oni tiom bruas ke neniu povus auxdi la frapon," (kaj certege, dum
li parolas, okazas interne tre eksterordinara bruo--oni konstante
plorkriegas kaj ternas, kaj je mallongaj intertempoj okazas ankaux
granda krakado kvazaux plado aux kaldrono estas dispecigata).
"Bonvolu do diri kiel mi povos enigxi," diris Alicio.
"Eble iom utilus ke vi frapu," la Lakeo diris, tute ne atentante sxian
demandon, "se la pordo starus inter ni; ekzemple, se vi estus interne,
vi povus frapi, kaj mi ja povus eligi vin." Dum li parolis tiujn
vortojn, li rigardis sencxese la cxielon, kaj pro tio Alicio opiniis
ke li estas tre malgxentila: "Sed eble li ne povas ne," sxi pensis
en si, "cxar jen liaj okuloj staras preskaux cxe la verto. Tamen,
malgraux tio li devas respondi demandojn,"; kaj sxi ripetis lauxte:
"Kiel mi povos enigxi?"
"Mi sidados tie cxi," la Lakeo diris, "gxis morgaux--"
En cxi tiu momento la dompordo malfermigxis, kaj oni jxetis for
grandan teleron celante lian kapon; gxi nur ektusxis al li la nazon,
kaj dispecigxis kontraux la plej apuda arbo.
--"aux eble postmorgaux," la Lakeo dauxrigis per sama tono, kvazaux
nenio okazis.
"Kiel mi povos enigxi?" Alicio jam la trian fojon kaj preskaux kolere
demandis.
"Cxu _iam_ vi enigxos?" diris la Lakeo. "Tio ja estas la unua
demando."
Sendube! Tamen Alicio ne sxatis ke oni tion diru. Sxi kolere diris al
si:--
"La cxitieaj kreitajxoj ja argumentas netolereble, frenezige."
Al la Lakeo sxia silenta indigno prezentis bonan okazon por ripeti
kun variajxoj la antauxan diron:--"Mi sidos tie cxi," li diris,
"interrompe aux seninterrompe dum multaj tagoj."
"Sed kion _mi_ devas fari?" diris Alicio.
"Cxion, kion ajn vi volas!" diris la Lakeo, kaj komencis fajfi. Alicio
perdis la paciencon.
[Ilustrajxo: LA DUKINA KUIREJO.]
"Ho, tute ne utilas paroli al _li_," diris sxi, "li ja estas
sencerbulo."
Dirinte tion, sxi malfermis mem la pordon kaj--eniris.
La pordo kondukis rekte en grandan kuirejon, kiu estis laux gxia tuta
longo plena je fumo. Jen en la mezo, sur tripieda skabelo sidas la
Dukino vartante infaneton: la kuiristino kurbigxas super la fajro,
kaj cxirkauxmovas per granda ferkulero la enhavon--kredeble ian
supajxon--de unu granda kaldrono.
"Tiu supo certege enhavas tro da pipro," diris al si Alicio; pro
konstantaj terneksplodoj apenaux sxi povis eligi la vortojn. Ecx
la Dukino ternis ne malofte; la infano sencxese aux ternis aux
plorkriegis, kaj en la kuirejo _ne_ ternadis nur la kuiristino kaj
unu granda kato kiu sidas apud la fajrujo kaj grimacas kun la busxo
etendita de unu orelo gxis la alia.
"Bonvolu, mi petas, klarigi al mi," Alicio komencis timeme (cxar sxi
iom dubis cxu estas laux bonmoroj ke sxi parolu unue), "pro kio via
kato grimacas tiamaniere?"
"Gxi estas _Cheshire_[5] kato, kaj jen kial!" diris la Dukino. "Vi
Porko!"
Sxi parolis la lastajn vortojn kun tia subita forto ke Alicio
eksaltis; sed sxi tuj komprenis ke la Dukino alparolas ne sxin sed la
infanon: do sxi refarigxis kuragxa kaj dauxrigis:--"Gis nun mi ne
sciis ke la _Cxesxsxa_ katoj cxiam grimacas; mi ecx ne sciis ke ili
havas tian kapablon."
"Cxiuj havas la kapablon," diris la Dukino kaj la plimulto, "praktikas
gxin."
"Mi mem ne konas ecx unu praktikantan," diris Alicio, eksentante kun
gxojo ke jam fine komencas por sxi vere interesa konversacio.
"En tiu okazo, oni povas certigxi ke vi tre malmulte konas," akre
respondis la Dukino.
Cxi tiun diron Alicio tute ne sxatis, kaj tuj eksentis fortan deziron
proponi alian temon. Dum sxi penis trovi ion tauxgan, la kuiristino
levis la kaldronon for de la fajro kaj komencis vigle ataki la Dukinon
kaj la infanon; komencante per la fajriloj, sxi jxetis sur ilin cxion
atingeblan, cxion jxeteblan. Flugis tra la aero unu kaserolo, kaj
kelkaj pladoj, kaj kvazaux hajlis per teleroj.
Tiujn eksterordinarajn jxetajxojn la Dukino ne atentis, ecx kiam ili
frapis sxin, kaj la infano jam antauxe tiel forte kriegis ke oni ne
povis sciigxi cxu gxi ricevas vundojn aux ne.
"Ho, rigardu, zorgu,--mi petegas--la infanon!" Alicio ekkriis.
Sxi saltadis agonie. "Ho, ve! oni fortrancxos la amindan
nazeton"--cxar en tiu momento granda kaserolo preterflugante minacis
forporti gxin.
"Se cxiu volus atenti nur _siajn_ aferojn," diris la Dukino per rauxka
malagrabla vocxo, "la mondo rondirus multe pli rapide."
"Kaj tio ja estus nur _mal_utilo," diris avide Alicio, profitante
la okazon montri sian astronomian instruitecon. "Ni konsideru kiel
terure tio efikus sur la tagdauxro. La Tero turnigxas en la dauxro de
dudekkvar horoj; se do cxirkaux la akso[6]--"
"Sxi parolis pri akso," diris interrompante la Dukino, "do per akso
dehaku al sxi la kapon."
Alicio ne sen timo observis la kuiristinon por sciigxi cxu sxi volos
plenumi la dukinan ordonon. Sed la kuiristino klopodadis pri la supo
kaj sxajne ne auxskultis. Sekve Alicio kuragxis dauxrigi: "La dauxro
estas dudekkvar horoj, mi _kredas_, aux cxu eble dekdu? Mi--"
"Ho, pri tio vi ne enuigu _min_" diris la Dukino "cxar neniam mi povis
toleri la ciferacxojn." Kaj sxi rekomencis varti la infanon, kantante
al gxi strangaspecan lulkanton, kaj cxe cxiu linifino sxi forte skuis
la kompatindan etajxon:--
_Vi forte skuu la infanon,
Ne traktu kondolence!
Vidigas gxi, ternante, planon
Cxagreni vin intence!_
Hxoro.
(en kiu partoprenis la kuiristino kaj la bebo mem)
_Uxaux, Uxaux, Uxaux!_
Dum la Dukino kantis la duan verson sxi forte kaj dauxre jxetadis la
infanon supren kaj rekaptis gxin, kaj la kompatinduleto tiel forte
kriegis ke Alicio apenaux povis auxdi la vortojn:--
_Mi devas la infanon skui
Kaj bati kiam ternas;
Cxar li la pipron povas gxui,
Jam longe li gxin lernas._
Hxoro.
_Uxaux, Uxaux, Uxaux!_
"Jen! Se al vi placxas, _vi_ povas varti gxin!" diris la Dukino al
Alicio kvazaux jxetante la infanon al sxi. "Mi devas pretigi min por
la kroketludo cxe la Damo," kaj sxi eliris rapide la cxambron. La
kuiristino en la gxusta elira momento jxetis kontraux sxi grandan
kaserolon, sed gxi maltrafis.
La infano estis strangforma kreajxeto, kiu etendis la brakojn kaj
krurojn en cxiu direkto (kiel marstelo, pensis Alicio). Do apenaux
al sxi prosperis kapti gxin. Tuj post la kapto sxi rimarkis ke gxi
_puf-puf_--as kiel lokomotivo kaj alterne duobligas kaj rektigas sin.
Sekve dum la unuaj minutoj Alicio apenaux povis teni gxin. Baldaux
tamen sxi eltrovis ke la unu nura metodo tauxge varti gxin estas tordi
la korpon en bantformon, kaj premteni dekstran orelon kaj maldekstran
piedon, por ke gxi ne malligu sin.
Tion farinte sxi forportis gxin for de la domo. "Se mi ne forportos
cxi tiun infanon, oni certe mortigos gxin post nemultaj tagoj. Do, se
mi ne forprenus gxin, mi estus mem kulpa je la mortigo."
La lastajn vortojn Alicio diris lauxte, kaj la etajxo (gxi jam de
longe cxesis terni) responde--porkblekis! "Ci ne devas grunti," diris
Alicio; "tio ja estas tute maltauxga rimedo por esprimi la sentojn!"
Sed denove la infano gruntis. Sekve Alicio tre serioze observis la
vizagxon, por vidi kio estas al gxi. Sendube gxi havis tre porkan
nazon, kiu pli similis al porka nazego ol al hombeba nazeto; ankaux la
okuloj farigxis tre malgrandaj, kaj entute Alicio ne sxatis la nunan
sxajnon.
"Eble gxi nur plorkrietis," sxi pensis kaj denove rigardis en la
okulojn por vidi cxu enestas larmoj.
Larmoj ne enestis.
"Se vi intencas farigxi porketo," diris sxi serioze, "mi tuj cxesos
prizorgi vin; vi atentu tion!" La porkinfano denove plorkriis aux
plorblekis (neeble estas paroli precize) kaj dum kelka tempo ili iris
silente.
Alicio jxus komencis pensi en si "Do, kion fari pri tiu cxi kreitajxo,
kiam mi rehejmigxos," kiam denove gxi gruntis, gruntis tiel forte kaj
tiel _porke_, ke sxi derigardis, mirigite, ecx timigite, en gxian
vizagxon. Oni jam ne povus dubi plu: jen porkido, vera porkido. Sxi
tuj sentis ke estus absurde porti gxin plu.
Do sxi mallevis la besteton, kaj vidis gxin, tuj post la mallevo,
fortroti trankvile en la arbaron. Kaj jen por Alicio granda
senzorgigo, "cxar," diris sxi, "kiam gxi estos plukreskinta gxi
farigxos terure malbela infano, kvankam nun, se oni nomos gxin porko,
gxi tre bone aspektas."
Sxi komencis pripensi aliajn infanojn de sxi konatajn, kiuj pli bone
tauxgus kiel porkoj kaj jxus diras al si "se nur oni scius la metodon
sxangxi ilin"--kiam subite sxi eksaltas mirigite; jen, tutapude,
sidas sur arbobrancxo la _Cxesxsxa_ kato.
"Sinjoro _Cxesxsxa_ kato"--Sxi komencis malkuragxe, cxar sxi ne povis
konjekti cxu gxi sxatus tiun formon, aux preferus "Via kata mosxto."
Tamen, cxar gxi nur grimacis pliamplekse, Alicio konkludis ke gxis nun
gxi ne ofendigxis. Sxi do dauxrigis:--
"Cxu vi afable diros al mi, mi petas, laux kiu direkto mi devas iri de
tie cxi?"
"Tio _iom_ dependas de la loko kiun vi celas," diris la Kato.
"Ne tre grave al mi kien--" komencis Alicio.
"Sekve, ne tre grave en kiu direkto vi iros," interrompis la Kato.
"Se nur _iun_ lokon mi atingos," Alicio dauxrigis.
"Ho, iun aux alian vi nepre atingos," respondis la Kato, "se nur
suficxe longe vi marsxos."